Liturgia Diária- 18/07/2017

SÃO CAMILO DE LELLIS, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

Nasceu no ano de 1550 na Itália. Filho de pai militar, também seguiu essa carreira, mas não pode prosseguir devido a um tumor em um dos pés. Recorreu ao hospital de São Tiago em Roma, onde viveu sua compaixão pelos outros doentes.

Porém, ele deu um ‘sim’ ao pecado, entregando-se ao vício do jogo, onde perdeu tudo e ficou na miséria total. Saiu do hospital devido o seu temperamento. Foi de hospital em hospital para cuidar de sua ferida, até bater na porta dos franciscanos capuchinhos e ali quis trabalhar na obra de Deus.

Com 25 anos começou o seu processo de conversão. No hospital em Roma, Deus suscitou nele a santidade de ver nos doentes a pessoa de Cristo e também o carisma dos ‘Camilianos’. Camilo também viveu uma bela amizade com São Felipe Néri.

Entrou para os estudos, foi ordenado sacerdote, e vendo a realidade dos peregrinos de Roma, que não tinham uma assistência médica digna, foi brotando nele o carisma de servir a Cristo na pessoa do doente, do peregrino. E muitos se juntaram a ele nessa obra. Em cada sofredor está a presença do Crucificado.

São Camilo partiu para o céu em 1614.

LEITURAS

Epístola (I Jo 3, 13-18)

Leitura da Epístola de São João. 

Caríssimos, não vos admireis, irmãos, se o mundo vos odeia. Nós sabemos que fomos trasladados da morte para a vida, porque amamos nossos irmãos. Quem não ama permanece na morte. Quem odeia seu irmão é assassino. E sabeis que a vida eterna não permanece em nenhum assassino. Nisto temos conhecido o amor: (Jesus) deu sua vida por nós. Também nós outros devemos dar a nossa vida pelos nossos irmãos. Quem possuir bens deste mundo e vir o seu irmão sofrer necessidade, mas lhe fechar o seu coração, como pode estar nele o amor de Deus? Meus filhinhos, não amemos com palavras nem com a língua, mas por atos e em verdade.

Evangelho (Jo 15, 12-16)

Sequência do Santo Evangelho segundo João.

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Este é o meu mandamento: amai-vos uns aos outros, como eu vos amo. Ninguém tem maior amor do que aquele que dá a sua vida por seus amigos. Vós sois meus amigos, se fazeis o que vos mando. Já não vos chamo servos, porque o servo não sabe o que faz seu senhor. Mas chamei-vos amigos, pois vos dei a conhecer tudo quanto ouvi de meu Pai. Não fostes vós que me escolhestes, mas eu vos escolhi e vos constituí para que vades e produzais fruto, e o vosso fruto permaneça. Eu assim vos constituí, a fim de que tudo quanto pedirdes ao Pai em meu nome, ele vos conceda.

Liturgia Diária- 17/07/2017

SANTO ALEIXO, Confessor

Comemoração- Missa do Domingo com orações da “Os justi” (1º Comum dos Confessores)

Aleixo, filho único do senador Eufemiano, era italiano, nasceu em Roma no ano de 350. Seu nome significa “defensor”. Herdeiro de uma considerável fortuna, cresceu dentro da religião cristã. Desde a infância era famoso por sua natural caridade, possuindo todas as graças e virtudes. Os pais, como era costume na época, cuidaram do seu enlace com uma jovem de excelente família cristã e ele acabou se casando.

Porém, na noite de núpcias, sem consumar a união, e após conversar com a esposa, abandonou tudo para se aproximar de Deus. Como peregrino, vagou de cidade em cidade até chegar a Edessa. Vivia como um piedoso mendigo ao lado da Basílica do Apóstolo Tomé. Diversos prodígios aconteciam com a sua presença, passou a ser chamado de “o homem de Deus” e venerado por sua santidade. Entretanto, não desejando ser vangloriado, retornou à vida peregrina.

A vida de peregrino desfigurou-o completamente, Ao voltar para casa, seu pai não o reconheceu e mandou repousar na cocheira. Viveu assim durante dezessete anos, na cocheira do seu próprio palácio, sendo maltratado pelos seus próprios criados e sem ser identificado pelos pais.

Morreu em 17 de julho e foi colocado num cemitério comum para criados. Porém, antes de morrer, entregou um pergaminho ao criado que o socorreu, na qual revelava sua identidade. Os pais quando souberam, levaram o caso ao conhecimento do Bispo, que autorizou sua exumação. Aleixo foi levado então para um túmulo construído na propriedade do senador. A fama de sua história de “homem de Deus” se espalhou entre os cristãos romanos e orientais, difundindo rapidamente o seu culto.

LEITURAS

Epístola (Rm 6,19-23)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Romanos. 

Irmãos: Vou-me servir de linguagem corrente entre os homens, por causa da fraqueza da vossa carne. Pois, como pusestes os vossos membros a serviço da impureza e do mal para cometer a iniquidade, assim ponde agora os vossos membros a serviço da justiça para chegar à santidade. Quando éreis escravos do pecado, éreis livres a respeito da justiça. Que frutos produzíeis então? Frutos dos quais agora vos envergonhais. O fim deles é a morte. Mas agora, libertados do pecado e feitos servos de Deus, tendes por fruto a santidade; e o termo é a vida eterna. Porque o salário do pecado é a morte, enquanto o dom de Deus é a vida eterna em Cristo Jesus, nosso Senhor.

Evangelho (Mt 7, 15-21)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo disse Jesus: Guardai-vos dos falsos profetas. Eles vêm a vós disfarçados de ovelhas, mas por dentro são lobos arrebatadores. Pelos seus frutos os conhecereis. Colhem-se, porventura, uvas dos espinhos e figos dos abrolhos? Toda árvore boa dá bons frutos; toda árvore má dá maus frutos. Uma árvore boa não pode dar maus frutos; nem uma árvore má, bons frutos. Toda árvore que não der bons frutos será cortada e lançada ao fogo. Pelos seus frutos os conhecereis. Nem todo aquele que me diz: Senhor, Senhor, entrará no Reino dos céus, mas sim aquele que faz a vontade de meu Pai que está nos céus.

Liturgia Diária- 16/07/2017

FESTA DE NOSSA SENHORA DO CARMO

Padroeira da Irmandade

Festa de 1ª Classe – Missa Própria com comemoração do VI Domingo depois de Pentecostes 

Missa às 09:30 horas na Capela São Judas Tadeu, COM IMPOSIÇÃO DO ESCAPULÁRIO e Às 15:30 horas na Catedral.

Ao olharmos para a história da Igreja encontramos uma linda página marcada pelos homens de Deus, mas também pela dor, fervor e amor à Virgem Mãe de Deus: é a história da Ordem dos Carmelitas, da qual testemunha o cardeal Piazza: “O Carmo existe para Maria e Maria é tudo para o Carmelo, na sua origem e na sua história, na sua vida de lutas e de triunfos, na sua vida interior e espiritual”.

Carmelo (em hebraico, “carmo” significa vinha; e “elo” significa senhor; portanto, “Vinha do Senhor”): este nome nos aponta para a famosa montanha que fica na Palestina, donde o profeta Elias e o sucessor Elizeu fizeram história com Deus e com Nossa Senhora, que foi pré-figurada pelo primeiro numa pequena nuvem (cf. I Rs 18,20-45).

Estes profetas foram “participantes” da Obra Carmelita, que só vingou devido à intervenção de Maria, pois a parte dos monges do Carmelo que sobreviveram (século XII) da perseguição dos muçulmanos, chegaram fugidos na Europa e elegeram São Simão Stock como seu superior geral; este, por sua vez, estava no dia 16 de julho intercedendo com o Terço, quando Nossa Senhora apareceu com um escapulário na mão e disse-lhe:“Recebe, meu filho, este escapulário da tua Ordem, que será o penhor do privilégio que eu alcancei para ti e para todos os filhos do Carmo. Todo o que morrer com este escapulário será preservado do fogo eterno”.

Vários Papas promoveram o uso do escapulário e Pio XII chegou a escrever: “Devemos colocar em primeiro lugar a devoção do escapulário de Nossa Senhora do Carmo – e ainda – escapulário não é ‘carta-branca’ para pecar; é uma ‘lembrança’ para viver de maneira cristã, e assim, alcançar a graça duma boa morte”.


Páginas 1168 a 1170 e 619 a 622 do Missal Quotidiano.


LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 24,17-21)

Leitura do livro da Sabedoria. 
Elevei-me como o cedro do Líbano, como o cipreste do monte Sião; cresci como a palmeira de Cades, como as roseiras de Jericó. Elevei-me como uma formosa oliveira nos campos, como um plátano no caminho à beira das águas. Exalo um perfume de canela e de bálsamo odorífero, um perfume como de mirra escolhida; como o estoraque, o gálbano, o ônix e a mirra, como a gota de incenso que cai por si própria, perfumei minha morada. Meu perfume é como o de um bálsamo sem mistura.

Evangelho (Lc 11,27-28)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 
Naquele tempo, enquanto Jesus falava, uma mulher levantou a voz do meio do povo e lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe, e os peitos que te amamentaram! Mas Jesus replicou: Antes bem-aventurados aqueles que ouvem a palavra de Deus e a observam!

In English

Lesson (Eccl. 24: 17-21)

Lesson from the Book of the Wisdom. 

I was exalted like a cedar in Lebanon and like a cypress on Mount Zion. I was exalted like a palm tree in Kadesh and like a rose bush in Jericho. I was exalted like a beautiful olive tree in the plains, and like a sycamore tree beside the waters along a wide road. I gave off an aromatic fragrance like cinnamon or balsam. I produced a sweet odor like the best myrrh. And I perfumed my dwelling place with sweet gum, and aromatic resin, and flower petals, and aloe, as well as the finest cedar from Lebanon. And my fragrance is like undiluted balsam.

Gospel (Luke 11: 27-28)

In that time, when He was saying, a certain woman from the crowd, lifting up her voice, said to him, “Blessed is the womb that bore you and the breasts that nursed you.” Then he said, “Yes, but moreover: blessed are those who hear the word of God and keep it.”

Liturgia Diária- 15/07/2017

SANTO HENRIQUE, Imperador e Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Os justi” com Coleta própria

 

Nasceu em um castelo e era filho do duque da Baviera. Cresceu em um ambiente cristão, numa família santificada, pois seus irmãos haviam renunciado ao conforto da corte para dedicar-se inteiramente à fé.

Sua formação se deu em Hildesheim, onde recebeu influência da experiência e sabedoria dos cônegos. Há uma passagem que descreve sua vida e a prova de sua devoção: Aos 23 anos, teve um sonho onde lhe apareceu seu mestre, São Wolfgang ,que havia morrido poucos dias antes: ele teria escrito na parede de seu quarto a seguinte mensagem: “Entre seis”.

Henrique interpretou a mensagem achando que ele morreria em seis dias e passou a se penitenciar a fim de purificar o seu corpo e melhor entregar-se ao Criador.

Passados os seis dias, nada aconteceu. Ele reinterpretou a mensagem e recomeçou o martírio que então duraria seis meses. Completados seis meses, nada aconteceu.

Então previu que sua morte se daria em seis anos e iniciou o flagelo mais um vez. Ao término dos seis anos, Henrique ocupava o trono da Alemanha e estava preparado espiritualmente para não ceder às pressões do mundo materialista. Em seu cargo, promoveu a reforma da monarquia, do clero e dos mosteiros e seu governo foi exemplo de honestidade moral.

Foi sepultado em Bamberga e canonizado em 1146, 122 anos depois, pelo papa Eugênio III. Nessa expectativa da morte, vemos que São Henrique sempre assumiu uma postura diferente diante dos acontecimentos.


Páginas 1168 e 861 a 864 do Missal Quotidiano.


LEITURAS

Leitura (Eclo 31,8-11)

Bem-aventurado o rico que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho (Lc 12, 35-40)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Estejam cingidos os vossos rins e acesas as vossas lâmpadas. Sede semelhantes a homens que esperam o seu senhor, ao voltar de uma festa, para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram. Bem-aventurados os servos a quem o senhor achar vigiando, quando vier! Em verdade vos digo: cingir-se-á, fá-los-á sentar à mesa e servi-los-á. Se vier na segunda ou se vier na terceira vigília e os achar vigilantes, felizes daqueles servos! Sabei, porém, isto: se o senhor soubesse a que hora viria o ladrão, vigiaria sem dúvida e não deixaria forçar a sua casa. Estai, pois, preparados, porque, à hora em que não pensais, virá o Filho do Homem.

 

Liturgia Diária- 14/07/2017

SÃO BOAVENTURA, Bispo, Confessor e Doutor

Festa de 3ª Classe- Missa “In Medio”, com alguns próprios

O santo de hoje foi bispo e reconhecido doutor da Igreja do Cristo que chamou pescadores e camponeses para segui-lo no carisma de Francisco de Assis, mas também homens cultos e de ciência. São Boaventura era um destes homens de muita ciência, porém, de maior humildade e conhecimento de Deus, por isto registrou o que vivia.

Escreve ele: “Não basta a leitura sem a unção, não basta a especulação sem a devoção, não basta a pesquisa sem maravilhar-se; não basta a circunspecção sem o júbilo, o trabalho sem a piedade, a ciência sem a caridade, a inteligência sem a humildade, o estudo sem a graça”.

Boaventura nasceu no centro da Itália em 1218, e ao ficar muito doente recebeu a cura por meio de uma oração feita por São Francisco de Assis, que percebendo a graça tomou-o nos braços e disse: “Ó, boa ventura!”. Entrou na Ordem Franciscana e, pela mortificação dos sentidos e muita oração, exerceu sua vocação franciscana e sacerdócio na santidade, a ponto do seu mestre qualificar-lhe assim: “Parece que o pecado original nele não achou lugar”.

São Boaventura, antes de se destacar como santo bispo, já chamava – sem querer – a atenção pela sua cultura e ciência teológica, por isso, ao lado de Santo Alberto Magno e Santo Tomás de Aquino, caracterizaram o século XIII como o tempo de sínteses teológicas.

Certa vez, um frei lhe perguntou se poderia salvar-se, já que desconhecia a ciência teológica; a resposta do santo não foi outra: “Se Deus dá ao homem somente a graça de poder amá-Lo isso basta… Uma simples velhinha poderá amar a Deus mais que um professor de teologia”. O Doutor Seráfico, assumiu muitas responsabilidades, como ministro geral da Ordem Franciscana, bispo, arcebispo, até que depois de tanto trabalhar, ganhou com 56 anos o repouso no céu.


Páginas 1166, 1167 e 856 a 858 do Missal Quotidiano.


LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Tim 4, 1-8 )

Leitura da Segunda Carta de São Paulo Apóstolo a Timóteo. 

Caríssimo, eu te conjuro em presença de Deus e de Jesus Cristo, que há de julgar os vivos e os mortos, por sua aparição e por seu Reino: prega a palavra, insiste oportuna e importunamente, repreende, ameaça, exorta com toda paciência e empenho de instruir. Porque virá tempo em que os homens já não suportarão a sã doutrina da salvação. Levados pelas próprias paixões e pelo prurido de escutar novidades, ajustarão mestres para si. Apartarão os ouvidos da verdade e se atirarão às fábulas. Tu, porém, sê prudente em tudo, paciente nos sofrimentos, cumpre a missão de pregador do Evangelho, consagra-te ao teu ministério. Quanto a mim, estou a ponto de ser imolado e o instante da minha libertação se aproxima. Combati o bom combate, terminei a minha carreira, guardei a fé. Resta-me agora receber a coroa da justiça, que o Senhor, justo Juiz, me dará naquele dia, e não somente a mim, mas a todos aqueles que aguardam com amor a sua aparição.

Evangelho (Mt 5, 13-19)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. 

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Vós sois o sal da terra. Se o sal perde o sabor, com que lhe será restituído o sabor? Para nada mais serve senão para ser lançado fora e calcado pelos homens. Vós sois a luz do mundo. Não se pode esconder uma cidade situada sobre uma montanha nem se acende uma luz para colocá-la debaixo do alqueire, mas sim para colocá-la sobre o candeeiro, a fim de que brilhe a todos os que estão em casa. Assim, brilhe vossa luz diante dos homens, para que vejam as vossas boas obras e glorifiquem vosso Pai que está nos céus. Não julgueis que vim abolir a lei ou os profetas. Não vim para os abolir, mas sim para levá-los à perfeição. Pois em verdade vos digo: passará o céu e a terra, antes que desapareça um jota, um traço da lei. Aquele que violar um destes mandamentos, por menor que seja, e ensinar assim aos homens, será declarado o menor no Reino dos céus. Mas aquele que os guardar e os ensinar será declarado grande no Reino dos céus.

 

Liturgia Diária- 13/07/2017

MISSA DA FÉRIA

Féria de 4ª Classe- Missa comum do V Domingo depois de Pentecostes


 

LEITURAS

Epístola (IPedro 3 8-15)

Leitura a primeira Epístola de São Pedro Apóstolo.

Caríssimos: Finalmente, tende todos um só coração e uma só alma, sentimentos de amor fraterno, de misericórdia, de humildade. Não pagueis mal com mal, nem injúria com injúria. Ao contrário, abençoai, pois para isto fostes chamados,para que sejais herdeiros da bênção. Com efeito, quem quiser amar a vida e ver dias felizes, refreie sua língua do mal e seus lábios de palavras enganadoras; aparte-se do mal e faça o bem, busque a paz e siga-a. Porque os olhos do Senhor estão sobre os justos e seus ouvidos, atentos a seus rogos; mas a força do Senhor está contra os que fazem o mal (Sl 33,13-17). Se fordes zelosos do bem, quem vos poderá fazer mal? E até sereis felizes, se padecerdes alguma coisa por causa da justiça! Portanto, não temais as suas ameaças e não vos turbeis. Antes santificai em vossos corações Cristo, o Senhor. Estai sempre prontos a responder para vossa defesa a todo aquele que vos pedir a razão de vossa esperança, mas fazei-o com suavidade e respeito.

Evangelho (Mt 5, 20-24)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Digo-vos, pois, se vossa justiça não for maior que a dos escribas e fariseus, não entrareis no Reino dos céus. Ouvistes o que foi dito aos antigos: Não matarás, mas quem matar será castigado pelo juízo do tribunal. Mas eu vos digo: todo aquele que se irar contra seu irmão será castigado pelos juízes. Aquele que disser a seu irmão: Raca, será castigado pelo Grande Conselho. Aquele que lhe disser: Louco, será condenado ao fogo da geena. Se estás, portanto, para fazer a tua oferta diante do altar e te lembrares de que teu irmão tem alguma coisa contra ti, deixa lá a tua oferta diante do altar e vai primeiro reconciliar-te com teu irmão; só então vem fazer a tua oferta.

Liturgia Diária- 12/07/2017

SÃO JOÃO GUALBERTO, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Os Justi” (Comum dos Abades), com Evangelho próprio

São João Gualberto pertenceu a uma nobre família de Florença, a qual muito bem o educou na cultura, porém, deixou falhas no essencial, ou seja, na vida religiosa. Por isso, facilmente, ele foi se entregando às liberdades perigosas e às vaidades do mundo.

Aconteceu que, com o assassinato do seu irmão, João Gualberto – como o pai – revoltou-se a ponto de jurar o causador de morte; mas um certo dia, numa estreita estrada, Gualberto encontrou-se com o assassino desarmado, por isso arrancou sua espada para vingar o irmão, quando de repente a súplica: “Por amor de Jesus que neste dia morreu por nós, tem piedade de mim, não me mates!”.

Era uma Sexta-feira Santa, e assim, tocado pela misericórdia de Deus, João Gualberto não só acolheu o malvado com seu perdão, mas também ao entrar numa igreja, recebeu aos pés do Crucificado a graça do perdão e a vida nova.

No processo de conversão de São João Gualberto, Deus o encaminhou à vida religiosa, à vida eremítica e depois à fundação de uma nova Ordem, chamada de Vallombrosa, na qual São João Gualberto tornou-se pai do monges e modelo, já que, antes de entrar na Vida Eterna em 1073, com 73 anos partilhou para os irmãos: “Quando quiserem eleger um abade, escolham entre os irmãos o mais humilde, o mais doce, o mais mortificado”.


Páginas 1164, 1165 e 867 a 870 do Missal Quotidiano.


LEITURAS

Leitura (Eclo 45, 1-6)

Leitura do Livro da Sabedoria.

Foi amado por Deus e pelos homens: sua memória é abençoada. O Senhor deu-lhe uma glória semelhante à dos santos; tornou-se poderoso e temido por seus inimigos. Glorificou-o na presença dos reis, prescreveu-lhe suas ordens diante do seu povo, e mostrou-lhe a sua glória. Santificou-o pela sua fé e mansidão, escolheu-o entre todos os homens. Pois (Deus) atendeu-o, ouviu sua voz e o introduziu na nuvem. Deu-lhe seus preceitos perante (seu povo) e a lei da vida e da ciência, para ensinar a Jacó sua aliança e a Israel seus decretos.

Evangelho (Mt 5, 43-48)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Tendes ouvido o que foi dito: Amarás o teu próximo e poderás odiar teu inimigo. Eu, porém, vos digo: amai vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam, orai pelos que vos [maltratam e] perseguem. Deste modo sereis os filhos de vosso Pai do céu, pois ele faz nascer o sol tanto sobre os maus como sobre os bons, e faz chover sobre os justos e sobre os injustos. Se amais somente os que vos amam, que recompensa tereis? Não fazem assim os próprios publicanos? Se saudais apenas vossos irmãos, que fazeis de extraordinário? Não fazem isto também os pagãos? Portanto, sede perfeitos, assim como vosso Pai celeste é perfeito.

Liturgia Diária- 11/07/2017

SÃO PIO I, Papa e Mártir

Comemoração- Missa comum do V Domingo depois de Pentecostes com orações da Missa “Si Diligis me”

São Pio I, papa de 140 a 155, é talvez o irmão de Hermas, autor do “Pastor”, uma das primeiras obras que possuímos sobre a penitência. O papa Pio I teve sob o seu pontificado dificuldades suscitadas pelo herege Marcião, que veio a Roma e rompeu com a Igreja. É também contemporâneo do apologista São Justino. Foi sepultado no Vaticano.

LEITURAS

Epístola (IPedro 3 8-15)

Leitura a primeira Epístola de São Pedro Apóstolo.

Carríssimos: Finalmente, tende todos um só coração e uma só alma, sentimentos de amor fraterno, de misericórdia, de humildade. Não pagueis mal com mal, nem injúria com injúria. Ao contrário, abençoai, pois para isto fostes chamados,para que sejais herdeiros da bênção. Com efeito, quem quiser amar a vida e ver dias felizes, refreie sua língua do mal e seus lábios de palavras enganadoras; aparte-se do mal e faça o bem, busque a paz e siga-a. Porque os olhos do Senhor estão sobre os justos e seus ouvidos, atentos a seus rogos; mas a força do Senhor está contra os que fazem o mal (Sl 33,13-17). Se fordes zelosos do bem, quem vos poderá fazer mal? E até sereis felizes, se padecerdes alguma coisa por causa da justiça! Portanto, não temais as suas ameaças e não vos turbeis. Antes santificai em vossos corações Cristo, o Senhor. Estai sempre prontos a responder para vossa defesa a todo aquele que vos pedir a razão de vossa esperança, mas fazei-o com suavidade e respeito.

Evangelho (Mt 5, 20-24)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Digo-vos, pois, se vossa justiça não for maior que a dos escribas e fariseus, não entrareis no Reino dos céus. Ouvistes o que foi dito aos antigos: Não matarás, mas quem matar será castigado pelo juízo do tribunal. Mas eu vos digo: todo aquele que se irar contra seu irmão será castigado pelos juízes. Aquele que disser a seu irmão: Raca, será castigado pelo Grande Conselho. Aquele que lhe disser: Louco, será condenado ao fogo da geena. Se estás, portanto, para fazer a tua oferta diante do altar e te lembrares de que teu irmão tem alguma coisa contra ti, deixa lá a tua oferta diante do altar e vai primeiro reconciliar-te com teu irmão; só então vem fazer a tua oferta.

Liturgia Diária- 10/07/2017

OS SETE IRMÃOS MÁRTIRES, SANTAS RUFINA E SECUNDA, Mártires e Virgens

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

      

Os sete mártires romanos, que hoje festejamos, não são irmãos como muito tempo se julgou, mas mártires de diversos cemitérios de Roma reunidos mais tarde numa mesma sepultura. Na escolha dos textos da missa, aliás belíssimos, a liturgia deixou-se levar pela lenda tardia que faz dos sete mártires os sete filhos de Santa Felicidade (festejada em 23/11).

Rufina e Secunda são duas mártires romanas que tinham as suas sepulturas a alguns quilômetros da cidade, na Vila Cornélia. Já no século V Roma lhes celebrava a festa nesta data. 


Páginas 1162 a 1164 do Missal Quotidiano.


LEITURAS

Leitura (Pr 31, 10-31)

Leitura do livro da Sabedoria. 

Uma mulher virtuosa, quem pode encontrá-la? Superior ao das pérolas é o seu valor. Confia nela o coração de seu marido, e jamais lhe faltará coisa alguma. Ela lhe proporciona o bem, nunca o mal, em todos os dias de sua vida. Ela procura lã e linho e trabalha com mão alegre. Semelhante ao navio do mercador, manda vir seus víveres de longe. Levanta-se, ainda de noite, distribui a comida à sua casa e a tarefa às suas servas. Ela encontra uma terra, adquire-a. Planta uma vinha com o ganho de suas mãos. Cinge os rins de fortaleza, revigora seus braços. Alegra-se com o seu lucro, e sua lâmpada não se apaga durante a noite. Põe a mão na roca, seus dedos manejam o fuso. Estende os braços ao infeliz e abre a mão ao indigente. Ela não teme a neve em sua casa, porque toda a sua família tem vestes duplas. Faz para si cobertas: suas vestes são de linho fino e de púrpura. Seu marido é considerado nas portas da cidade, quando se senta com os anciãos da terra. Tece linha e o vende, fornece cintos ao mercador. Fortaleza e graça lhe servem de ornamentos; ri-se do dia de amanhã. Abre a boca com sabedoria, amáveis instruções surgem de sua língua. Vigia o andamento de sua casa e não come o pão da ociosidade. Seus filhos se levantam para proclamá-la bem-aventurada e seu marido para elogiá-la. Muitas mulheres demonstram vigor, mas tu excedes a todas. A graça é falaz e a beleza é vã; a mulher inteligente é a que se deve louvar. Dai-lhe o fruto de suas mãos e que suas obras a louvem nas portas da cidade.

Evangelho (Mt 12, 46-50)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo, falava Jesus à multidão, quando veio sua mãe e seus irmãos e esperavam do lado de fora a ocasião de lhe falar. Disse-lhe alguém: Tua mãe e teus irmãos estão aí fora, e querem falar-te. Jesus respondeu-lhe: Quem é minha mãe e quem são meus irmãos? E, apontando com a mão para os seus discípulos, acrescentou: Eis aqui minha mãe e meus irmãos. Todo aquele que faz a vontade de meu Pai que está nos céus, esse é meu irmão, minha irmã e minha mãe.

Liturgia Diária- V Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

page994vz6

A liturgia deste domingo nos ensina o modo como devemos perdoar as injúrias e, como no anterior, tem aqui esta doutrina dois elementos por base: a história de Davi que continua a ler-se no breviário e uma passagem da Epístola de S. Pedro cuja festa celebramos nesta altura. Esta semana era até chamada outrora, por este motivo, a dos Apóstolos

Logo depois que Davi derrotou Golias, Israel triunfante comemoravam a vitória os soldados e cantavam: Saul matou mil e Davi dez mil. Saul ao ouvir isto se irritou e com isso a inveja mordeu-lhe o coração: “Mil eu e dez mil Davi!” Dizia então Saul. Então será Davi mais do que Eu? Que lhe falta então agora ser rei?

E desde esses dias, nunca mais o pode ver com bons olhos, como se adivinhasse que Davi teria sido escolhido por Deus. A Inveja fê-lo um criminoso pois, por duas vezes tentou matar Davi e por tantas outras Davi evitou o golpe. Então mandou-o para a guerra, na esperança que lá ele morreria. Davi, porém, regressou vitorioso à frente do exército de Saul. Com este fato Saul desesperou e começou uma perseguição aberta. Um dia que andava a procurá-lo desceu para repousar a uma caverna tenebrosa onde Davi se ocultara; desceu e dormiu. Disse então a Davi um de seus companheiros: “Eis o Rei; o Senhor respondeu a Davi o Senhor entregou-o na tuas mãos. É sem dúvida o momento de o matares”. “Não! – Respondeu Davi. Não permita Deus que eu desrespeite jamais o que recebeu a unção sagrada”.

E contentou-se de cortar-lhe a orla do manto e de lhe mostrar quando estivesse longe quando o dia rompeu. Então Saul chorou e disse: “O meu vassalo Davi é melhor do que eu!” Surpreendeu-o ainda Davi em pleno sono, com a lança à cabeceira e apenas pegou nela e na taça, Saul então abençoou de novo Davi sem no entanto o deixar de perseguir. Mais tarde os filisteus recomeçaram a guerra e os Israelitas foram derrotados. Suicidou-se Saul lançando-se sobre a própria Espada. Davi longe de se alegrar com a morte do Rei, rasgou as vestes e chorou amargamente e mandou cortar a cabeça ao Amalecita que atribuía o prestígio de matar a Saul, e assim trouxeram a notícia com a coroa “Montanhas de Geboé, exclamou que nem o orvalho e nem a chuva desçam jamais sobre vós, que vistes tombar os heróis de Israel Saul e Jônatas tão amáveis e tão belos durante a vida e que a morte não pode separar.

Uma grande lição de caridade se desprende destas considerações e compreendemos agora a escolha do Evangelho e da Epístola que nos pregam ambos o dever impreterível de perdoar. “Sede pois unânimes na oração e não deis mal por mal, nem ultraje por ultraje”, diz a Epístola. “Se apresentares a tua oferta no altar, diz o Evangelho, e te lembrares de que o teu irmão tem algo contra ti, deixa diante do altar a tua oferta e vai reconciliar-te primeiro com teu irmão”. A comunhão da missa exprime os sentimentos de Davi ao apoderar-se da cidade de Sião e mandar colocar nela a Arca do Senhor. Isto foi a recompensa da sua invencível caridade, dessa virtude indispensável para que o culto tributado a Deus pelo homem no templo santo lhe seja verdadeiramente agradável. A Epístola e o Evangelho salientam o que é sobretudo quando nos reunirmos para orar que mais nos devemos unir. O melhor meio para alcançar esta virtude é o amor de Deus e desejo veemente dos bens eternos e da felicidade que reina na corte do Deus vivo, onde se entra senão pela porta estreita da renúncia e da abnegação cristã.

LEITURAS

Epístola (IPedro 3 8-15)

Leitura a primeira Epístola de São Pedro Apóstolo.

Carríssimos: Finalmente, tende todos um só coração e uma só alma, sentimentos de amor fraterno, de misericórdia, de humildade. Não pagueis mal com mal, nem injúria com injúria. Ao contrário, abençoai, pois para isto fostes chamados,para que sejais herdeiros da bênção. Com efeito, quem quiser amar a vida e ver dias felizes, refreie sua língua do mal e seus lábios de palavras enganadoras; aparte-se do mal e faça o bem, busque a paz e siga-a. Porque os olhos do Senhor estão sobre os justos e seus ouvidos, atentos a seus rogos; mas a força do Senhor está contra os que fazem o mal (Sl 33,13-17). Se fordes zelosos do bem, quem vos poderá fazer mal? E até sereis felizes, se padecerdes alguma coisa por causa da justiça! Portanto, não temais as suas ameaças e não vos turbeis. Antes santificai em vossos corações Cristo, o Senhor. Estai sempre prontos a responder para vossa defesa a todo aquele que vos pedir a razão de vossa esperança, mas fazei-o com suavidade e respeito.

Evangelho (Mt 5, 20-24)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Digo-vos, pois, se vossa justiça não for maior que a dos escribas e fariseus, não entrareis no Reino dos céus. Ouvistes o que foi dito aos antigos: Não matarás, mas quem matar será castigado pelo juízo do tribunal. Mas eu vos digo: todo aquele que se irar contra seu irmão será castigado pelos juízes. Aquele que disser a seu irmão: Raca, será castigado pelo Grande Conselho. Aquele que lhe disser: Louco, será condenado ao fogo da geena. Se estás, portanto, para fazer a tua oferta diante do altar e te lembrares de que teu irmão tem alguma coisa contra ti, deixa lá a tua oferta diante do altar e vai primeiro reconciliar-te com teu irmão; só então vem fazer a tua oferta.

Capítulo I – “QUE SEJAM UM”… não dois, vinte, TRINTA E OITO MIL… [A unidade cristã]

Capa do Livro de Airton Vieira, publicado semanalmente. Por Adolfo José.

“Quase existem tantas seitas e crenças quanto existem cabeças… esta não aceita o Batismo; esta rejeita o Sacramento do altar… umas ensinam que Jesus Cristo não é Deus. Não há um indivíduo, por mais imbecil que seja, que não proclame ser inspirado pelo Espírito Santo e não proclame como profecias seus devaneios e sonhos”[1]

A citação acima poderia dar ao presente trabalho a característica de tendencioso, não fosse um pequeno detalhe: as palavras terem saído da pena de Martinho Lutero (1483-1546), o “pai” do protestantismo.

Direto ao assunto

Este pode ser considerado certamente um dos pontos centrais ao se falar em uma “Igreja de Cristo”: a unidade. Há um só Deus em três pessoas, um só Jesus Cristo, logo somente poderia haver uma única Igreja. Cristo disse que todo reino dividido contra si não é obra sua, tendo como conse­quência a autodestruição (cf. Lc XI, 17ss). Na história humana podemos verifi­car esta lei perfeitamente aplicável a todo e qualquer agrupamento: reinos, im­périos, partidos políticos, famílias, equipes de futebol e quadrilhas de traficantes.

Liturgia Diária- 08/07/2017

SANTA ISABEL DE PORTUGAL, Viúva

Festa de 3ª Classe- Missa “Cognovi” com Coleta própria

Nasceu na Espanha no ano de 1270. Pertencia à família real de Aragão, que lhe concedeu uma ótima formação cristã. Foi entregue em casamento ao rei Diniz, rei de Portugal, com apenas 12 anos de idade, e já dava testemunho de uma esposa cristã, uma mulher de oração e centrada na Eucaristia e ajudou a propagar a grande devoção à Nossa Senhora da Conceição. Aos 20 anos teve seu filho Afonso IV, que viveu muitos conflitos com o pai.

Isabel era mulher de caridade e reconciliadora, vivendo isso bem a partir de sua família. Era rainha, mas nunca esqueceu que também era irmã dos mais necessitados. Uma de suas últimas obras de caridade talvez, foi cuidar do seu próprio esposo. Dom Diniz que tanto a fez sofrer, agora precisava dos cuidados de Isabel, que se dispôs, quis cuidar dele. Ele ficou doente em 1324 e faleceu no ano seguinte. Então Isabel deixou a sua condição de viver no palácio como rainha e recebeu o hábito como franciscana, clarissa.

Em 1336 saiu de Coimbra e foi ao encontro de seu filho, devido a um novo conflito familiar. Mesmo com 66 anos e enferma conseguiu chegar. Foi acolhida e ouvida por seu filho. Ali ela faleceu, mas foi enterrada em Coimbra, como era seu desejo. Está enterrada em uma Igreja dedicado a ela.

LEITURAS

Leitura (Pr 31, 10-31)

Leitura do Livro dos Provérbios

Uma mulher virtuosa, quem pode encontrá-la? Superior ao das pérolas é o seu valor. Confia nela o coração de seu marido, e jamais lhe faltará coisa alguma. Ela lhe proporciona o bem, nunca o mal, em todos os dias de sua vida. Ela procura lã e linho e trabalha com mão alegre. Semelhante ao navio do mercador, manda vir seus víveres de longe. Levanta-se, ainda de noite, distribui a comida à sua casa e a tarefa às suas servas. Ela encontra uma terra, adquire-a. Planta uma vinha com o ganho de suas mãos. Cinge os rins de fortaleza, revigora seus braços. Alegra-se com o seu lucro, e sua lâmpada não se apaga durante a noite. Põe a mão na roca, seus dedos manejam o fuso. Estende os braços ao infeliz e abre a mão ao indigente. Ela não teme a neve em sua casa, porque toda a sua família tem vestes duplas. Faz para si cobertas: suas vestes são de linho fino e de púrpura. Seu marido é considerado nas portas da cidade, quando se senta com os anciãos da terra. Tece linha e o vende, fornece cintos ao mercador. 25 Fortaleza e graça lhe servem de ornamentos; ri-se do dia de amanhã. Abre a boca com sabedoria, amáveis instruções surgem de sua língua. Vigia o andamento de sua casa e não come o pão da ociosidade. Seus filhos se levantam para proclamá-la bem-aventurada e seu marido para elogiá-la. Muitas mulheres demonstram vigor, mas tu excedes a todas. A graça é falaz e a beleza é vã; a mulher inteligente é a que se deve louvar.  Dai-lhe o fruto de suas mãos e que suas obras a louvem nas portas da cidade.

Evangelho (Mt 13, 44-52)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos esta parábola: O Reino dos céus é também semelhante a um tesouro escondido num campo. Um homem o encontra, mas o esconde de novo. E, cheio de alegria, vai, vende tudo o que tem para comprar aquele campo. O Reino dos céus é ainda semelhante a um negociante que procura pérolas preciosas. Encontrando uma de grande valor, vai, vende tudo o que possui e a compra. O Reino dos céus é semelhante ainda a uma rede que, jogada ao mar, recolhe peixes de toda espécie. Quando está repleta, os pescadores puxam-na para a praia, sentam-se e separam nos cestos o que é bom e jogam fora o que não presta. Assim será no fim do mundo: os anjos virão separar os maus do meio dos justos e os arrojarão na fornalha, onde haverá choro e ranger de dentes. Compreendestes tudo isto? Sim, Senhor, responderam eles. Por isso, todo escriba instruído nas coisas do Reino dos céus é comparado a um pai de família que tira de seu tesouro coisas novas e velhas.

 

Liturgia Diária- 07/07/2017

SÃO CIRILO E SÃO METÓDIO, Bispos e Confessores

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

São Cirilo nasceu na Grécia, no ano de 826. Vocacionado em busca da verdade, ele estudou, por amor, filosofia e chegou a lecionar. Um homem dado à comunhão ao ponto de ser embaixador, diplomata junto aos povos árabes. Mas tudo isso que tocava sua vida não preenchia completamente o seu coração, porque ele tinha uma vocação à verdade absoluta e queria se consagrar totalmente a ela, a verdade encarnada, Nosso Senhor Jesus Cristo.

São Cirilo abandonou tudo para viver uma grande aventura santa com seu irmão que já era monge: São Metódio. Juntos, movidos pelo Espírito, foram ao encontro dos povos eslavos, conheceram a cultura e se inculturaram. A língua, os costumes, o amor àquele povo, tudo isso foi fundamental para que São Cirilo, juntamente com seu irmão, para que pudessem apresentar o Evangelho vivo, Jesus Cristo.

Devido inovações inspiradas, eles traduziram as liturgias para a língua dos eslavos. Tiveram de ir muitas vezes para Roma e o Papa, percebendo os frutos daquela evangelização, daquela mudança litúrgica, ele pôde discernir o fruto principal que movia aqueles irmãos missionários era o amor àquele povo eslavo e, acima de tudo, o amor a Deus.

Numa dessas viagens para Roma, São Cirilo tinha um pouco mais de 40 anos e ficou enfermo. O Papa quis ordená-lo Bispo, mas Cirilo faleceu. Mas está na glória intercedendo por nós.

LEITURAS

Epístola (Hebreus 7, 23-27)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Hebreus.

Além disso, os primeiros sacerdotes deviam suceder-se em grande número, porquanto a morte não permitia que permanecessem sempre. Este, porque vive para sempre, possui um sacerdócio eterno. É por isso que lhe é possível levar a termo a salvação daqueles que por ele vão a Deus, porque vive sempre para interceder em seu favor. Tal é, com efeito, o Pontífice que nos convinha: santo, inocente, imaculado, separado dos pecadores e elevado além dos céus, que não tem necessidade, como os outros sumos sacerdotes, de oferecer todos os dias sacrifícios, primeiro pelos pecados próprios, depois pelos do povo; pois isto o fez de uma só vez para sempre, oferecendo-se a si mesmo.

Evangelho (Lucas 10,1-9)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo, designou o Senhor ainda setenta e dois outros discípulos e mandou-os, dois a dois, adiante de si, por todas as cidades e lugares para onde ele tinha de ir. Disse-lhes: Grande é a messe, mas poucos são os operários. Rogai ao Senhor da messe que mande operários para a sua messe. Ide; eis que vos envio como cordeiros entre lobos. Não leveis bolsa nem mochila, nem calçado e a ninguém saudeis pelo caminho. Em toda casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz a esta casa! Se ali houver algum homem pacífico, repousará sobre ele a vossa paz; mas, se não houver, ela tornará para vós. Permanecei na mesma casa, comei e bebei do que eles tiverem, pois o operário é digno do seu salário. Não andeis de casa em casa. Em qualquer cidade em que entrardes e vos receberem, comei o que se vos servir. Curai os enfermos que nela houver e dizei-lhes: O Reino de Deus está próximo.


LEMBRETE

Hoje iniciamos a Novena de nossa padroeira Nossa Senhora do Carmo. Nesse período, haverá reza do terço às 18 horas e às 18:30 Missa, ambos na Capela São Judas Tadeu. Para mais informações, consulte o Calendário Litúrgico deste Semestre. 

Liturgia Diária- 06/07/2017

MISSA DA FÉRIA

Féria de 4ª Classe- Missa comum do IV Domingo depois de Pentecostes


LEITURAS

Epístola (Rm 8, 18-23)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Romanos.

Irmãos: Os que vivem segundo a carne não podem agradar a Deus. Vós, porém, não viveis segundo a carne, mas segundo o Espírito, se realmente o espírito de Deus habita em vós. Se alguém não possui o Espírito de Cristo, este não é dele. Ora, se Cristo está em vós, o corpo, em verdade, está morto pelo pecado, mas o Espírito vive pelam justificação. Se o Espírito daquele que ressuscitou Jesus dos mortos habita em vós, ele, que ressuscitou Jesus Cristo dos mortos, também dará a vida aos vossos corpos mortais, pelo seu Espírito que habita em vós. Portanto, irmãos, não somos devedores da carne, para que vivamos segundo a carne. De fato, se viverdes segundo a carne, haveis de morrer; mas, se pelo Espírito mortificardes as obras da carne, vivereis, pois todos os que são conduzidos pelo Espírito de Deus são filhos de Deus. Porquanto não recebestes um espírito de escravidão para viverdes ainda no temor, mas recebestes o espírito de adoção pelo qual clamamos: Aba! Pai! O Espírito mesmo dá testemunho ao nosso espírito de que somos filhos de Deus. E, se filhos, também herdeiros, herdeiros de Deus e co-herdeiros de Cristo, contanto que soframos com ele, para que também com ele sejamos glorificados. Tenho para mim que os sofrimentos da presente vida não têm proporção alguma com a glória futura que nos deve ser manifestada.

Evangelho (Lc 5, 1-11)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo: Estando Jesus à margem do lago de Genesaré, o povo se comprimia em redor dele para ouvir a palavra de Deus. Vendo duas barcas estacionadas à beira do lago, – pois os pescadores haviam descido delas para consertar as redes -, subiu a uma das barcas que era de Simão e pediu-lhe que a afastasse um pouco da terra; e sentado, ensinava da barca o povo. Quando acabou de falar, disse a Simão: Faze-te ao largo, e lançai as vossas redes para pescar. Simão respondeu-lhe: Mestre, trabalhamos a noite inteira e nada apanhamos; mas por causa de tua palavra, lançarei a rede. Feito isto, apanharam peixes em tanta quantidade, que a rede se lhes rompia. Acenaram aos companheiros, que estavam na outra barca, para que viessem ajudar. Eles vieram e encheram ambas as barcas, de modo que quase iam ao fundo. Vendo isso, Simão Pedro caiu aos pés de Jesus e exclamou: Retira-te de mim, Senhor, porque sou um homem pecador. É que tanto ele como seus companheiros estavam assombrados por causa da pesca que haviam feito. O mesmo acontecera a Tiago e João, filhos de Zebedeu, que eram seus companheiros. Então Jesus disse a Simão: Não temas; doravante serás pescador de homens. E atracando as barcas à terra, deixaram tudo e o seguiram.

Calendário Litúrgico- 2º Semestre de 2017

Calendário Litúrgico da Irmandade Nossa Senhora do Carmo para o 2º Semestre de 2017.

NOTAS

  • Este Calendário poderá ser alterado a qualquer momento, noticiando-se neste blog.
  • Atualizado em 01/07/2017.
  • Missa do dia 22 de julho (Festa de S. Maria Madalena) cancelada.
  • Não haverá Missa Rezada (às 9:30) no dia 20 de agosto, domingo.
  • [ERRATA] A Festa do Imaculado Coração de Maria é Festa de 2ª Classe.
  • Não haverá a Missa Rezada (manhã) no dia 17/09.
  • Não haverá Missa no dia 29/09.
  • Não haverá Missa na Catedral (às 15:30) no dia 01/10.
  • A Missa matutina (às 9:30) do dia 01/10 foi transferida para a Capela Nossa Senhora de Lourdes (Rua Mário Paganini, 220- Bairro Roosevelt).
  • Não haverá Missa no dia 07/10, Festa de Nossa Senhora do Rosário.
  • A programação de Missas do mês de Outubro foi alterada. Confira clicando aqui.
  • Errata: As páginas corretas de leituras no dia 19/11/2017, 24º Domingo depois de Pentecostes são 722 a 724. 
  • Errata: No calendário do mês de dezembro, os dias 02 (sábado), 12 (terça-feira) e 13 (quarta-feira) encontram-se com os dias da semana errados. O correto é o presente entre parênteses, disposto acima. 
  • No dia 17/12 não haverá a Missa matutina, mas apenas a Missa das 15:30 horas na Catedral Santa Terezinha.


Confira também a Versão Preto e Branco. Basta clicar aqui.

Calendário Litúrgico- 1º Semestre de 2017

Calendário Litúrgico da Irmandade Nossa Senhora do Carmo para o 1º Semestre de 2017.

NOTAS

  • O calendário contém as datas, horários, locais, cores e classes das celebrações.
  • É preciso atenção para algumas celebrações que ocorrerão fora do horário habitual, como no exemplo do Domingo do Bom Pastor, que será celebrado na Capela São Judas, às 17:30 horas.
  • O calendário poderá ser revisado ou alterado a qualquer momento, sendo, no entanto, noticiadas neste blog.
  • Atualizado em 09/01/2017.
  • De 17 a 29 de abril as Missas estarão suspensas, estando as festas e celebrações presentes no calendário (abaixo) também suspensas.
  • Entre 1º e 3 de Maio não haverá Missa.
  • De 4 a 13 de Maio (exceto no dia 7) haverá Missa na Capela São Judas Tadeu, no horário das 18:30 horas.
  • Missas do Mês de Junho: SUSPENSAS (exceto Corpus Christi).

 


Para download, impressão e visualização em preto e branco disponibilizamos o seguinte arquivo: Calendário- 1º Semestre- Impressão Preto e branco

Liturgia Diária- 25/12/2016- Missa do Dia

FESTA DA NATIVIDADE DE NOSSO SENHOR

Festa de 1ª Classe- Missa Própria


MISSA DO DIA

f8e34-heilige-nacht

A Missa do dia honra o nascimento eterno do Filho de Deus no seio do Pai, explicado de maneira maravilhosa no Prólogo do Evangelho de São João.

Epístola (Heb 1, 1-12)

Epístola de São Paulo Apóstolo aos Hebreus.

Deus, tendo falado outrora, muitas vezes e de muitos modos, a nossos pais, pelos profetas; ultimamente, nos nossos dias, falou-nos por meio de seu Filho, a Quem constituiu herdeiro de todas as coisas, por Quem criou também os séculos; o qual, sendo, como é, resplendor da sua glória e imagem da sua substância; e sustentando tudo com a sua palavra poderosa, depois de ter feito a purificação dos pecados, foi-se sentar à· direita da majestade de Deus, no mais alto dos Céus, feito tanto mais superior aos Anjos, quanto herdou um nome superior ao deles. Com efeito, a qual dos Anjos disse Ele alguma vez: ‘Tu és meu Filho: Hoje mesmo Te gerei’?! E noutra passagem: ‘Eu serei para Ele um Pai, e Ele será para Mim um Filho’?! E novamente, quando introduzir o seu primogênito no Mundo, dirá: Que todos os Anjos de Deus O adorem. Falando dos Anjos, diz: Ele fez seus Anjos os ventos, e seus ministros a chama de fogo. Porém, acerca do Filho, diz: “O teu trono, Ó Deus, subsistirá pelos séculos dos séculos; é um cetro de equidade o cetro do teu reino. Amaste a justiça, e aborreceste a iniquidade: por isso, ó Deus, o teu Deus ungiu-Te com o óleo da alegria, de preferência aos teus pares.” E ainda: “Tu; Senhor, no princípio, fundaste a Terra, e os. Céus são obra das tuas mãos. Eles perecerão, mas Tu permanecerás; todos envelhecerão como. um vestido: Tu os enrolarás como a uma capa, e, [tal qual um vestido], serão mudados. Tu, porém, és sempre o mesmo, e os teus anos nunca terão termo”.

Evangelho (Jo 1, 1-14)

Início do Santo Evangelho segundo João.

No princípio era o Verbo, e o Verbo estava em Deus, e o Verbo era Deus. Ele estava no princípio em Deus. Tudo foi feito por Ele, e nada de quanto se fez foi feito sem Ele. N’Ele estava a vida, e a vida era a luz dos homens; esta luz brilhou nas trevas, e as trevas não a sufocaram. Surgiu um homem enviado por Deus, chamado João, o qual veio como testemunho, para dar testemunho da luz, a fim de que todos acreditassem por intermédio dele. Não era ele a luz, mas devia dar testemunho da luz. Ele [o Verbo] era a luz verdadeira, que a todo homem ilumina, vindo ao Mundo. Estava no Mundo, e o Mundo foi feito por Ele, mas o Mundo não O reconheceu. Veio para o que era seu, e os seus não O acolheram. A todos, porém, quantos O receberam, deu Ele o poder de se tornarem filhos de Deus: isto é, àqueles que creem no seu nome; que nasceram, não do sangue, nem do desejo da carne, nem da vontade do homem, mas só de Deus. (Aqui se ajoelha) E O VERBO SE FEZ CARNE, e habitou entre nós; e nós vimos a sua glória, glória como de Filho Único do Pai, cheio de graça e de verdade.

In English

Epistle (Heb 1: 1-12)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul, the Apostle to the Hebrews.

God, Who at sundry times and in divers manners spoke in times past to the fathers by the prophets, last of all in these days hath spoken to us by His Son, whom He hath appointed heir of all things, by whom also He made the world: Who being the brightness of His glory and the figure of His substance, and upholding all things by the word of His power, making purgation of sins, sitteth on the right hand of the Majesty on high: being made so much better than the angels, as He hath inherited a more excellent name than they. For to which of he angels hath He said at any time: I will be to Him a Father, and He shall be to Me a Son? And again, when He bringeth in the first begotten into the world, He saith: And let all the angels of God adore Him. And to the angels indeed He saith: He that maketh His angels spirits, and His ministers a flame of fire. But to the Son: Thy throne, O God, is for ever and ever: a scepter of justice is the scepter of Thy kingdom. Thou hast loved justice and hated iniquity: therefore God, Thy God, hath anointed Thee with the oil of gladness above Thy fellows. And: Thou in the beginning, O Lord, didst found the earth: and the works of Thy hands are the heavens. They shall perish, but Thou shalt continue: and they shall all grow old as a garment: and as a vesture shalt Thou change them and they shall be changed: but Thou art the self-same, and Thy years shall not fail.

Gospel (John 1: 1-14)

The continuation of the holy Gospel according to John.

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by Him, and without Him was made nothing that was made: in Him was life, and the life was the Light of men; and the Light shineth in darkness, and the darkness did not comprehend it. There was a man sent from God, whose name was John. This man came for a witness, to testify concerning the Light, that all might believe through Him. He was not the Light, be he was to testify concerning the Light. That was the true Light, which enlighteneth every man that cometh into this world. He was in the world, and the world was made by Him, and the world knew Him not. He came unto His own, and His own received Him not. But as many as received Him to them He gave power to become sons of God, to them that believe in His Name, who are born not of blood, nor of the will of the flesh, nor of the will of man, but of God. (Here all kneelAND THE WORD WAS MADE FLESH,
and dwelt among us: and we saw His glory, the glory as of the Only begotten of the Father, full of grace and truth

Liturgia Diária- 25/12/2016- Missa da Aurora

FESTA DA NATIVIDADE DE NOSSO SENHOR

Festa de 1ª Classe- Missa Própria


MISSA DA AURORA

nascimento-de-jesus-08

A Missa da aurora honra o segundo nascimento de Cristo: o nascimento da graça e da misericórdia, que se realiza no coração de cada fiel, como aconteceu no coração dos pastores que foram visitar Jesus.

Epístola (Tt 3, 4-7)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo a Tito.
Caríssimo: Apareceu-nos a bondade de Deus, nosso Salvador, e o seu amor pelos homens; não foi pelas obras de justiça, que nós tivéssemos feito; mas foi pela sua misericórdia que Ele nos salvou, mediante o Batismo da regeneração e renovação do Espírito Santo, que Ele difundiu sobre nós abundantemente por Jesus Cristo, nosso Salvador; a fim de que, justificados pela sua graça, sejamos herdeiros da vida eterna, segundo a esperança que temos de a possuir um dia, em Jesus Cristo, Nosso Senhor.

Evangelho (Lc 2, 15-20)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.
.
Naquele tempo: Os pastores diziam entre si: Vamos a Belém e vejamos o que lá aconteceu, e o que o Senhor nos manifestou. Partiram, pois, a toda pressa, e encontraram Maria e José, e o Menino deitado na manjedoura. Ao verem isto, reconheceram que era o que lhes tinha sido dito acerca do Menino. E todos os que os ouviram, se admiraram das coisas que lhes diziam os pastores. Maria, por seu lado, conservava todas estas coisas, meditando-as no seu coração. Então, os pastores voltaram, glorificando e louvando a Deus por tudo o que tinham ouvido e visto, conforme lhes tinha sido anunciado.

In English

Epistle (Titus 3: 4-7)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to Titus.

Dearly beloved, when the kindness and love of God our Saviour for humanity were revealed, it was not because of any upright actions we had done ourselves; it was for no reason except his own faithful love that he saved us, by means of the cleansing water of rebirth and renewal in the Holy Spirit which he has so generously poured over us through Jesus Christ our Saviour; so that, justified by his grace, we should become heirs in hope of eternal life.

Gospel (Luke 2: 15-20)

The continuation of the holy Gospel according to Luke.

At that time the shepherds said to one another: Let us go over to Bethlehem, and let us see this word that is come to pass, which the Lord hath showed to us. And they came with haste and they found Mary and Joseph, and the Infant lying in the manger. And seeing they understood of the word that had been spoken to them concerning this Child. And all that heard wondered: and at those things that were told them by the shepherds. But Mary kept all these words, pondering them in her heart. And the shepherds returned, glorifying and praising God for all the things they had heard and seen, as it was told unto them.

Liturgia Diária- 25/12/2016- Missa do Galo

FESTA DA NATIVIDADE DE NOSSO SENHOR

Festa de 1ª Classe- Missa Própria


MISSA DO GALO (À MEIA-NOITE)

maxresdefault

A Missa da meia-noite honra o nascimento de Jesus segundo a carne, narrado no Evangelho de São Lucas.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Tt 2, 11-15)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo a Tito.

Irmãos: Manifestou-se, com efeito, a graça de Deus, fonte de salvação para todos os homens. Veio para nos ensinar a renunciar à impiedade e às paixões mundanas e a viver neste mundo com toda sobriedade, justiça e piedade, na expectativa da nossa esperança feliz, a aparição gloriosa de nosso grande Deus e Salvador, Jesus Cristo, que se entregou por nós, a fim de nos resgatar de toda a iniquidade, nos purificar e nos constituir seu povo de predileção, zeloso na prática do bem. Eis o que deves ensinar, pregar e defender com toda a autoridade. E que ninguém te menospreze!

Evangelho (Lc 2, 1-14)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo apareceu um decreto de César Augusto, ordenando o recenseamento de toda a terra. Este recenseamento foi feito antes do governo de Quirino, na Síria. Todos iam alistar-se, cada um na sua cidade. Também José subiu da Galileia, da cidade de Nazaré, à Judeia, à Cidade de Davi, chamada Belém, porque era da casa e família de Davi, para se alistar com a sua esposa Maria, que estava grávida. Estando eles ali,  completaram-se os dias dela. E deu à luz seu filho primogênito, e, envolvendo-o em faixas, reclinou-o num presépio; porque não havia lugar para eles na hospedaria. Havia nos arredores uns pastores, que vigiavam e guardavam seu rebanho nos campos durante as vigílias da noite. Um anjo do Senhor apareceu-lhes e a glória do Senhor refulgiu ao redor deles, e tiveram grande temor. O anjo disse-lhes: Não temais, eis que vos anuncio uma boa nova que será alegria para todo o povo: hoje vos nasceu na Cidade de Davi um Salvador, que é o Cristo Senhor. Isto vos servirá de sinal: achareis um recém-nascido envolto em faixas e posto numa manjedoura. E subitamente ao anjo se juntou uma multidão do exército celeste, que louvava a Deus e dizia: Glória a Deus no mais alto dos céus e na terra paz aos homens, objetos da benevolência (divina).

In English

Epistle (Titus 2: 11-15)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to Titus. 

Dearly beloved, The grace of God our Saviour hath appeared to all men, instructing us, that, denying ungodliness and worldly desires, we should live soberly and justly and godly in this world, looking for the blessed hope and coming of the glory of the great God and our Saviour Jesus Christ: Who gave Himself for us, that He might redeem us from all iniquity, and might cleanse to Himself a people acceptable, a pursuer of good works.These things speak and exhort: in Christ Jesus our Lord.

Gospel (Luke 2: 1-14)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time there went out a decree from Cæsar Augustus, that the whole world should be enrolled. This enrolling was first made by Cyrinus, the governor of Syria. And all went to be enrolled, every one into his own city. And Joseph also went up from Galilee out of the city of Nazareth, into Judea to the city of David, which is called Bethlehem: because he was of the house and family of David, to be enrolled with Mary, his espoused wife, who was with child. And it came to pass that when they were there, her days were accomplished that she should be delivered. And she brought forth her firstborn Son and wrapped Him in swaddling clothes, and laid Him in a manger: because there was no room for them in the inn. And there were in the same country shepherds watching and keeping the night watches over their flock. And behold an Angel of the Lord stood by them, and the brightness of God shone around about them, and they feared with a great fear. And the Angel said to them: Fear not; for behold I bring you good tidings of great joy, that shall be to all the people: for this day is born to you a Savior, who is Christ the Lord, in the city of David. And this shall be a sign unto you: you shall find the Infant wrapped in swaddling clothes, and laid in a manger. And suddenly there was with the Angel a multitude of the heavenly army, praising God and Saying: Glory to God in the highest, and on earth peace to men of good will.

Liturgia Diária- XIX Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª classe- Missa Própria

digitalizar0001

A missa deste domingo nos lembra que todos os homens são chamados à recompensa celestial e à felicidade. Este domingo, chamado por conta de sua Evangelho, o domingo dos convidados de casamento nos lembra que todos os homens são chamados a bem-aventurança celestial, mas poucos são os escolhidos. Os judeus se recusaram a tomar parte na festa. Assim, para os Apóstolos e a Igreja, cheios do Espírito Santo em Pentecostes, se voltou também para os gentios. Mas a união beatífica é anunciada, preparada, e de uma certa forma começa, pela comunhão sacramental. 

Para participar de uma festa de casamento entre os judeus, era necessário usar uma roupa cerimonial chamado veste nupcial. Da mesma forma, para receber o corpo de Jesus à mesa santa e estar em comunhão com a Sua Divindade no céu, deve-se usar o manto nupcial do batismo e do estado de graça. Por isso o Apóstolo nos exorta a revestirmos-nos do novo homem.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Ef 4, 23-28) 

Leitura de São Paulo Apóstolo aos Efésios 

Irmãos: revesti-vos do homem novo, criado à imagem de Deus, em verdadeira justiça e santidade. Por isso, renunciai à mentira. Fale cada um a seu próximo a verdade, pois somos membros uns dos outros. Mesmo em cólera, não pequeis. Não se ponha o sol sobre o vosso ressentimento. Não deis lugar ao demônio. Quem era ladrão não torne a roubar, antes trabalhe seriamente por realizar o bem com as suas próprias mãos, para ter com que socorrer os necessitados.

Evangelho (Mt 22, 1-14)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo: Jesus tornou a falar-lhes por meio de parábolas: O Reino dos céus é comparado a um rei que celebrava as bodas do seu filho. Enviou seus servos para chamar os convidados, mas eles não quiseram vir. Enviou outros ainda, dizendo-lhes: Dizei aos convidados que já está preparado o meu banquete; meus bois e meus animais cevados estão mortos, tudo está preparado. Vinde às bodas! Mas, sem se importarem com aquele convite, foram-se, um a seu campo e outro para seu negócio. Outros lançaram mãos de seus servos, insultaram-nos e os mataram. O rei soube e indignou-se em extremo. Enviou suas tropas, matou aqueles assassinos e incendiou-lhes a cidade. Disse depois a seus servos: O festim está pronto, mas os convidados não foram dignos. Ide às encruzilhadas e convidai para as bodas todos quantos achardes. Espalharam-se eles pelos caminhos e reuniram todos quantos acharam, maus e bons, de modo que a sala do banquete ficou repleta de convidados. O rei entrou para vê-los e viu ali um homem que não trazia a veste nupcial.  Perguntou-lhe: Meu amigo, como entraste aqui, sem a veste nupcial? O homem não proferiu palavra alguma. Disse então o rei aos servos: Amarrai-lhe os pés e as mãos e lançai-o nas trevas exteriores. Ali haverá choro e ranger de dentes. Porque muitos são os chamados, e poucos os escolhidos.

In English

Epistle (Ephesians 4: 23-28)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Ephesians.

Brethren, Be ye renewed in the spirit of your mind, and put on the new man, who according in God, is created in justice and holiness of truth. Wherefore, putting away lying, speak ye the truth every man with his neighbor, for we are members of one another. Be angry, and sin not. Let not the sun go down upon your anger. Give not place to the devil. He that stole, let him now steal no more but rather let him labor, working with his hands the thing which is good, that he may have something to give to him that suffereth need.

Gospel (Matt. 22: 1-14)

The continuation of the holy Gospel according to Luke.

At that time, Jesus spoke to the chief priests and the Pharisees in parables, saying: The kingdom of Heaven is likened to a king, who made a marriage for his son and he sent his servants, to call them that were invited to the marriage, and they would not come. Again he sent other servants, saying: Tell them that were invited: Behold, I have prepared my dinner; my oxen and fatlings are killed, and all things are ready: come ye to the marriage. But they neglected and went their way, one to his farm, and another to his merchandise and the rest laid their hands on his servants, and having treated them contumeliously, put them to death. But when the king heard of it, he was angry and sending his armies, he destroyed those murderers, and burnt their city. Then he saith to his servants: The marriage indeed is ready, but they that were invited were not worthy, Go ye therefore into the highways, and as many as you shall find, call to the marriage. And his servants going forth into the ways, gathered together all that they found, both bad and good and the marriage was filled with guests. And the king went in to see the guests and he saw there a man who had not on a wedding garment: and he saith to him: Friend, how camest thou in hither, not having on a wedding garment? but he was silent. Then the king said to the waiters: Bind his hands and feet, and cast him into the exterior darkness: there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen.”

Liturgia Diária- XVIII Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

digitalizar0001

Este domingo que vem a seguir ao Sábado das Têmporas de Setembro, era a princípio vacante. A liturgia da vigília prolongava-se com efeito até de manhã, de maneira que não sobrava tempo para os ofícios dominicais. As lições que se lêem no ofício são do livro de Judite. Todos conhecem a história desta mulher famosa que salvou a Judéia, cortando a cabeça de Holofernes, general dos exércitos Assírios. Holofernes, enviado por Nabucodonosor para conquistar a Palestina, tinha cercado Betúlia. Vencidos pela fome e pela sede, os sitiados tinham deliberado render-se, quando Judite apareceu a encorajá-los. Façamos penitência, dizia, e imploremos o perdão de Deus, porque estes flagelos com que nos castiga são para nos corrigir e não para nos perder. Depois, quando veio a tarde, vestiu-se com as suas melhores galas e fez-se introduzir no acampamento dos inimigos, sob o pretexto de lhes entregar a cidade. E elevada à presença de Holofernes, o general, seduzido pela sua beleza, recebeu-a com grande contentamento e ordenou que em sua honra, se preparasse um banquete.

A Igreja ao recordar as sete dores de Maria Santíssima, aplica-lhes o canto que se ouviu em Israel, quando Judite livrou o povo eleito. Maria é com efeito a nova Judite que decepa a cabeça do general assírio, do dragão infernal. Nestes dias lê a Igreja no Ofício divino estas passagens gloriosas da epopéia israelita, que são figuras do que mais tarde havia de acontecer numa ordem espiritual e mais elevada. A libertação do povo judeu da sujeição assíria, levada a efeito por Judite, representa a libertação humanidade operada por Jesus. É muito oportuna esta missa nesta época de Têmporas, que são tempos de perdão, por sê-lo de penitência em que Deus se deixa aplacar e vencer dos pobres mortais. Desse perdão e dessa paz consoladora, que se frue da casa do Senhor são legítimos dispensários os sacerdotes a quem Jesus concedeu o poder sublime de dizerem: “Os teus pecados te são perdoados”. Os novos ungidos pelos Senhor serão encarregados também de pregar a palavra de Deus, de celebrar o Santo Sacrifício e de preparar por este modo a humanidade para se apresentar confiadamente diante do supremo juiz. É por este motivo, precisamente, que a Igreja insistirá durante estes domingos no pensamento da vinda do Senhor.

A epístola de hoje ( ICor 1,4-8) é também para meditar. Que contas tão estreitas não terá de prestar o cristão de tantas graças que recebe! E como dispensamos herança tão rica, como desperdiçamos tantas graças, os sacramentos, a pregação da palavra de Deus! Que contas serão as nossas?

LEITURAS/LESSONS

Epístola (ICor 1, 4-8)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Corintios.

Irmãos: Não cesso de agradecer a Deus por vós, pela graça divina que vos foi dada em Jesus Cristo. Nele fostes ricamente contemplados com todos os dons, com os da palavra e os da ciência, tão solidamente foi confirmado em vós o testemunho de Cristo. Assim, enquanto aguardais a manifestação de nosso Senhor Jesus Cristo, não vos falta dom algum. Ele há de vos confirmar até o fim, para que sejais irrepreensíveis no dia de nosso Senhor Jesus Cristo.

Evangelho (Mt 9, 1-8)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo: Subindo Jesus para uma pequena barca, tornou a passar o lago, e voltou para a sua cidade. E, eis que lhe apresentaram um paralítico, que jazia no leito. E, vendo Jesus a fé que eles tinham, disse ao paralítico: Filho, tem confiança, te são perdoados os pecados. E logo alguns dos escribas disseram no seu interior: Este blasfema. E, Jesus visto os seus pensamentos, disse: Porque pensais mal em vossos corações? Que é mais fácil dizer: te-são perdoados os pecados, ou dizer: Levanta-te e caminha? Pois, para que saibais que o filho do homem tem poder sobre a terra de perdoar os pecados: Levanta-te, disse então ao paralítico, toma o teu leito, e vai para tua casa. E ele levantou e foi para sua casa. E, vendo isto, as multidões temeram e glorificaram a Deus, que deu tal poder aos homens.

In English

Epistle (Cor. 1: 4-8)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, I give thanks to my God always for you, for the grace of God that is given you in Jesus Christ, that in all things you are made rich in Him in all utterance and in all knowledge, as the testimony of Christ was confirmed to you so that nothing is wanting to you in my grace, waiting for the manifestation of our Lord Jesus Christ, Who will also confirm you into the end without crime, in the day of the coming of our Lord Jesus Christ.

Gospel (Matt. 9: 1-8)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Jesus entering into a boat, passed over the water and came into His own city. And behold they brought Him one sick of the palsy lying on a bed and Jesus seeing their faith, said to the sick man of the palsy: “Be of good heart, son, thy sins are forgiven thee.” And behold some of the Scribes said within themselves: He blasphemeth. And Jesus seeing their thoughts, said: “Why do you think evil in your hearts? whether is it easier to say: Thy sins are forgiven thee or to say: Arise and walk? But that you may know that the Son of Man hath power on earth to forgive sins” (then said He to the man sick of the palsy): “Arise, take up thy bed, and go into thy house.” And he rose, and went into his house. And the multitude seeing it, feared, and glorified God, who had given such power to men.

Liturgia Diária- XVII Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2º Classe- Missa Própria

digitalizar0001

A liturgia nos recorda hoje do grande mandamento da caridade para com Deus e com o próximo. “O preceito é duplo”, declara Santo Agostinho, “mas a caridade é um deles.” Nós amamos a Deus acima de tudo e nosso próximo por causa Dele. A unidade da nossa fé, como a unidade das Pessoas da Santíssima Trindade, é a mensagem que a Epístola e o Evangelho nos impõem: o dever de estar unido pelos laços da caridade.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Ef 4, 1-6)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Efésios.

Irmãos: Exorto-vos, pois, – prisioneiro que sou pela causa do Senhor -, que leveis uma vida digna da vocação à qual fostes chamados, com toda a humildade e amabilidade, com grandeza de alma, suportando-vos mutuamente com caridade. Sede solícitos em conservar a unidade do Espírito no vínculo da paz. Sede um só corpo e um só espírito, assim como fostes chamados pela vossa vocação a uma só esperança. Há um só Senhor, uma só fé, um só batismo. Há um só Deus e Pai de todos, que atua acima de todos, por todos e em todos.

Evangelho (Mt 22, 34-46)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo: foram ter com Jesus os fariseus e um deles, doutor da lei, tentando-o, perguntou-lhe: Mestre, qual é o grande mandamento da lei? Jesus disse-lhes: Amarás o Senhor de todo o teu coração e de toda a tua alma, e de todo o teu espírito. Este é o maior e o primeiro mandamento. Mas o segundo é semelhante a este: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Deste dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas. E, estando junto dos fariseus, Jesus interrogou-os, dizendo: que vos parece o Cristo? De quem ele é filho? Responderam-lhe: de Davi. Jesus disse-lhes: Como pois lhe chama Davi, em espírito, Senhor, dizendo: Senta-te à minha mão direita até que ponha os inimigos teus por escabelo de teus pés? Se pois Davi o chama Senhor, como pode ser ele seu filho? E ninguém podia responder-lhe uma só palavra; e daquele dia então não houve mais quem ousasse interrogá-lo.

In English

Epistle (Eph. 4:1-6)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Ephesians.

Brethren, I, a prisoner of the Lord, beseech you that you walk worthy of the vocation in which you are called. With all humility and mildness, with patience, sup-porting one another in charity, careful to keep the unity of the Spirit in the bond of peace. One body and one spirit, as you are called in one hope of your calling, One Lord, one faith, one baptism. One God and Father of all, and through all, and in us all, who is blessed for ever and ever. Amen.

Gospel (Matt. 22: 34-36)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew.

At that time the Pharisees came to Jesus, and one of them, a doctor of the law, asked Him, tempting Him: ‘Master, which is the great commandment of the law?’ Jesus said to him: “Thou shalt love the Lord thy God with thy whole heart, and with thy whole soul, and with thy whole mind. This is the greatest and the first commandment. And the second is like to this: Thou shalt love thy neighbor as thyself. On these two commandments dependeth the whole law and the prophets:” And the Pharisees being gathered together, Jesus asked them, saying: “What think you of Christ, whose son is He?” They say to Him: ‘David’s.’ He saith to them: “How then doth David, in spirit, call Him Lord, saying: The Lord said to My Lord: Sit on my right hand until I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son?” And no man was able to answer Him a word neither durst any man, from that day forth, ask Him any more questions.

Liturgia Diária- XVI Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

digitalizar0001

Costuma ler-se por estas alturas no ofício de Matinas a história de Jó. Ele é o tipo de homem justo que o espírito do mal persegue e humilha para o excitar a revolta a Deus. E assim acontece de fato deixar a providência por um pouco nas mãos de Satanás para confessar na dor e na desgraça a Sabedoria de Deus e submeter-se incondicionalmente a sua vontade. Privado de todos os bens e abandonado só sobre o monturo, exposto as vaias dos maus e aos risos até dos seus amigos, o pobre Jó submetia confiadamente aos juízos insondáveis de Deus e implorava a sua misericórdia. O Salmo do Intróito pode considerar-se a expressão exata da sua angústia. Era assim que Jó orava. Ele é o grito de todas as almas atribuladas. “Tende piedade de mim Senhor. Tenho gritado por vós durante todo o dia. Baixai vosso ouvido e escutai-me pois sou pobre e nada tenho de meu”.

O ofertório e a comunhão exprimem de maneira surpreendente os sentimentos do grande perseguido da desventura: “Deitai sobre mim o vosso olhar e vinde em meu auxílio. Confundi e humilhai diante de mim todos aqueles que me querem tirar a vida. Senhor, não esquecei a vossa justiça. Vós conduzistes os meus passos desde a juventude. Agora, que estou velho, não me abandoneis Senhor”. Deus, diziam os amigos de Jó para encorajá-lo, exalta os humildes e levanta e cura os aflitos de coração. E o evangelho da missa de hoje repete: Todo o que se elevar será humilhado, e todo o que se abaixar, será exaltado.

Deus com efeito, depois de provar Jó com as maiores humilhações, eleva-o novamente e dá-lhe o dobro de tudo quanto anteriormente possuía. Jó é figura de Cristo, que, depois das humilhações no Gólgota, seria exaltado a apoteose da ressurreição. É ainda a figura de todo o cristão, que terá lugar de hora no banquete das núpcias do Cordeiro se na terra praticar com amor e com fé a virtude da humildade. O orgulho, diz São Tomás, é um vício pelo qual o homem se eleva contra razão acima do que realmente é. O orgulho assenta conseqüentemente no erro e na ilusão. A humildade pelo contrário funda se na mesma verdade. É uma virtude que modera os ímpetos da alma e a inibe de se elevar acima do que é. É por isso que o orgulho também se chama soberba. A alma verdadeiramente humilde aceita subitamente o lugar que lhe cabe e que Deus, verdade suprema e infalível, lhe consignou. Humildade nas palavras, nas conversas, nos atos, nas provas, é a humildade genuína que Jó nos ensina e que o Senhor no evangelho de hoje nos aconselha. Vendo como os fariseus escolhiam os primeiros lugares, quis fazer-lhes compreender o mal grave de que estavam tomando e levá-los deste modo a procurar a cura. Curou com efeito primeiramente o hidrópico inflado no mal e procurou depois, velando a lâmina do escalpelo na gaze sutil da parábola, curar a hidropisia espiritual dessas pobres almas cegas e condutoras de cegos. O mundo só se encontra bem na exaltação e na enfatuação permanente do orgulho e esquece-se de que a humildade é a condição indispensável para entrar no reino de Deus.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Ef 3, 13-21)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Efésios.  

Irmãos: Por isso vos rogo que não desfaleçais nas minhas tribulações que sofro por vós: elas são a vossa glória. Por esta causa dobro os joelhos em presença do Pai, ao qual deve a sua existência toda família no céu e na terra, para que vos conceda, segundo seu glorioso tesouro, que sejais poderosamente robustecidos pelo seu Espírito em vista do crescimento do vosso homem interior. Que Cristo habite pela fé em vossos corações, arraigados e consolidados na caridade, a fim de que possais, com todos os cristãos, compreender qual seja a largura, o comprimento, a altura e a profundidade, isto é, conhecer a caridade de Cristo, que desafia todo o conhecimento, e sejais cheios de toda a plenitude de Deus. Àquele que, pela virtude que opera em nós, pode fazer infinitamente mais do que tudo quanto pedimos ou entendemos, a ele seja dada glória na Igreja, e em Cristo Jesus, por todas as gerações de eternidade. Amém.

Evangelho (Lc 14, 1-11)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo: Jesus entrou num sábado em casa de um fariseu notável, para uma refeição; eles o observavam. Havia ali um homem hidrópico. Jesus dirigiu-se aos doutores da lei e aos fariseus: É permitido ou não fazer curas no dia de sábado? Eles nada disseram. Então Jesus, tomando o homem pela mão, curou-o e despediu-o. Depois, dirigindo-se a eles, disse: Qual de vós que, se lhe cair o jumento ou o boi num poço, não o tira imediatamente, mesmo em dia de sábado? A isto nada lhe podiam replicar. Observando também como os convivas escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes a seguinte parábola: Quando fores convidado às bodas, não te sentes no primeiro lugar, pois pode ser que seja convidada outra pessoa de mais consideração do que tu, e vindo o que te convidou, te diga: Cede o lugar a este. Terias então a confusão de dever ocupar o último lugar. Mas, quando fores convidado, vai tomar o último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, passa mais para cima. Então serás honrado na presença de todos os convivas. Porque todo aquele que se exaltar será humilhado, e todo aquele que se humilhar será exaltado.

In English

Epistle (Ephesians 3:13-21)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Ephesians.

Brethren, I pray you not to faint at my tribulations for you, which are your glory. For this cause I bow my knees to the Father of our Lord Jesus Christ, of whom all paternity in Heaven and earth is named, that He would grant you, according to the riches of His glory, to be strengthened by His Spirit with which might unto the inward man, That Christ may dwell by faith in your hearts: that being rooted and founded in charity, you may be able to comprehend with all the saints, what is the breadth and the length, and height, and depth. To know also the charity of Christ, which surpasseth all knowledge that you may be filled unto all the fullness of God. Now to Him who is able to do all things more abundantly than we desire or understand, according to the power that worketh in us: to Him be glory in the Church, and in Christ Jesus, unto all generations, world without end. Amen.

Gospel (Luke 14: 1-11)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, when Jesus went into the house of one of the chiefs of the Pharisees on the Sabbath day to eat bread, they watched Him. And behold, there was a certain man before Him who had the dropsy: and Jesus answering, spoke to the lawyers and the Pharisees, saying: “Is it lawful to heal on the sabbath day?” But they held their peace: but He taking him, healed him, and sent him away. And answering them, He said: “Which of you shall have an ass or an ox fall into a pit, and will not immediately draw him out on the sabbath day?” And they could not answer Him these things. And He spoke a parable also to them that were invited, marking how they chose the first seats at the table, saying to them: “When thou art invited to a wedding, sit not down in the first place, lest perhaps one more honorable than thou be invited by him and he that invited thee and him, come and say to thee: Give this man place: and then thou begin with shame to take the lowest place. But when thou art invited, go, sit down in the lowest place: that when he who invited thee cometh, he may say to thee: Friend, go up higher. Then shalt thou have glory before them that sit at table with thee: because every one that exalteth himself shall be humbled and he that humbled himself shall be exalted.”

Liturgia Diária- 02/09/2016

SÃO ESTEVÃO, Rei e Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Os justi” com Evangelho próprio

Santo Estevao, rei apostolico da Hungria

A grande alegria de Deus é ver os Seus projetos realizados na vida de Seus filhos, sendo assim os santos não foram aqueles que não tinham defeitos, mas pessoas pecadoras que se abriram e cooperaram com a obra do Espírito Santo em suas vidas. O santo de hoje, nascido no ano de 979, foi filho do primeiro duque húngaro convertido ao Cristianismo através da pregação de Santo Adalberto, Bispo de Praga.

Voik era o seu nome, até ser batizado na adolescência, recebendo o nome de Estevão, o primeiro mártir cristão, tendo sempre como guia e mestre o Bispo de Praga. Santo Estevão casou-se com a piedosa e inteligente Gisela, a qual muito lhe ajudou no governo do povo húngaro, já que precisou unificar muitas tribos dispersas e até mesmo bem usar a ação militar para conter oposições internas e externas.

Ele, até entrar no Céu em 1038, não precisou preocupar-se com a evangelização inicial do povo, mas ocupou-se do aprofundamento do seu povo na graça chamada Cristianismo. De todo o coração, alma e espírito, estreitou cada vez mais a comunhão com o Papa e a Igreja de Roma, isto sem esquecer de ajudar na formação de uma hierarquia eclesiástica húngara, assim como na construção de igrejas, mosteiros e na propagação da Sã Doutrina Católica e devoção a Nossa Senhora.

Santo Estevão, por ser “o primeiro Rei que consagrou a sua nação a Nossa Senhora”, tem uma estátua na Basílica de Nossa Senhora de Fátima e um vitral na capela do Calvário húngaro.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 31,8-11)

Bem-aventurado o rico que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho (Lc 19,12-26)  

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo , Jesus contou esta parábola a seus discípulos: Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar. Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar. Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós. Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado. Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas. Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades. Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas. Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades. Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço; pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste. Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei… Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros. E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas. Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!…Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.

In English

Epistle (Ecclesiasticus 31: 8-11)

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed: and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the Church of the Saints shall declare his alms.

Gospel ( Luke 19: 12-26)

The continuation of the holy Gospel according to Luke.

At that time Jesus spoke this parable to His disciples: ” A certain nobleman went into a far country to receive for himself a kingdom, and to return. And calling his ten servants, he gave them ten pounds; and said to them, Trade till I come. But his citizens hated him; and they sent an embassage after him, saying, We will not have this man to reign over us. And it came to pass that he returned, having received the kingdom; and he commanded his servants to be called, to whom he had given the money, that he might know how much every man had gained by trading. And the first came, saying, Lord, thy pound hath gained ten pounds: and he said to him, Well done, thou good servant, because thou hast been faithful in a little, thou shalt have power over ten cities. And the second came, saying, Lord, thy pound hath gained five pounds: and he said to him, Be thou also over five cities. And another came, saying, Lord, behold, here is thy pound, which I have kept laid up in a napkin; for I feared thee, because thou art an austere man; thou takest up what thou didst not lay down, and thou reapest that which thou didst not sow. He saith to him, Out of thy own mouth I judge thee, thou wicked servant. Thou knowest that I was an austere man, taking up what I laid not down, and reaping that which I did not sow: and why then didst thou not give my money into the bank, that at my coming I might have exacted it with usury? And he said to them that stood by, Take the pound away from him, and give it to him that hath the ten pounds. And they said to Him, Lord, he hath ten pounds. But I say to you, that to every one that hath shall be given, and he shall abound; and from him that hath not, even that which he hath shall be taken from him.”

Liturgia Diária-01/09/2016

SÃO GIL OU EGÍDIO, Abade

Comemoração- Missa da Féria com orações de S.Gil

2_7_3

Santo Egídio, ou São Gil, como é também conhecido, foi um ermitão de origem grega que viveu entre os séculos VI e VII e que impulsionou a vida monacal ao construir um mosteiro perto da desembocadura do rio Rodes.

Embora se conheça muito poucos detalhes de sua vida, atribuem-lhe numerosos milagres, especialmente de curas e conversão de pecadores.

De maneira especial é lembrado como o homem que obteve a conversão do Rei Carlos a quem lhe descobriu um pecado oculto, convidando-o a confessá-lo no sacramento.

Dado que nos séculos posteriores a sua morte era considerado protetor frente à epilepsia, esta enfermidade se conheceu em muitos lugares como “mal de São Gil”. Também segundo a tradição, a vida monástica que iniciou no Ródano contou com o beneplácito do Pontífice, que lhe deu de presente as sólidas portas de seu mosteiro.

LEITURAS/LESSONS

A Epístola é uma exortação freqüente e ansiosa para que andemos nos caminhos do Senhor e assim sejamos fiéis às aspirações do espírito. Se vivemos no espírito, andemos também em conformidade com ele, quer dizer, sejamos mais humildes, mais pacientes, tenhamos mais caridade com os que saem do caminho da justiça e pensemos que somos fracos também e que havemos de prestar apertadas contas dos nossos pecados a não dos pecados alheios.

O Evangelho, segundo a interpretação unânime dos padres, é um símbolo admirável da Igreja, deplorando os seus filhos que vivem em pecado mortal e pedindo aquele que veio a Terra para perdoar que se compadeça deles e os ressuscite.

Epístola (Gl 5, 25-26; 6, 1-10)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Gálatas.

Irmãos: Se vivemos pelo Espírito, andemos também de acordo com o Espírito. Não sejamos ávidos da vanglória. Nada de provocações, nada de invejas entre nós. Irmãos, se alguém for surpreendido numa falta, vós, que sois animados pelo Espírito, admoestai-o em espírito de mansidão. E tem cuidado de ti mesmo, para que não caias também em tentação! Ajudai-vos uns aos outros a carregar os vossos fardos, e deste modo cumprireis a lei de Cristo. Quem pensa ser alguma coisa, não sendo nada, engana-se a si mesmo. Cada um examine o seu procedimento. Então poderá gloriar-se do que lhe pertence e não do que pertence a outro. Pois cada um deve carregar o seu próprio fardo. Aquele que recebe a catequese da palavra, reparta de todos os seus bens com aquele que o instrui. Não vos enganeis: de Deus não se zomba. O que o homem semeia, isso mesmo colherá. Quem semeia na carne, da carne colherá a corrupção; quem semeia no Espírito, do Espírito colherá a vida eterna. Não nos cansemos de fazer o bem, porque a seu tempo colheremos, se não relaxarmos. Por isso, enquanto temos tempo, façamos o bem a todos os homens, mas particularmente aos irmãos na fé.

Evangelho (Lc 7, 11-16)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo: Ia Jesus para uma cidade, chamada Naim; e iam com ele seus discípulo e uma multidão. E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que era levado um defunto a sepultar, filho único de sua mãe; e esta era viúva; e ia com ela muita gente da cidade. E, tendo-a visto o Senhor, movido de compaixão para com ela, disse: Não chores. E aproximou-se e tocou o esquife. E os que levavam pararam. Então disse Ele: Jovem, Eu te ordeno, levanta-te. E sentou-se o que estava morto, e começou a falar. E Jesus o entregou a sua mãe. E todos ficaram possuídos de temor, e glorificando a Deus, dizendo: Um grande profeta apareceu entre nós, e Deus visitou o seu povo.

In English

Epistle (Galatians 5: 25, 26; 6: 1-10)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Galatians.

Brethren, if we live in the spirit, let us also walk in the spirit. Let us not be made desirous of vain glory, provoking one another, envying one another. Brethren, and if a man be overtaken in any fault, you, who are spiritual instruct such a one in the spirit of meekness, considering thyself, lest thou also be tempted. Bear ye another’s burdens, and so you shall fulfill the law of Christ. For if any man think himself to be something, whereas he is nothing, he deceiveth himself. But let everyone prove his own work, and so he shall have glory in himself only, and not in another. For every-one shall bear his own burden. And let him that is instructed in the word, communicate to him that instructeth him, in all good things. Be not deceived God is not mocked for what things a man shall sow, those also will he reap. For he that soweth in his flesh, of the flesh also shall reap corruption but he that soweth in the spirit, of the spirit shall reap life everlasting. And in doing good, let us not fail for in due time we shall reap, not failing. Therefore, whilst we have time, let us work good to all men, but especially to those who are of the household of the faith.

Gospel (Luke 7: 11-16)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Jesus went into a city called Naim: and there went with Him His disciples, and a great multitude. And when He came nigh to the gate of the city, behold a dead man was carried out, the only son of his mother, and she was a widow, and much people of the city were with her. And when the Lord saw her, He had compassion on her, and said to her: “Weep not.” And He came near and touched the bier. And they that carried it stood still. And He said: “Young man, I say to thee, Arise.” And he that was dead, sat up, and began to speak. And He delivered him to his mother. And there came a fear on them all: and they glorified God, saying: A great Prophet is risen up amongst us, and God has visited His people.”

 

Liturgia Diária- 31/08/2016

SÃO RAIMUNDO NONATO, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Os justi”

resized_s__o_raimundo_1_2_3

Por ter encontrado dificuldades para vir à luz, é invocado como patrono e protetor das parturientes e das parteiras (seu nome significa “não nascido” porque foi extraído vivo das entranhas da mãe já morta).

São Raimundo Nonato nasceu na Espanha, em Portel, na diocese de Solsona (próximo a Barcelona) no ano de 1200. Ainda menino, teve de guardar o gado e, durante seus anos de pastor, visitava constantemente uma ermida de São Nicolau, onde se venerava uma imagem de Nossa Senhora de quem era devotíssimo.

Conta-se que, durante as horas que passava aos pés de Maria, um anjo lhe guardava o rebanho. Desde jovem, Raimundo Nonato percebeu sua inclinação à vida religiosa. Seu pai buscou, sem êxito, impedi-lo de corresponder ao chamado vocacional. Ao entrar para a Ordem de Nossa Senhora das Mercês, pôde receber do fundador: São Pedro Nolasco, o hábito. Assim, tornou-se exemplo de ardor na missão de resgatar das mãos dos mouros, os cristãos feito escravos.

Certa vez, São Raimundo conseguiu liderar uma missão que libertou 150 cristãos, porém, quando na Argélia acabaram-se os recursos para o salvamento daqueles que corriam o risco de perderem a vida e a fé, o Missionário e Sacerdote Raimundo, entregou-se no lugar de um dos cristãos. Na prisão, Raimundo pregava para os muçulmanos e cristãos, com tanta Unção que começou a convertê-los e desse modo sofreu muito, pois chegaram ao extremo de perfurarem os seus lábios com um ferro quente, fechando-os com um cadeado. Foi mais tarde libertado da prisão e retornou à Espanha.

São Raimundo Nonato, morreu em Cardona no ano de 1240 gravemente doente. Não aguentou atingir Roma onde o Papa Gregório IX queria São Raimundo como Cardeal e conselheiro. O seu corpo foi descansar na mesma ermida de São Nicolau em que orava nos seus anos de pastor.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 31,8-11)

Bem-aventurado o rico que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho (Lc 12, 35-40)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Estejam cingidos os vossos rins e acesas as vossas lâmpadas. Sede semelhantes a homens que esperam o seu senhor, ao voltar de uma festa, para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram. Bem-aventurados os servos a quem o senhor achar vigiando, quando vier! Em verdade vos digo: cingir-se-á, fá-los-á sentar à mesa e servi-los-á. Se vier na segunda ou se vier na terceira vigília e os achar vigilantes, felizes daqueles servos! Sabei, porém, isto: se o senhor soubesse a que hora viria o ladrão, vigiaria sem dúvida e não deixaria forçar a sua casa. Estai, pois, preparados, porque, à hora em que não pensais, virá o Filho do Homem.

In English

Epistle (Ecclesiasticus 31: 8-11)

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed: and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the Church of the Saints shall declare his alms.

Gospel (Luke 12: 35-40)

At that time, Jesus said to His disciples: Let your loins be girt and lamps burning in your hands, and you yourselves like to men who wait for their lord, when he shall re- turn from the wedding: that when he cometh and knocketh, they may open to him immediately. Blessed are those servants whom the Lord, when he cometh, shall find watching: amen I say to you that he will girt himself and make them sit down to meat, and passing will minister unto them. And if he shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. But this know ye, that if the house- holder did know at what hour the thief would come, he would surely watch. and would not suffer his house to be broken open. Be you then also ready, for at what hour you think not the Son of man will come.

Liturgia Diária- 30/08/2016

SANTA ROSA DE LIMA, Virgem

 

 

Festa de 1ª Classe (em todo o Brasil)- Missa Própria (ver próprio do Brasil)

91408559051

Para todos nós, hoje é dia de grande alegria, pois podemos celebrar a memória da primeira santa da América do Sul, Padroeira do Peru, das Ilhas Filipinas e de toda a América Latina. Santa Rosa nasceu em Lima (Peru) em 1586; filha de pais espanhóis, chamava-se Isabel Flores, até ser apelidada de Rosa por uma empregada índia que a admirava, dizendo-lhe: “Você é bonita como uma rosa!”.

Rosa bem sabia dos elogios que a envaideciam, por isso buscava ser cada vez mais penitente e obedecer em tudo aos pais, desta forma, crescia na humildade e na intimidade com o amado Jesus. Quando o pai perdeu toda a fortuna, Rosa não se perturbou ao ter que trabalhar de doméstica, pois tinha esta certeza: “Se os homens soubessem o que é viver em graça, não se assustariam com nenhum sofrimento e padeceriam de bom grado qualquer pena, porque a graça é fruto da paciência”.

A mudança oficial do nome de Isabel para Rosa ocorreu quando ela tomou o hábito da Ordem Terceira Dominicana, da mesma família de sua santa e modelo de devoção: Santa Catarina de Sena e, a partir desta consagração, passou a chamar-se Rosa de Santa Maria. Devido à ausência de convento no local em que vivia, Santa Rosa de Lima renunciou às inúmeras propostas de casamento e de vida fácil: “O prazer e a felicidade de que o mundo pode me oferecer são simplesmente uma sombra em comparação ao que sinto”.

Começou a viver a vida religiosa no fundo do quintal dos pais e, assim, na oração, penitência, caridade para com todos, principalmente índios e negros, Santa Rosa de Lima cresceu na união com Cristo, tanto quanto no sofrimento, por isso, tempos antes de morrer, aos 31 anos (1617), exclamou: “Senhor, fazei-me sofrer, contanto que aumenteis meu amor para convosco”.

Foi canonizada a 12 de abril de 1671 pelo Papa Clemente X.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Cor 10, 17-18; 11, 1-2)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Coríntios.

Irmãos: quem se gloria, glorie-se no Senhor. Pois merece a aprovação não aquele que se recomenda a si mesmo, mas aquele que o Senhor recomenda.  Oxalá suportásseis um pouco de loucura de minha parte! Oh, sim! Tolerai-me. Eu vos consagro um carinho e amor santo, porque vos desposei com um esposo único e vos apresentei a Cristo como virgem pura.

Evangelho (Mt 13, 31-35)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. 

Naquele tempo, disse Jesus propôs  a seus discípulos a seguinte parábola: O Reino dos céus é comparado a um grão de mostarda que um homem toma e semeia em seu campo. É esta a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, torna-se um arbusto maior que todas as hortaliças, de sorte que os pássaros vêm aninhar-se em seus ramos. Disse-lhes, por fim, esta outra parábola. O Reino dos céus é comparado ao fermento que uma mulher toma e mistura em três medidas de farinha e que faz fermentar toda a massa. Tudo isto disse Jesus à multidão em forma de parábola. De outro modo não lhe falava, para que se cumprisse a profecia: Abrirei a boca para ensinar em parábolas; revelarei coisas ocultas desde a criação (Sl 77,2).

In English

Epistle (II Cor 10: 17-18; 11: 1-2)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, he that glorieth, let him glory in the Lord. For not he who commandeth himself is approved : but he whom God commandeth. Would to God you could bear with some little of my folly, but do bear with me : for I am jealous of you with the jealousy of God. For I have espoused you to one husband, that I may present you as a chaste virgin to Christ.

Gospel (Matt. 25: 1-13)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

At that time, Jesus spoke to His disciples this parable: “The kingdom of heaven is like a grain of mustard seed, which a man took and sowed in his field. It is, indeed, the least of all seeds, but when it has grown, it is greater than all the plants, and it becomes a tree, so much so that the birds of the air come and dwell in its branches.” He spoke another parable to them: “The kingdom of heaven is like leaven, which a woman took and hid in three measures of fine wheat flour, until it was entirely leavened.” All these things Jesus spoke in parables to the crowds. And he did not speak to them apart from parables, in order to fulfill what was spoken through the prophet, saying: “I will open my mouth in parables. I will proclaim what has been hidden since the foundation of the world.”

Liturgia Diária- 29/08/2016

DEGOLAÇÃO DE SÃO JOÃO BATISTA

sao joão delogado

Depois de celebrar a 24 de Junho o alegre nascimento de São João Batista na terra, a Santa Igreja honra hoje seu nascimento no Céu. Depois de Nosso Senhor e da Santíssima Virgem, é o único santo cujo nascimento e morte se festeja. João o Precursor, que vivera 30 anos no deserto e que lá florescera como a palma, e como o cedro do Líbano se elevou, teve a coragem de repreender Herodes na casa por haver ilegitimamente com Herodíades, esposa de seu irmão Felipe, vivo ainda. Herodias constrangeu o rei Herodes a prendê-lo e aproveitou-se de um incidente inesperado para obter por intermédio de sua filha Salomé a decapitação do santo, que repreendia a sua criminosa paixão. São João põe hoje remate a sua missão de precursor, ajuntando aos testemunhos que de Cristo só já dera no seu nascimento, pregação e batismo, mais este, o testemunho do seu sangue. Sofreu pela festa da páscoa, um ano antes da paixão do Senhor, mas celebra-se hoje o seu aniversário por se ter encontrado neste dia a sua admirável cabeça na Síria, em 452.
Que ensinamentos grandioso podemos tirar da vida deste grande santo para os dias atuais? Quando se defende a moral e os bons costumes o que nos acontece? Vejamos este exemplo como ele é tão atual e verdadeiro para nossas vidas.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Jr 1, 17-19)

Leitura do profeta Jeremias.

Naqueles dias, o Senhor me falou nestes termos: “Tu, cinge-te com o teu cinto e levanta-te para dizer-lhes tudo quanto te ordenar. Não temas a presença deles; senão eu te aterrorizarei à vista deles; quanto a mim, desde hoje, faço de ti uma fortaleza, coluna de ferro e muro de bronze, (erguido) diante de toda nação, diante dos reis de Judá e seus chefes, diante de seus sacerdotes e de todo o povo da nação. Eles te combaterão mas não conseguirão vencer-te, porque estou contigo, para livrar-te” – oráculo do Senhor.

Evangelho (Mc 6,17-29)

Sequência do Santo Evangelho segundo Marcos.

Naquele tempo: O próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado. João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão. Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém. Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia. Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galileia. A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei. E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino. Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista. Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista. O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar. Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere, trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe. Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.

In English

Lesson (Jer. 1, 17-19)

Lesson from Jeremias the Prophet.

In those days: The word of the Lord came to me, saying, Gird up thy loins, and arise, and speak to Juda all that I command thee. Be not afraid at their presence; for I will make thee not to fear their countenance. For behold I have made thee this day a fortified city, and a pillar of iron, and a wall of brass, over all the land, to the kings of Juda, to the princes thereof, and to the priests, and to the people of the land. And they shall fight against thee, and shall not prevail: for I am with thee, saith the Lord, to deliver thee.

Gospel (Mark 6,17-29)

The continuation of the holy Gospel according to Mark. 

At that time: Herod sent and apprehended John, and bound him in prison for the sake of Herodias, the wife of Philip his brother, because he had married her. For John said to Herod, It is not lawful for thee to have thy brother’s wife. Now Herodias laid snares for him, and was desirous to put him to death, and could not. For Herod feared John, knowing him to be a just and holy man, and kept him, and when he heard him did many things; and he heard him willingly. And when a convenient day was come, Herod made a supper for his birthday, for the princes, and tribunes, and chief men of Galilee. And when the daughter of the same Herodias had come in, and had danced, and pleased Herod, and them that were at table with him, the king said to the damsel, Ask of me what thou wilt, and I will give it thee. And he swore to her, whatsoever thou shalt ask, I will give thee; though it be the half of my kingdom. Who, when she was gone out, said to her mother, What shall I ask? But she said, the head of John the Baptist. And when she was come in immediately with haste to the king,she asked, saying, I will that forthwith thou give me in a dish the head of John the Baptist. And the king was struck sad; yet because of his oath, and because of them that were with him at table, he would not displease her; but sending an executioner he commanded that his head should be brought in a dish. And he beheaded him in the prison, and brought his head in a dish, and gave it to the damsel, and the damsel gave it to her mother. Which his disciples hearing, came, and took his body, and laid it in a tomb.

Liturgia Diária- XV Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

digitalizar0001

A Epístola é uma exortação freqüente e ansiosa para que andemos nos caminhos do Senhor e assim sejamos fiéis às aspirações do espírito. Se vivemos no espírito, andemos também em conformidade com ele, quer dizer, sejamos mais humildes, mais pacientes, tenhamos mais caridade com os que saem do caminho da justiça e pensemos que somos fracos também e que havemos de prestar apertadas contas dos nossos pecados a não dos pecados alheios.

O Evangelho, segundo a interpretação unânime dos padres, é um símbolo admirável da Igreja, deplorando os seus filhos que vivem em pecado mortal e pedindo aquele que veio a Terra para perdoar que se compadeça deles e os ressuscite.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Gl 5, 25-26; 6, 1-10)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Gálatas.

Irmãos: Se vivemos pelo Espírito, andemos também de acordo com o Espírito. Não sejamos ávidos da vanglória. Nada de provocações, nada de invejas entre nós. Irmãos, se alguém for surpreendido numa falta, vós, que sois animados pelo Espírito, admoestai-o em espírito de mansidão. E tem cuidado de ti mesmo, para que não caias também em tentação! Ajudai-vos uns aos outros a carregar os vossos fardos, e deste modo cumprireis a lei de Cristo. Quem pensa ser alguma coisa, não sendo nada, engana-se a si mesmo. Cada um examine o seu procedimento. Então poderá gloriar-se do que lhe pertence e não do que pertence a outro. Pois cada um deve carregar o seu próprio fardo. Aquele que recebe a catequese da palavra, reparta de todos os seus bens com aquele que o instrui. Não vos enganeis: de Deus não se zomba. O que o homem semeia, isso mesmo colherá. Quem semeia na carne, da carne colherá a corrupção; quem semeia no Espírito, do Espírito colherá a vida eterna. Não nos cansemos de fazer o bem, porque a seu tempo colheremos, se não relaxarmos. Por isso, enquanto temos tempo, façamos o bem a todos os homens, mas particularmente aos irmãos na fé.

Evangelho (Lc 7, 11-16)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo: Ia Jesus para uma cidade, chamada Naim; e iam com ele seus discípulo e uma multidão. E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que era levado um defunto a sepultar, filho único de sua mãe; e esta era viúva; e ia com ela muita gente da cidade. E, tendo-a visto o Senhor, movido de compaixão para com ela, disse: Não chores. E aproximou-se e tocou o esquife. E os que levavam pararam. Então disse Ele: Jovem, Eu te ordeno, levanta-te. E sentou-se o que estava morto, e começou a falar. E Jesus o entregou a sua mãe. E todos ficaram possuídos de temor, e glorificando a Deus, dizendo: Um grande profeta apareceu entre nós, e Deus visitou o seu povo.

In English

Epistle (Galatians 5: 25, 26; 6: 1-10)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Galatians.

Brethren, if we live in the spirit, let us also walk in the spirit. Let us not be made desirous of vain glory, provoking one another, envying one another. Brethren, and if a man be overtaken in any fault, you, who are spiritual instruct such a one in the spirit of meekness, considering thyself, lest thou also be tempted. Bear ye another’s burdens, and so you shall fulfill the law of Christ. For if any man think himself to be something, whereas he is nothing, he deceiveth himself. But let everyone prove his own work, and so he shall have glory in himself only, and not in another. For every-one shall bear his own burden. And let him that is instructed in the word, communicate to him that instructeth him, in all good things. Be not deceived God is not mocked for what things a man shall sow, those also will he reap. For he that soweth in his flesh, of the flesh also shall reap corruption but he that soweth in the spirit, of the spirit shall reap life everlasting. And in doing good, let us not fail for in due time we shall reap, not failing. Therefore, whilst we have time, let us work good to all men, but especially to those who are of the household of the faith.

Gospel (Luke 7: 11-16)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Jesus went into a city called Naim: and there went with Him His disciples, and a great multitude. And when He came nigh to the gate of the city, behold a dead man was carried out, the only son of his mother, and she was a widow, and much people of the city were with her. And when the Lord saw her, He had compassion on her, and said to her: “Weep not.” And He came near and touched the bier. And they that carried it stood still. And He said: “Young man, I say to thee, Arise.” And he that was dead, sat up, and began to speak. And He delivered him to his mother. And there came a fear on them all: and they glorified God, saying: A great Prophet is risen up amongst us, and God has visited His people.”

Liturgia Diária- 26/08/2016

SÃO ZEFERINO, Papa e Mártir

Comemoração- Missa da Féria também com segundas orações da Missa “Si diligis me”

zeferino

Zeferino era romano, filho de Abôndio e assumiu no século II a Cátedra de Pedro, num período de grande perseguição para os cristãos, tanto assim que os seus treze predecessores morreram todos mártires.

O que mais abalava a Igreja não eram as perseguições e massacres, mas sim as heresias que foram surgindo conjuntamente à tentativa de elaborar as Revelações com dados puramente filosóficos. Os gnósticos chegavam a negar a divindade de Cristo; Teodoro subordinou de tal forma Cristo ao Pai que fez dele uma simples criatura e Montano profetizava e pregava sobre o fim do mundo a partir da consciência de ser a revelação do Espírito Santo.

Diante de todas as agitações, São Zeferino, mesmo não sendo um teólogo e nem escritor, soube com o bom senso e a ajuda do Espírito Santo unir-se a grande sábios da ortodoxia da época, como Santo Irineu, Hipólito e Tertuliano, a fim de livrar os cristãos da mentira e rigorismos. São Zeferino foi martirizado e entrou na Igreja Triunfante no ano de 217.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Gl 5, 16-24)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Gálatas.  

Irmãos: Digo, pois: deixai-vos conduzir pelo Espírito, e não satisfareis os apetites da carne. Porque os desejos da carne se opõem aos do Espírito, e estes aos da carne; pois são contrários uns aos outros. É por isso que não fazeis o que quereríeis. Se, porém, vos deixais guiar pelo Espírito, não estais sob a lei. Ora, as obras da carne são estas: fornicação, impureza, libertinagem, idolatria, superstição, inimizades, brigas, ciúmes, ódio, ambição, discórdias, partidos, invejas, bebedeiras, orgias e outras coisas semelhantes. Dessas coisas vos previno, como já vos preveni: os que as praticarem não herdarão o Reino de Deus! Ao contrário, o fruto do Espírito é caridade, alegria, paz, paciência, afabilidade, bondade, fidelidade, brandura, temperança. Contra estas coisas não há lei. Pois os que são de Jesus Cristo crucificaram a carne, com as paixões e concupiscências.

Evangelho (Mt 6, 24-33)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo disse Jesus a seus discípulos: Ninguém pode servir a dois Senhores ao mesmo tempo, porque ou odiará um e amará o outro, ou há de se afeiçoar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a riqueza. Portanto vos digo: Não andeis (demasiadamente) inquietos, nem o com o que (vos é preciso) para alimentar a vossa vida, nem com o que (vos é preciso) para vestir o vosso corpo. Porventura não vale mais a alma do que o alimento, e o corpo mais do que o vestido? Olhai para as aves do céu, que não semeiam, nem ceifam, nem fazem provisão nos celeiros, e contudo vosso Pai Celeste as sustentam. Por ventura não sois vós muito mais do que elas? E quais de vós, por muito que pense, pode acrescentar um côncavo a sua estatura? E por que vos inquietais com o vestido? Considerai como crescem os lírios do campo; eles não trabalham nem fiam. E digo vos todavia que nem Salomão, em toda a sua glória, se vestiu jamais com um lírio deste. Se pois Deus veste assim uma erva do campo, que hoje existe, e amanhã é lançada no forno, quanto mais vós, homens de pouca fé! Não vos aflijais pois dizendo: O que comeremos, ou o que beberemos, ou com que nos vestiremos? Porque os pagãos procuram com (excessivo cuidado) todas essas coisas. Vosso pai sabe que tendes necessidade de todas elas. Buscai pois, em primeiro lugar o Reino de Deus e sua Justiça, e todas estas coisas vos serão dadas em acréscimo.

In English

Epistle (Gal. 5: 16-24)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Galatians.

Brethren, Walk in the spirit, and you shall not fulfill the lusts of the flesh: for the flesh lusteth against the spirit, and the spirit against the flesh for these are contrary one to another: so that you do not the things that you would. But if you are led by the spirit, you are not under the law. Now the works of the flesh are manifest which are fornication, uncleanness, immodesty, luxury, idolatry, witchcrafts, enmities, contentions, emulations, wraths, quarrels, dissensions, sects, envies, murders, drunkenness, revellings, and such like of which I foretell you, as I have foretold to you, that they who do such things, shall not obtain the kingdom of God. But the fruit of the spirit is charity, joy, peace, patience, benignity, goodness, longanimity, mildness, faith, modesty, continency, chastity. Against such there is no law. And they that are Christ’s, have crucified their flesh with the vices and concupiscences.

Gospel (Matt. 6: 24-33)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

At that time Jesus said to His disciples: “No man can serve two masters for he will hate the one and love the other, or he will sustain the one and despise the other. You cannot serve God and mammon. Therefore I say to you, be not solicitous for your life, what you shall eat, nor for your body, what you shall put on. Is not the life more than the meat, and the body more than the raiment? Behold the birds of the air for they neither sow nor do they reap, nor gather into barns, and your heavenly Father feedeth them. Are you not of much more value than they? And which of you, by taking thought, can add to his stature one cubit? And for raiment, why are you solicitous? Consider the lilies of the field, how they grow; they labor not, neither do they spin but I say to you, that not even Solomon in all his glory was arrayed as one of these. Now if God so clothe the grass of the field, which is today, and tomorrow is cast in the oven, how much more you, O ye of little faith! Be not solicitous therefore saying: What shall we eat, or what shall we drink, or wherewith shall we be clothed? for after all these things do the heathen seek. For your Father knoweth that you have need of all these things. Seek ye therefore first the kingdom of God, and His justice and all these things shall be added unto you.”

Liturgia Diária- 25/08/2016

SÃO LUÍS, Confessor e Rei

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

Saint-Louis-Blog

Luís IX, rei da França, nasceu no dia 25 de abril de 1215, no castelo real de Poissy. Era filho de Luís VIII e de Branca de Castela, ambos piedosos e zelosos, que o cercaram de cuidados, especialmente após a morte do primogênito. Trataram pessoalmente da sua educação e formação religiosa. Foram tão bem sucedidos que Luís IX tornou-se um dos soberanos mais benevolentes da história, um fervoroso cristão e fiel da Igreja.

Com a morte prematura do seu pai em 1226, a rainha, sua mãe, uma mulher caridosa, de grandes dotes morais, intelectuais e espirituais, tutelou o filho, que foi coroado rei Luís IX, pois ele era muito novo para dirigir uma Corte sozinho. Tomou as rédeas do poder e manteve o filho longe de uma vida de depravação e de pecado, tão comum das cortes. Mas Luís, já nessa idade, possuía as virtudes que o levaram à santidade – a piedade e a humildade -, e que o fizeram o modelo de “rei católico”.

Em 1235, casou-se com Margarida de Provença, uma jovem princesa, que, assim como ele, cultivava grandes virtudes. O marido reinou com justiça e solidariedade. Possuía um elevado senso de piedade, incomum aos nobres e poderosos de sua época. Tinha coração e espírito sempre voltados para as coisas de Deus, lia com freqüência a Sagrada Escritura e as obras dos santos Padres e aconselhava-as a todos os seus nobres da Corte. Com o auxilio da rainha, fundou igrejas, conventos, hospitais, abrigos para os pobres, órfãos, velhos e doentes. O casal real teve dez filhos, todos educados como eles e por eles. E o resultado dessa firme educação cristão foram reis e rainhas de muitas cortes, que governaram com sabedoria, prudência e caridade.
Depois de ter adquirido de Balduíno II, imperador de Constantinopla, a coroa de espinhos de Cristo, que, segundo a tradição, era a mesma usada na cabeça de Jesus, ele mandou erguer uma belíssima igreja para abrigá-la numa redoma de cristal. Trata-se da belíssima Sainte-Chapelle, que pode ser visitada em Paris.

Acometido de uma grave doença, em 1245 Luís IX quase morreu. Então, fez uma promessa: caso sobrevivesse, empreenderia uma cruzada contra os turcos muçulmanos que ocupavam a Terra Santa. Quando recuperou a saúde, em 1248, apesar das oposições da Corte, cumpriu o que havia prometido. Preparou um grande exército e, por várias vezes, comandou as cruzadas para a Terra Santa. Mas em nenhuma delas teve êxito. Primeiro, foi preso pelos muçulmanos, que o mantiveram no cativeiro durante seis anos. Depois, numa outra investida, quando se aproximava de Tunis, foi acometido pela peste e ali morreu, no dia 25 de agosto de 1270.

Os cruzados voltaram para a França trazendo o corpo do rei Luís IX, que já tinha fama e odor de santidade. O seu túmulo tornou-se um local de intensa peregrinação, onde vários milagres foram observados. Assim, em 1297 o papa Bonifácio VIII declarou santo Luís IX, rei da França, mantendo o culto já existente no dia de sua morte.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Sb 10,10-14)

Leitura do livro da Sabedoria. 

O Senhor guiou por caminhos retos o justo que fugia à ira de seu irmão; mostrou-lhe o reino de Deus, e deu-lhe o conhecimento das coisas santas; ajudou-o nos seus trabalhos, e fez frutificar seus esforços; cuidou dele contra ávidos opressores e o fez conquistar riquezas; ela o protegeu contra seus inimigos e o defendeu dos que lhe armavam ciladas; e no duro combate, deu-lhe vitória, a fim de que ele soubesse quanto a piedade é mais forte que tudo. Ela não abandonou o justo vendido, mas preservou-o do pecado. Desceu com ele à prisão, e não o abandonou nas suas cadeias, até que lhe trouxe o cetro do reino e o poder sobre os que o tinham oprimido; revelou-lhe a mentira de seus acusadores, e conferiu-lhe uma glória eterna.

Evangelho (Lc 19,12-26)  

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo , Jesus contou esta parábola a seus discípulos: Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar. Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar. Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós. Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado. Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas. Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades. Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas. Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades. Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço; pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste. Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei… Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros. E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas. Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!…Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.

In English

Lesson (Wisdom 10: 10-14)

Lesson from the Book of Wisdom.

The Lord conducted the just through the right ways, and showed him the kingdom of God, and gave him the knowledge of the holy things; made him honorable in his labors, and accomplished his labors. In the deceit of them that overreached him, He stood by him, and made him honorable. He kept him safe from his enemies, and defended him from seducers, and gave him a strong conflict, that he might overcome, and know that wisdom is mightier than all. She forsook not the just when he was sold, but delivered him from sinners: she went down with him into the pit, and in bands she left him not, till she brought him the sceptre of the kingdom, and power against those that oppressed him; and showed them to be liars that had accused him: and the Lord our God gave him everlasting glory.

Gospel ( Luke 19: 12-26)

The continuation of the holy Gospel according to Luke.

At that time Jesus spoke this parable to His disciples: ” A certain nobleman went into a far country to receive for himself a kingdom, and to return. And calling his ten servants, he gave them ten pounds; and said to them, Trade till I come. But his citizens hated him; and they sent an embassage after him, saying, We will not have this man to reign over us. And it came to pass that he returned, having received the kingdom; and he commanded his servants to be called, to whom he had given the money, that he might know how much every man had gained by trading. And the first came, saying, Lord, thy pound hath gained ten pounds: and he said to him, Well done, thou good servant, because thou hast been faithful in a little, thou shalt have power over ten cities. And the second came, saying, Lord, thy pound hath gained five pounds: and he said to him, Be thou also over five cities. And another came, saying, Lord, behold, here is thy pound, which I have kept laid up in a napkin; for I feared thee, because thou art an austere man; thou takest up what thou didst not lay down, and thou reapest that which thou didst not sow. He saith to him, Out of thy own mouth I judge thee, thou wicked servant. Thou knowest that I was an austere man, taking up what I laid not down, and reaping that which I did not sow: and why then didst thou not give my money into the bank, that at my coming I might have exacted it with usury? And he said to them that stood by, Take the pound away from him, and give it to him that hath the ten pounds. And they said to Him, Lord, he hath ten pounds. But I say to you, that to every one that hath shall be given, and he shall abound; and from him that hath not, even that which he hath shall be taken from him.”

Liturgia Diária- 24/08/2016

SÃO BARTOLOMEU, Confessor

São-Bartolomeu

Bartolomeu é provável o discípulo que Felipe apresentou ao Senhor pelo nome de Natanael e que mereceu do Divino Mestre o seguinte elogio: “Eis aqui um verdadeiro israelita em quem não há engano” (São João 1,47). São Lucas conta-o entre os doze que Jesus escolheu, depois de orar toda a noite, para serem testemunhas da sua vida, de sua doutrina e milagres, e depois da ressurreição, pregadores do Evangelho. Não é fácil determinar qual foi o seu campo de apostolado. É de crer a tradição, que teria sido esfolado vivo, e desta maneira o representa na iconografia e na magnífica estátua de mármore de Cibó, na catedral de Milão. As suas relíquias foram transladadas de Benevento para a Igreja de São Bartolomeu na pequena ilha formada pelo Tibre. O seu nome vem no Cânon da missa. A oração da Santa missa exprime a preocupação da Santa Igreja em continuar a obra dos Apóstolos em guardar o sagrado depósito da fé que deles herdou.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (I Cor 12,27-31)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Corintios .

Irmãos: Vós sois o corpo de Cristo e cada um, de sua parte, é um dos seus membros. Na Igreja, Deus constituiu primeiramente os apóstolos, em segundo lugar os profetas, em terceiro lugar os doutores, depois os que têm o dom dos milagres, o dom de curar, de socorrer, de governar, de falar diversas línguas. São todos apóstolos? São todos profetas? São todos doutores? Fazem todos milagres? Têm todos a graça de curar? Falam todos em diversas línguas? Interpretam todos? Aspirai aos dons superiores. E agora, ainda vou indicar-vos o caminho mais excelente de todos.

Evangelho (Lc 6, 12-19)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo, Jesus retirou-se a uma montanha para rezar, e passou aí toda a noite orando a Deus. Ao amanhecer, chamou os seus discípulos e escolheu doze dentre eles que chamou de apóstolos: Simão, a quem deu o sobrenome de Pedro; André, seu irmão; Tiago, João, Filipe, Bartolomeu, Mateus, Tomé, Tiago, filho de Alfeu; Simão, chamado Zelador; Judas, irmão de Tiago; e Judas Iscariotes, aquele que foi o traidor. Descendo com eles, parou numa planície. Aí se achava um grande número de seus discípulos e uma grande multidão de pessoas vindas da Judéia, de Jerusalém, da região marítima, de Tiro e Sidônia, que tinham vindo para ouvi-lo e ser curadas das suas enfermidades. E os que eram atormentados dos espíritos imundos ficavam livres. Todo o povo procurava tocá-lo, pois saía dele uma força que os curava a todos.

In English

Epistle (I Corinthians 12: 27-31)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, you are the body of Christ, and members of member. And God indeed hath set some in the Church, first apostles, secondly prophets, thirdly doctors, after that miracles, then the graces of healings, helps, governments, kinds of tongues, interpretations of speeches. Are all apostles? Are all prophets? Are all doctors? Are all workers of miracles? Have all the grace of healing? Do all speak with tongues? Do all interpret? But be ye zealous for the better gifts.

Gospel (Luke 6: 12-19)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Jesus went out into a mountain to pray, and He passed the whole night in the prayer of God: and when day was come, He called unto Him His disciples; and He chose twelve of them (whom also He named apostles), Simon whom He surnamed Peter, and Andrew his brother, James and John, Philip and Bartholomew, Matthew and Thomas, James the son of Alpheus, and Simon who is called Zelotes, and Jude the brother of James, and Judas Iscariot, who was the traitor. And coming down with them, He stood in a plain place, and the company of His disciples, and a very great multitude of people from all Judea and Jerusalem, and the seacoast, both of Tyre and Sidon, who were come to hear Him, and to be healed of their diseases. And they that were troubled with unclean spirits were cured. And all the multitude sought to touch Him, for virtue went out from Him, and healed all.

Liturgia Diária- 23/08/2016

SÃO FILIPE BENÍCIO, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Justus” com coleta própria

221

Filipe Benício nasceu no dia 15 de agosto de 1233, no seio de uma rica família da nobreza, em Florença, Itália. Aos treze anos foi enviado com seu preceptor à Paris estudar medicina. Voltou e foi para a universidade de Pádua, onde aos dezenove anos formou-se em filosofia e medicina.

O jovem era muito devoto de Maria e muito religioso, possuía também sólida formação religiosa. Nesse período de estabelecimento profissional, passou a freqüentar a igreja do mosteiro e com os religiosos aprofundou o estudo das Sagradas Escrituras. Logo suas orações frutificaram e recebeu o chamado para a vida religiosa.

Assim, em 1254 fez-se membro da Ordem dos Servitas. Foi superior geral de sua ordem, adquirindo fama de um ótimo pregador. Sob sua direção os frades servitas se expandiram rapidamente e com sucesso. Era um conciliador, sua pregação talentosa e eficiente trouxe frutos benéficos para a Ordem e para a Igreja. Na sua simplicidade, fugia de todas as honras eclesiásticas.

Quando o Papa Clemente IV morreu, Filipe foi proposto como candidato à cátedra de Pedro, mas se retirou para as montanhas, onde se ficou por algum tempo. Diz a tradição que São Filipe Benício recusou-se a ocupar a cátedra de Pedro. Por isso é comum representá-lo com a tiara pontifícia aos pés.

Segundo os registros da Ordem e a tradição Filipe gozava da fama de santidade em vida. Morreu em 22 de agosto de 1285 na cidade de Todi.

LEITURAS/LESSONS

Epístola

Leitura da Primeira Carta de São paulo Apóstolo aos Coríntios (1 Cor 4, 9-14)

Irmãos, ao que parece, Deus nos tem posto a nós, apóstolos, na última classe dos homens, por assim dizer sentenciados à morte, visto que fomos entregues em espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens. Nós, estultos por causa de Cristo; e vós, sábios em Cristo! Nós, fracos; e vós, fortes! Vós, honrados; e nós, desprezados! Até esta hora padecemos fome, sede e nudez. Somos esbofeteados, somos errantes, fatigamo-nos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Insultados, abençoamos; perseguidos, suportamos; caluniados, consolamos! Chegamos a ser como que o lixo do mundo, a escória de todos até agora… Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar, mas admoesto-vos como meus filhos muitos amados.

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. (Lc 12, 32-34)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Não temais, pequeno rebanho, porque foi do agrado de vosso Pai dar-vos o Reino. Vendei o que possuís e dai esmolas; fazei para vós bolsas que não se gastam, um tesouro inesgotável nos céus, aonde não chega o ladrão e a traça não o destrói. Pois onde estiver o vosso tesouro, ali estará também o vosso coração.

In English

Epistle

Lesson from the Book of the Blessed Paul Apostle to the Corinthians. (1 Cor 4: 9-14)

For it seems to me that God has put us apostles on show right at the end, like men condemned to death: we have been exhibited as a spectacle to the whole universe, both angelic and human. Here we are, fools for Christ’s sake, while you are the clever ones in Christ; we are weak, while you are strong; you are honoured, while we are disgraced. To this day, we go short of food and drink and clothes, we are beaten up and we have no homes; we earn our living by labouring with our own hands; when we are cursed, we answer with a blessing; when we are hounded, we endure it passively; when we are insulted, we give a courteous answer. We are treated even now as the dregs of the world, the very lowest scum. I am writing all this not to make you ashamed but simply to remind you, as my dear children;

Gospel

The continuation of the Holy Gospel according to Luke. (Luke 12: 32-34)

In that time, said Jesus for Him apostles: ‘There is no need to be afraid, little flock, for it has pleased your Father to give you the kingdom. ‘Sell your possessions and give to those in need. Get yourselves purses that do not wear out, treasure that will not fail you, in heaven where no thief can reach it and no moth destroy it. For wherever your treasure is, that is where your heart will be too.

Liturgia Diária- 22/08/2016

FESTA DO IMACULADO CORAÇÃO DE MARIA

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

Immaculate-Heart-of-Mary

Depois de ter em plena guerra consagrado o gênero humano ao imaculado coração de Maria para o colocar por esse modo por debaixo da particular proteção da Mãe do Salvador, S. Santidade Pio XII decretou que em 1944 que todos os anos se celebrasse doravante na Igreja inteira uma festa especial em honra de Coração Imaculado no dia 22 de Agosto. É já antiga a devoção ao Coração Imaculado de Nossa Senhora. No século XVII propagou-a muito São João Eudes juntamente com a do Sagrado Coração de jesus. No século XIX o Papa Pio VII e Pio IX concederam as várias Igrejas particulares uma festa “do Coração Puríssimo de Maria”, fixada primeiramente no domingo depois da Assunção e mais tarde no sábado que se segue a festa do Sagrado Coração. Pio XII transferiu-a para 22 de Agosto e designou como principal intenção pedir, por intercessão da Santíssima Virgem, a “paz para os povos, a liberdade da Igreja, a conversão dos pecadores, o amor da pureza, e prática da virtude” (decreto de 4 de maio de 1944).

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 24, 23-31)

Leitura do Livro de Sabedoria.

Naqueles dias: Cresci como a vinha de frutos de agradável odor, e minhas flores são frutos de glória e abundância. Sou a mãe do puro amor, do temor (de Deus), da ciência e da santa esperança, em mim se acha toda a graça do caminho e da verdade, em mim toda a esperança da vida e da virtude. Vinde a mim todos os que me desejais com ardor, e enchei-vos de meus frutos; pois meu espírito é mais doce do que o mel, e minha posse mais suave que o favo de mel. A memória de meu nome durará por toda a série dos séculos. Aqueles que me comem terão ainda fome, e aqueles que me bebem terão ainda sede. Aquele que me ouve não será humilhado, e os que agem por mim não pecarão. Aqueles que me tornam conhecida terão a vida eterna.

Evangelho (Lc 19, 25-27)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo: Junto à cruz de Jesus estavam de pé sua mãe, a irmã de sua mãe, Maria, mulher de Cléofas, e Maria Madalena. Quando Jesus viu sua mãe e perto dela o discípulo que amava, disse à sua mãe: Mulher, eis aí teu filho. Depois disse ao discípulo: Eis aí tua mãe. E dessa hora em diante o discípulo a levou para a sua casa.

In English

Lesson (Eccles. 24: 23-31)

Lesson from the Book of the Wisdon. 

As the vine I have brought forth a pleasant odor, and my flowers are the fruit of honor and riches. I am the mother of fair love, and of fear, and of knowledge, and of holy hope. In me is all grace of the way and of the truth in me is all hope of life and of virtue. Come over to me, all ye that desire me, and be filled with my fruits; for my spirit is sweet above honey, and my inheritance above honey and the honey-comb. My memory is unto everlasting generations. They that eat me, shall yet hunger; and they that drink me, shall yet thirst. He that hearkeneth to me, shall not be confounded, and they that work by me, shall not sin. They that explain me shall have life everlasting.

Gospel (Luke 19: 25-27)

The continuation of the holy Gospel according to John.

At that time, there stood by the cross of Jesus, His mother, and His mother’s sister Mary of Cleophas, and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen His mother and the disciple standing, whom He loved, He saith to His mother,”Woman, behold thy son.” After that He saith to the disciple, “Behold, thy mother.” And from that hour the disciple took her to his own.

Liturgia Diária- XIV Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

digitalizar0001

As lições do breviário são tiradas do livro do Eclesiástico se o Domingo que vem for de Agosto ou caso o Domingo que vem seja Setembro será do livro de Jó. São Gregório ensina-nos comentando o livro do Eclesiástico assim: “Há homens que se entregam inteiramente ao´prazer dos bens materiais, ignorantes sem dúvidas ou pelo menos esquecidos do tesouro deslumbrante e inexaurível que a matéria vela. Sem a saudades dos bens que ficam para além e que eles culpavelmente perderam, sentem-se felizes os mesquinhos, com um punhado de terra. Criados para a luz da verdade, não sente o dentro em si o desejo de olhar, e compreender, de se perderem nela. Desorientados no meio dos prazeres em que se precipitaram, chegam lhes a pensar que é a pátria ou exílio em que vivem e que é luz radiosa as trevas que os envolvem. Ao contrário, os eleitos para quem os bens da terra não tem valor algum, procuram sem descanso, entre as areias amargas do deserto amargo, a pérola preciosa que sua alma anseia. Presos pela terra na carne que também é terra, debatem-se, absolutamente destinados a desprezar o que passa para recolhe e o que permanece”.
Para Jó é o tipo genuíno de homem desprendido da vontade e da plena resignação na vontade adorável a Deus: “Se de Deus recebemos os bens, porque também não deveríamos receber dele os males, se for servido no-lo mandar?” – dizia ele.

A Missa de hoje está rica nestes pensamentos. O Espírito Santo, que a Igreja recebeu no dia de pentecostes, formou em nós o homem novo que se opõe e procura destruir as inveteradas tendências do homem velho, que são as intemperanças da carne e busca insaciável das riquezas para satisfazer. O Espírito de Deus, o espírito de liberdade que habita em nós torna filhos do pai e irmãos de Nosso Senhor Jesus Cristo, segrega-nos da servidão ignóbil do pecado, porque os que pertencem a Jesus Cristo, crucificaram a própria carne com os seus vícios e baixeza. Caminham em oposição irredutível com o espírito.

Convencido da verdade evangélica de que ninguém pode servir a dois senhores, o cristão põe-se de guarda contra si mesmo, contra as velhas paixões amortecidas talvez nas cinzas funerárias do velho homem, não vão às vezes ressuscitarem. “O que se deixa escravizar pelos bens deste mundo, diz Santo Agostinho, está as ordens de um senhor duro e terrível. Está debaixo da tirania do demônio. Sem dúvida, ele não o ama, pois quem é que pode amar o demônio? Todavia suporta-o. Por outro lado, também não odeia a Deus. Ninguém odeia a Deus no fundo da sua consciência. No entanto despreza e não o teme, como se estivesse seguro de está perdoado. Mas o Espírito Santo põe-no de atalaia contra estes perigos, quando nos diz pelo profeta que a misericórdia de Deus é infinita e que sua paciência nos convida a penitência. Se alguém pois quer amar a Deus em sinceridade e verdade, se alguém tem o desejo normal de ser feliz, considere a sentença do Senhor, procure em primeiro lugar o reino de Deus, e tudo mais virá por acréscimo.”

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Gl 5, 16-24)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Gálatas.  

Irmãos: Digo, pois: deixai-vos conduzir pelo Espírito, e não satisfareis os apetites da carne. Porque os desejos da carne se opõem aos do Espírito, e estes aos da carne; pois são contrários uns aos outros. É por isso que não fazeis o que quereríeis. Se, porém, vos deixais guiar pelo Espírito, não estais sob a lei. Ora, as obras da carne são estas: fornicação, impureza, libertinagem, idolatria, superstição, inimizades, brigas, ciúmes, ódio, ambição, discórdias, partidos, invejas, bebedeiras, orgias e outras coisas semelhantes. Dessas coisas vos previno, como já vos preveni: os que as praticarem não herdarão o Reino de Deus! Ao contrário, o fruto do Espírito é caridade, alegria, paz, paciência, afabilidade, bondade, fidelidade, brandura, temperança. Contra estas coisas não há lei. Pois os que são de Jesus Cristo crucificaram a carne, com as paixões e concupiscências.

Evangelho (Mt 6, 24-33)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo disse Jesus a seus discípulos: Ninguém pode servir a dois Senhores ao mesmo tempo, porque ou odiará um e amará o outro, ou há de se afeiçoar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a riqueza. Portanto vos digo: Não andeis (demasiadamente) inquietos, nem o com o que (vos é preciso) para alimentar a vossa vida, nem com o que (vos é preciso) para vestir o vosso corpo. Porventura não vale mais a alma do que o alimento, e o corpo mais do que o vestido? Olhai para as aves do céu, que não semeiam, nem ceifam, nem fazem provisão nos celeiros, e contudo vosso Pai Celeste as sustentam. Por ventura não sois vós muito mais do que elas? E quais de vós, por muito que pense, pode acrescentar um côncavo a sua estatura? E por que vos inquietais com o vestido? Considerai como crescem os lírios do campo; eles não trabalham nem fiam. E digo vos todavia que nem Salomão, em toda a sua glória, se vestiu jamais com um lírio deste. Se pois Deus veste assim uma erva do campo, que hoje existe, e amanhã é lançada no forno, quanto mais vós, homens de pouca fé! Não vos aflijais pois dizendo: O que comeremos, ou o que beberemos, ou com que nos vestiremos? Porque os pagãos procuram com (excessivo cuidado) todas essas coisas. Vosso pai sabe que tendes necessidade de todas elas. Buscai pois, em primeiro lugar o Reino de Deus e sua Justiça, e todas estas coisas vos serão dadas em acréscimo.

In English

Epistle (Gal. 5: 16-24)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Galatians.

Brethren, Walk in the spirit, and you shall not fulfill the lusts of the flesh: for the flesh lusteth against the spirit, and the spirit against the flesh for these are contrary one to another: so that you do not the things that you would. But if you are led by the spirit, you are not under the law. Now the works of the flesh are manifest which are fornication, uncleanness, immodesty, luxury, idolatry, witchcrafts, enmities, contentions, emulations, wraths, quarrels, dissensions, sects, envies, murders, drunkenness, revellings, and such like of which I foretell you, as I have foretold to you, that they who do such things, shall not obtain the kingdom of God. But the fruit of the spirit is charity, joy, peace, patience, benignity, goodness, longanimity, mildness, faith, modesty, continency, chastity. Against such there is no law. And they that are Christ’s, have crucified their flesh with the vices and concupiscences.

Gospel (Matt. 6: 24-33)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

At that time Jesus said to His disciples: “No man can serve two masters for he will hate the one and love the other, or he will sustain the one and despise the other. You cannot serve God and mammon. Therefore I say to you, be not solicitous for your life, what you shall eat, nor for your body, what you shall put on. Is not the life more than the meat, and the body more than the raiment? Behold the birds of the air for they neither sow nor do they reap, nor gather into barns, and your heavenly Father feedeth them. Are you not of much more value than they? And which of you, by taking thought, can add to his stature one cubit? And for raiment, why are you solicitous? Consider the lilies of the field, how they grow; they labor not, neither do they spin but I say to you, that not even Solomon in all his glory was arrayed as one of these. Now if God so clothe the grass of the field, which is today, and tomorrow is cast in the oven, how much more you, O ye of little faith! Be not solicitous therefore saying: What shall we eat, or what shall we drink, or wherewith shall we be clothed? for after all these things do the heathen seek. For your Father knoweth that you have need of all these things. Seek ye therefore first the kingdom of God, and His justice and all these things shall be added unto you.”

Liturgia Diária- 19/08/2016

SÃO JOÃO EUDES, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Os justi” com coleta própria

sao-joao-eudes2

O santo deste dia foi definido por São Pio X como “autor, pai, doutor, apóstolo, promotor e propagandista da devoção litúrgica aos sagrados Corações de Jesus e Maria”. São João Eudes nasceu na Normandia, em 1601, num tempo em que o século XVII estava sendo marcado pelo jansenismo, quietismo e filosofismo.

Ao viver numa família religiosa, João estranhou quando externando seu desejo de consagrar-se a Deus encontrou barreiras com o seu pai, que não foram maiores do que o chamado do Senhor, por isto com 24 anos estava sendo ordenado Sacerdote. Homem de Deus, soube colher e promover os frutos do Espírito para a época, tanto assim que foi importantíssimo para a renovação e formação do Clero, evangelização das massas rurais e difusão da espiritualidade centrada nos Corações de Jesus e de Maria, a qual venceu com o amor afetivo de Deus as friezas e tentações da época.

São João Eudes com suas inúmeras missões e escritos influenciou fortemente todo o seu país e o mundo cristão. Depois de fundar a Congregação de Jesus e Maria (Eudistas), ao lado do ramo feminino chamada Refúgio de Nossa Senhora da Caridade, São João Eudes entrou no Céu em 1680 e foi canonizado em 1925.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 31,8-11)

Bem-aventurado o rico que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho (Lc 12, 35-40)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Estejam cingidos os vossos rins e acesas as vossas lâmpadas. Sede semelhantes a homens que esperam o seu senhor, ao voltar de uma festa, para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram. Bem-aventurados os servos a quem o senhor achar vigiando, quando vier! Em verdade vos digo: cingir-se-á, fá-los-á sentar à mesa e servi-los-á. Se vier na segunda ou se vier na terceira vigília e os achar vigilantes, felizes daqueles servos! Sabei, porém, isto: se o senhor soubesse a que hora viria o ladrão, vigiaria sem dúvida e não deixaria forçar a sua casa. Estai, pois, preparados, porque, à hora em que não pensais, virá o Filho do Homem.

In English

Epistle (Ecclesiasticus 31: 8-11)

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed: and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the Church of the Saints shall declare his alms.

Gospel (Luke 12: 35-40)

At that time, Jesus said to His disciples: Let your loins be girt and lamps burning in your hands, and you yourselves like to men who wait for their lord, when he shall re- turn from the wedding: that when he cometh and knocketh, they may open to him immediately. Blessed are those servants whom the Lord, when he cometh, shall find watching: amen I say to you that he will girt himself and make them sit down to meat, and passing will minister unto them. And if he shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. But this know ye, that if the house- holder did know at what hour the thief would come, he would surely watch. and would not suffer his house to be broken open. Be you then also ready, for at what hour you think not the Son of man will come.

Liturgia Diária- 18/08/2016

SANTO AGAPITO, Mártir

Comemoração- Missa da Féria também com orações próprias do santo e evangelho próprio (este, opcional, que foi aqui colocado)
agapito de palestrina (1)

Em Palestrina perto de Roma, celebra-se a memória deste jovem Mártir que, com 15 anos de idade, é preso por ordem do Imperador Aureliano. Foi chicoteado durante muito tempo com nervos de boi, e a seguir lançado aos leões, que não lhe fizeram mal. Vendo isto, foi ordenado que lhe cortassem a cabeça.

Agapito, provavelmente membro da nobre família Anicia da cidade de Palestrina (Roma), recebeu o dom da Fé desde seus primeiros dias de vida, graças à pregação de São Pedro que certamente esteve na antiga Praeneste. Com apenas 15 anos de idade, enfrentou corajosamente o cruel martírio sob o Imperador Aureliano e o prefeito Antioco. Morreu decapitado fora da cidade, no dia 18 de agosto 275.

Falam sobre Agapito os mais antigos sacramentários, como o Gelasiano e o Gregoriano, e, também, os mais antigos martirológios, como o Jeronimiano, o Fuldense e o Romano. E este último assim reporta a notícia do Martírio do Santo, no dia 18 de agosto:
“In Praeneste, dies natalis (nascimento para o céu) de Santo Agapito Mártir, que com 15 anos e ardendo de amor por Cristo, por ordem do Imperador Aureliano, foi deitado sobre o ecúleo e batido longamente com cruéis flagelos. Depois, sob o prefeito Antioco, sofreu suplícios ainda mais cruéis e, por último, sendo exposto aos leões e não tendo dano algum, com um corte de espada a cabeça recebeu a coroa”.

No lugar do martírio, o Papa Felix III, entre os séculos III-IV, mandou edificar uma Basílica em sua honra, da qual, hoje, restam apenas algumas ruínas; sucessivamente, foi construído um pequeno cemitério onde eram sepultados os fieis que desejavam repousar ao lado do sepulcro do mártir.

Em data incerta, o corpo de Santo Agapito foi trasladado para a Catedral de Palestrina. Algumas relíquias são guardadas em Besançon, França.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Gl 3, 16-22)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Gálatas.
Irmãos: As promessas foram feitas a Abraão e à sua descendência. [A Escritura] não diz: “E aos descendentes” como se fossem haver muitos, mas: “e à tua descendência”, como se não houvesse mais do que um, – que é Cristo. O que eu quero dizer é isto: Tendo a Aliança sido confirmada por Deus, a Lei, vinda quatrocentos anos depois, não a pode anular, de modo a abolir a promessa. Porque, se é pela Lei que vem a herança, já não vem pela promessa. Ora, pela promessa é que Deus a deu a Abraão. Para que então a Lei? Foi imposta, provocando as transgressões, até que viesse a descendência [de Abraão], a quem tinha sido destinada a promessa; foi promulgada pelos Anjos, com o concurso de um mediador [Moisés]: Ora o mediador não o pode ser de um só, ao passo que Deus é único. Vai estar, então, a Lei contra as promessas de Deus? De maneira nenhuma: Porque se fosse dada uma Lei que pudesse dar a vida, a santidade viria certamente da Lei. A Escritura, porém, encerrou tudo sob o domínio do pecado, para que, pela fé em Jesus Cristo, a promessa fosse dada aos crentes.

Evangelho (Jo 12, 24-26)

Sequência do Santo Evangelho segundo João. 

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Em verdade, em verdade vos digo: se o grão de trigo, caído na terra, não morrer, fica só; se morrer, produz muito fruto. Quem ama a sua vida, perdê-la-á; mas quem odeia a sua vida neste mundo, conservá-la-á para a vida eterna. Se alguém me quer servir, siga-me; e, onde eu estiver, estará ali também o meu servo. Se alguém me serve, meu Pai o honrará.

In English

Epistle (Galatians 3: 16-22)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Galatians.

Brethren, To Abraham were the promises made and to his seed. He saith not:” And to his seeds, “as of many but as of one: “And to Thy seed,” which is Christ. Now this I say, that the testament which was confirmed by God, the law which was made after four hundred and thirty years, doth not disannul to make the promise of no effect.For if the inheritance be of the law it is no more of promise. But God gave it to Abraham by promise. Why then was the law? It was set because of transgressions until the seed should come, to whom He made the promise, being ordained by angels in the hand of a mediator. Now a mediator is not of one: but God is one. Was the law then against the promises of God? God forbid. For if there had been a law given, which could give life, verily justice should have been by the law. But the Scripture hath concluded all under sin, that the promise by the faith of Jesus Christ might be given to them that believe.

Gospel (John 12: 24-26)

The continuation of the holy Gospel according to John.

At that time, Jesus said to His disciples: “Amen. amen, I say to you, unless the grain of wheat falling into the ground, die, itself remaineth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit. He that loveth his life, shall lose it; and he that hateth his life in this world, keepeth it unto life eternal. If any man minister to Me, let him follow Me; and where I am, there also shall My minister be. If any man minister to Me, him will My Father.”

Liturgia Diária- 17/08/2016

SÃO JACINTO,Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Os justi”

São Jacinto, vitral da igreja de Santo Dominigo, Washington, D.C.

São Jacinto nasceu no ano de 1183 em Cracóvia (Polônia) e chamava-se Jacó. Com o apoio da família, ingressou para a vida religiosa tendo conhecido São Domingos de Gusmão em Roma no ano de 1221. Desta forma, passou a fazer parte da Família Dominicana. Os Dominicanos, por sua vez, deram-lhe o nome de Frei Jacinto.

Documentos seguros indicam-nos que era pregador em Cracóvia, em 1228, no convento da Santíssima Trindade, e que pregava a cruzada contra os Prussianos em 1238. Morreu a 15 de agosto de 1257.

Era parente do Bispo de Cracóvia e durante a sua vida foram fundados os conventos de Breslau, Sandomir e Dantziga. Em 1228, a partir do capítulo geral dominicano de Paris, Jacinto juntamente com outros dominicanos foram transferidos para Rússia, onde sua evangelização atingiu também os Balcãs, a Prússia e a Lituânia. Substituíram os Cistercienses, menos bem preparados. Mas os Tártaros, em 1241 e 42, destruíram numerosos conventos e fizeram muitos mártires.

Depois da passagem deles, a obra apostólica foi retomada e Jacinto retornou à Cracóvia. Jacinto é considerado o apóstolo da Polônia. Desde 1260, três anos após sua morte, o seu túmulo atraía peregrinos. O culto dele abrangeu toda a Polônia. Foi canonizado pelo Papa Clemente VIII, em 1594.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 31,8-11)

Bem-aventurado o rico que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho (Lc 12, 35-40)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Estejam cingidos os vossos rins e acesas as vossas lâmpadas. Sede semelhantes a homens que esperam o seu senhor, ao voltar de uma festa, para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram. Bem-aventurados os servos a quem o senhor achar vigiando, quando vier! Em verdade vos digo: cingir-se-á, fá-los-á sentar à mesa e servi-los-á. Se vier na segunda ou se vier na terceira vigília e os achar vigilantes, felizes daqueles servos! Sabei, porém, isto: se o senhor soubesse a que hora viria o ladrão, vigiaria sem dúvida e não deixaria forçar a sua casa. Estai, pois, preparados, porque, à hora em que não pensais, virá o Filho do Homem.

In English

Epistle (Ecclesiasticus 31: 8-11)

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed: and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the Church of the Saints shall declare his alms.

Gospel (Luke 12: 35-40)

At that time, Jesus said to His disciples: Let your loins be girt and lamps burning in your hands, and you yourselves like to men who wait for their lord, when he shall re- turn from the wedding: that when he cometh and knocketh, they may open to him immediately. Blessed are those servants whom the Lord, when he cometh, shall find watching: amen I say to you that he will girt himself and make them sit down to meat, and passing will minister unto them. And if he shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. But this know ye, that if the house- holder did know at what hour the thief would come, he would surely watch. and would not suffer his house to be broken open. Be you then also ready, for at what hour you think not the Son of man will come.

Liturgia Diária- 16/08/2016

SÃO JOAQUIM, Pai da Santíssima Virgem

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

download

Para associar São Joaquim ao triunfo da sua filha bendita, a Santa Mãe Igreja transferiu a festa, que outrora vinha no calendário no dia 20 de Março, para o dia 16 de Agosto, logo depois da Festa da Assunção. Leão XIII, que no batismo recebera o nome do Santo, elevou-lhe a festa, como também a de Sant’Ana, em 1879. As obras divinas tem sempre sua preparação providencial. Joaquim quer dizer “preparação do Senhor”, nome sem dúvida predestinado para aquele que deveria ser o Pai da Mãe do Salvador. Louvemos este varão glorioso pela sua descendência, e veneremos nele o justo do Antigo Testamento, neles que nos recorda esses homens admiráveis ue passaram a vida esperando e preparando a vinda do Redentor.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 31,8-11  )

Leitura do Livro da Sabedoria.
Bem-aventurado o homem que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas

Evangelho (Mt 1,1-16)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Genealogia de Jesus Cristo, filho de Davi, filho de Abraão. Abraão gerou Isaac. Isaac gerou Jacó. Jacó gerou Judá e seus irmãos. Judá gerou, de Tamar, Farés e Zara. Farés gerou Esron. Esron gerou Arão. Arão gerou Aminadab. Aminadab gerou Naasson. Naasson gerou Salmon. Salmon gerou Booz, de Raab. Booz gerou Obed, de Rute. Obed gerou Jessé. Jessé gerou o rei Davi. O rei Davi gerou Salomão, daquela que fora mulher de Urias. Salomão gerou Roboão. Roboão gerou Abias. Abias gerou Asa. Asa gerou Josafá. Josafá gerou Jorão. Jorão gerou Ozias. Ozias gerou Joatão. Joatão gerou Acaz. Acaz gerou Ezequias. Ezequias gerou Manassés. Manassés gerou Amon. Amon gerou Josias. osias gerou Jeconias e seus irmãos, no cativeiro de Babilônia. E, depois do cativeiro de Babilônia, Jeconias gerou Salatiel. Salatiel gerou Zorobabel. Zorobabel gerou Abiud. Abiud gerou Eliacim. Eliacim gerou Azor. Azor gerou Sadoc. Sadoc gerou Aquim. Aquim gerou Eliud. Eliud gerou Eleazar. Eleazar gerou Matã. Matã gerou Jacó. Jacó gerou José, esposo de Maria, da qual nasceu Jesus, que é chamado Cristo.

In English

Lesson (Ecclus. 31: 8-11)

Lesson from the Book of Wisdom.

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed, and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the church of the saints shall declare his alms.

Gospel (Matt. 1: 1-16)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham. Abraham begot Isaac; and Isaac begot Jacob; and Jacob begot Judas, and his brethren; and Judas begot Phares and Zara of Thamar; and Phares begot Esron; and Esron begot Aram; and Aram begot Aminadab; and Aminadab begot Naasson; and Naasson begot Salmon; and Salmon begot Booz of Rahab; and Booz begot Obed of Ruth; and Obed begot Jesse; and Jesse begot David the king. And David the king begot Solomon, of her who had been the wife of Urias; and Solomon begot Roboam; and Roboam begot Abia; and Abia begot Asa; and Asa begot Josaphat; and Josaphat begot Joram; and Joram begot Ozias; and Ozfas begot Joatham; and Joatham begot Achaz; and Achaz begot Ezechias; and Ezechias begot Manasses; and Manasses begot Amon; and Amon begot Josias; and Josias begot Jechonias and his brethren in the transmigration of Babylon. And after the transmigration of Babylon, Jechonias begot Salathiel; and Salathiel begot Zorobabel; and Zorobabel begot Abiud; and Abiud begot Eliacim; and Eliacim begot Azor; and Azor begot Sadoc; and Sadoc begot Achim, and Achim begot Eliud; and Eliud begot Eleazar; and Eleazar begot Mathan; and Mathan begot Jacob; and Jacob begot Joseph, the husband of Mary, of whom was born Jesus, Who is called Christ.

Liturgia Diária- 15/08/2016

FESTA DA ASSUNÇÃO DE MARIA SANTÍSSIMA

Festa de 1ª Classe- Missa Própria

Assumption of the Virgin, Juan de Valdes Leal

O Senhor só esteve três dias no sepulcro, logo ressuscitou e subiu aos Céus. A morte da Senhora mais parece como um sono breve. E é por isso que chamamos de “dormitio” dormição. Antes de a corrupção lhe poder tocar o corpo imaculado, Deus a ressuscitou-a e glorificou-a nos Céus. A dormição, ressurreição e assunção da Virgem Santíssima o tríplice objeto da festa de hoje. Não tendo o pecado penetrado nunca na sua alma puríssima, era conveniente que o seu corpo, isento de toda mancha e do qual o Verbo se dignou encarnar, não chegasse a sofrer a corrupção do túmulo.

A 1º de novembro de 1950, o Santo Padre Pio XII definiu o dogma da Assunção da Santíssima Virgem Maria. Proclamava assim solenemente que a crença segundo a qual Maria, ao fim da sua vida terrestre, foi leva em corpo e alma a glória do Céu, faz realmente parte do depósito da fé, recebido dos Apóstolos. “Bendita entre todas as mulheres”, em razão de sua maternidade divina, a Virgem Imaculada, que desde a sua conceição tivera o privilégio de ser isenta do pecado original, não devia conhecer a corrupção do túmulo.

Para evitar qualquer dado impreciso, o Papa absteve-se inteiramente de determinar o modo e as circunstâncias de tempo e lugar em que a Assunção deveria ter-se realizado: somente o fato da Assunção, em corpo e alma, à glória ao Céu, constitui objeto da definição.

Na liturgia encontra-se o culto da Assunção desde o século VI no Oriente. Em Jerusalém, comportava uma procissão ao túmulo da Virgem. Esta procissão estendeu-se a Constantinopla. Em Roma, do século VII ao XVI constituía uma das “procissões ladainhas” e tinha lugar na basílica de Santa Maria Maior.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Jd 13, 22-25 e 15,10)

Leitura do Livro de Judite .

O Senhor te abençoou com o seu poder, porque ele por ti aniquilou os nossos inimigos. Ozias, príncipe do povo de Israel, acrescentou: Minha filha, tu és bendita do Senhor Deus altíssimo, mais que todas as mulheres da terra. Bendito seja o Senhor, criador do céu e da terra, que te guiou para cortar a cabeça de nosso maior inimigo! Ele deu neste dia tanta glória ao teu nome, que nunca o teu louvor cessará de ser celebrado pelos homens, que se lembrarão eternamente do poder do Senhor. Ante os sofrimentos e a angústia de teu povo, não poupaste a tua vida, mas salvaste-nos da ruína, em presença de nosso Deus. Quando ela lhes veio ao encontro, abençoaram-na todos a uma só voz, dizendo: Tu és a glória de Jerusalém; Tu és a alegria de Israel, tu és a honra de nosso povo.

Evangelho (Lc 1, 41-50)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo: Isabel ficou cheia do Espírito Santo e exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto de teu ventre. E de onde me vem a dita de que venha até a mim a mãe do meu Senhor? Eis que, logo que me soou aos ouvidos a voz da tua saudação, exultou de alegria o menino no meu seio. Bem-aventurada aquela que acreditaste; porque se cumprirão em ti as coisas que te foram ditas da parte do Senhor. Então Maria disse: A minha alma engrandece o Senhor, e meu espírito se exulta em Deus meu Salvador. Porque olhou para a humildade de sua serva, eis que por isso me proclamarão bem-aventurada todas as gerações. Porque fez em mim grandes coisas o Onipotente, e santo é seu nome. E a sua misericórdia se estende de geração e geração sobre todos os que o temem.

In English

Lesson (Judith 13:22-25; 15:10)

Lesson from the Book of Judith.

The Lord hath blessed thee by his power, because by thee he hath brought our enemies to nought. Blessed art thou, O daughter, by the Lord the most high God, above all women upon the earth. Blessed be the Lord who made heaven and earth, who hath directed thee to the cutting off the head of the prince of our enemies. Because he hath so magnified thy name this day, that thy praise shall not depart out of the mouth of men who shall be mindful of the power of the Lord for ever, for that thou hast not spared thy life, by reason of the distress and tribulation of thy people, but hast prevented our ruin in the presence of our God. Thou art the glory of Jerusalem, thou art the joy of Israel, thou art the honour of our people.

Gospel (Luke 1:41-50)

The continuation of the Holy Gospel according to Luke. 

At that time, Elizabeth was filled with the Holy Ghost. And she cried out with a loud voice and said: “Blessed art thou among women and blessed is the fruit of thy womb. And whence is this to me that the mother of my Lord should come to me? For behold as soon as the voice of thy salutation sounded in my ears, the infant in my womb leaped for joy. And blessed art thou that hast believed, because those things shall be accomplished that were spoken to thee by the Lord.” And Mary said: “My soul doth magnify the Lord. And my spirit hath rejoiced in God my Saviour.
Because he hath regarded the humility of his handmaid: for behold from henceforth all generations shall call me blessed. Because he that is mighty hath done great things to me: and holy is his name. And his mercy is from generation unto generations, to them that fear him.”

Liturgia Diária- XIII Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

digitalizar0001

Continua a Santa Igreja a ler os livros sapienciais começada no domingo passado pela celebrada sentença do sábio: “Vaidade das vaidades, tudo é vaidade”. Quando Salomão se deixou arrastar pela onda subversiva do amor das coisas da terra pensou e e chegou a convencer-se de que eram realmente grandes e admiráveis. E nessa convicção não se poupou a trabalhos e cuidados para amontoar ouro e a construir palácios e a se proporcionar os mais requintados prazeres, mas quando voltou-se a si mesmo, à luz da sabedoria divina, o abismo tenebroso e o nada que era aquilo tudo, arrancou este grito sublime e verdadeiramente digno dos céus: “Vaidade das vaidades é tudo vaidade”. E não podemos exigir de Salomão uma sabedoria perfeita visto que vivia na lei antiga que não vedava de todo estas coisas, que diremos de nós que somos chamados a uma vida mais elevada senão que devemos imitar as virtudes celestes que são só espírito e inteligência?
Toda missa de hoje anda precisamente sobre um ponto, e procura a excitar a nossa fé em Jesus Cristo, o único que nos poderá arrancar desta miséria em que vivemos. Já no antigo testamento, dizia São Paulo que era a fé em Jesus Cristo que o salvara. Existia a lei, é verdade, era por si impotente para resgatar o gênero humano e o próprio Abraão fora salvo pela fé. O Evangelho vem nos dizer o mesmo, quando o se lê que o Senhor curou dez leprosos e somente um voltou para lhe render graças. Os outros que não as deram foram rejeitados. Já o que voltou para agradecer o Senhor fora acolhido na Igreja de Cristo. Assim o Judeus por seu orgulho perderam também o reino que os profetas lhes anunciaram e o Filho de Deus lhes veio abrir. Pelo contrário, nós todos, descendentes dos gentios, dissemos a Jesus que colocamos nele toda a nossa esperança e que ele nos salvaria e alentaria com maná do seu corpo santíssimo até chegarmos à pátria que antevemos para além do deserto desta vida terrena.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Gl 3, 16-22)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Gálatas.
Irmãos: As promessas foram feitas a Abraão e à sua descendência. [A Escritura] não diz: “E aos descendentes” como se fossem haver muitos, mas: “e à tua descendência”, como se não houvesse mais do que um, – que é Cristo. O que eu quero dizer é isto: Tendo a Aliança sido confirmada por Deus, a Lei, vinda quatrocentos anos depois, não a pode anular, de modo a abolir a promessa. Porque, se é pela Lei que vem a herança, já não vem pela promessa. Ora, pela promessa é que Deus a deu a Abraão. Para que então a Lei? Foi imposta, provocando as transgressões, até que viesse a descendência [de Abraão], a quem tinha sido destinada a promessa; foi promulgada pelos Anjos, com o concurso de um mediador [Moisés]: Ora o mediador não o pode ser de um só, ao passo que Deus é único. Vai estar, então, a Lei contra as promessas de Deus? De maneira nenhuma: Porque se fosse dada uma Lei que pudesse dar a vida, a santidade viria certamente da Lei. A Escritura, porém, encerrou tudo sob o domínio do pecado, para que, pela fé em Jesus Cristo, a promessa fosse dada aos crentes.

Evangelho (Lc 17, 11-19)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas .
Naquele tempo: Indo Jesus de viagem para Jerusalém, atravessou a Samaria e a Galileia. Ao entrar numa aldeia, vieram-Lhe ao encontro dez leprosos. Tendo parado a uma certa distância, ergueram a voz, dizendo: “Jesus, Mestre, tende compaixão de nós!” Ao vê-los, disse-lhes: “Ide mostrar-vos aos sacerdotes.” Ora, aconteceu que, no caminho, ficaram curados! Um deles ao ver-se curado, voltou, glorificando a Deus em voz alta, vindo prostrar-se aos pés de Jesus, e agradecendo-Lhe. E este era um samaritano! Jesus, porém, observou-lhe: “Mas então não foram curados todos os dez? Onde estão os outros nove? Não se achou, pois, quem voltasse e desse glória a Deus, senão este estrangeiro!” Depois, disse para ele: “Levanta-te e vai; a tua fé te salvou.”

In English

Epistle (Galatians 3: 16-22)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Galatians.

Brethren, To Abraham were the promises made and to his seed. He saith not:” And to his seeds, “as of many but as of one: “And to Thy seed,” which is Christ. Now this I say, that the testament which was confirmed by God, the law which was made after four hundred and thirty years, doth not disannul to make the promise of no effect.For if the inheritance be of the law it is no more of promise. But God gave it to Abraham by promise. Why then was the law? It was set because of transgressions until the seed should come, to whom He made the promise, being ordained by angels in the hand of a mediator. Now a mediator is not of one: but God is one. Was the law then against the promises of God? God forbid. For if there had been a law given, which could give life, verily justice should have been by the law. But the Scripture hath concluded all under sin, that the promise by the faith of Jesus Christ might be given to them that believe.

Gospel (Luke 17: 11-19)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, as Jesus was going to Jerusalem, He passed through the midst of Samaria and Galilee: and as He entered into a certain town, there met Him ten men that were lepers, who stood afar off, and lifted up their voice, saying: Jesus, Master, have mercy on us. Whom when He saw, He said: “Go, show yourselves to the priests.” And it came to pass, that, as they went, they were made clean. And one of them, when he saw that he was made clean, went back, with a loud voice glorifying God: and he fell on his face before His feet, giving thanks: and this was a Samaritan. And Jesus answering said: “Were not ten made clean? And where are the nine? There is no one found to return, and give glory to God, but this stranger.” And He said to him: “Arise, go thy way for thy faith hath made thee whole.”

Liturgia Diária- 12/08/2016

SANTA CLARA DE ASSIS, Virgem

Festa de 3ª Classe- Missa “Dilexisti”

8

De família rica, resolveu fugir de casa aos 19 anos de idade para se consagrar a Deus, já que seus pais eram contra tal vocação. Na noite de 18 de março de 1212, apresentou-se na pequena igreja de Santa Maria dos Anjos, onde são Francisco e seus frades a aguardavam. Cortaram-lhe seus lindos cabelos e daneram-lhe um grosseiro hábito de lã crua para vestir.

Nessa noite, Clara fez votos de pobreza, castidade e obediência. São Francisco a levou a um mosteiro beneditino e, mais tarde, para o paupérrimo mosteiro de São Damião, onde se abrigavam monjas. Mais tarde, sua mãe e suas irmãs, Ortolana e Beatriz seguiram o mesmo caminho. Deu-se início então às Clarissas, que têm como princípio viver o ideal franciscano de pobreza e hoje somam cerca de 19 mil religiosas, espalhadas por todo o mundo.

Certa vez, São Francisco pediu que Clara rezasse a Deus para que ele soubesse o que mais lhe agradava: dedicar-se à oração ou à pregação. Depois de muita oração, segundo contam os Fioretti, Cristo disse a Clara que Francisco deveria orar mas peregrinar, pois não foi só a ele que escolheu, mas também a outros que deveriam conhecer a Palavra Divina.

Francisco morreu em 1226. Clara conseguiu que seu corpo fosse introduzido na clausura para que as Clarissas pudessem contemplá-lo. Certo dia, Clara teve o privilégio de ver, projetadas nas paredes da cela sem enfeites, as imagens do santo e os ritos das solenes funções que se desenvolviam em Santa Maria dos Anjos.

Devido a essas visões que Clara teve, recebeu o título de protetora da televisão. Viveu mais 27 anos após a morte de Francisco. Dois anos depois de sua morte em 1253, Clara foi canonizada.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Cor 10, 17-18; 11, 1-2)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Coríntios.

Irmãos: quem se gloria, glorie-se no Senhor. Pois merece a aprovação não aquele que se recomenda a si mesmo, mas aquele que o Senhor recomenda.  Oxalá suportásseis um pouco de loucura de minha parte! Oh, sim! Tolerai-me. Eu vos consagro um carinho e amor santo, porque vos desposei com um esposo único e vos apresentei a Cristo como virgem pura.

Evangelho (Mt 25, 1-13)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. 

Naquele tempo, disse Jesus a Seus discípulos: o Reino dos céus é semelhante a dez virgens, que saíram com suas lâmpadas ao encontro do esposo. Cinco dentre elas eram tolas e cinco, prudentes. Tomando suas lâmpadas, as tolas não levaram óleo consigo. As prudentes, todavia, levaram de reserva vasos de óleo junto com as lâmpadas. Tardando o esposo, cochilaram todas e adormeceram. No meio da noite, porém, ouviu-se um clamor: Eis o esposo, ide-lhe ao encontro. E as virgens levantaram-se todas e prepararam suas lâmpadas. As tolas disseram às prudentes: Dai-nos de vosso óleo, porque nossas lâmpadas se estão apagando. As prudentes responderam: Não temos o suficiente para nós e para vós; é preferível irdes aos vendedores, a fim de o comprardes para vós. Ora, enquanto foram comprar, veio o esposo. As que estavam preparadas entraram com ele para a sala das bodas e foi fechada a porta. Mais tarde, chegaram também as outras e diziam: Senhor, senhor, abre-nos! Mas ele respondeu: Em verdade vos digo: não vos conheço! Vigiai, pois, porque não sabeis nem o dia nem a hora.

In English

Epistle (II Cor 10: 17-18; 11: 1-2)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, he that glorieth, let him glory in the Lord. For not he who commandeth himself is approved : but he whom God commandeth. Would to God you could bear with some little of my folly, but do bear with me : for I am jealous of you with the jealousy of God. For I have espoused you to one husband, that I may present you as a chaste virgin to Christ.

Gospel (Matt. 25: 1-13)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

At that time, Jesus spoke to His disciples this parable: ‘ The kingdom of Heaven shall be like to ten virgins, who taking their lamps went out to meet the bridegroom and the bride. And five of them were foolish, and five wise: but the five foolish having taken their lamps, did not take oil with them: but the wise took oil in their vessels with the lamps. And the bridegroom tarrying, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made: Behold the bridegroom cometh, go ye forth to meet him. Then all those virgins arose and trimmed their lamps. And the foolish said to the wise: Give us of your oil, for our lamps are gone out. The wise answered, saying : Lest perhaps there be not enough for us and for you, go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. Now whilst they went to buy, the bridegroom came : and they that were ready went in with him to the marriage, and the door was shut. But at last came also the other virgins, saying : Lord, Lord, open to us. But he answering, said : Amen I say to you, I know you not. Watch ye therefore, because you know not the day nor the hour.’

Liturgia Diária- 11/08/2016

SÃO TIBÚRCIO E SANTA SUSANA, Mártires

Comemoração- Missa comum do domingo (folheto abaixo) e orações próprias

tiburcioSÃO TIBÚRCIO, filho de Cromácio, prefeito de Roma, foi traído por seu falso irmão Torquato, a quem ele repreendia por cuidar demasiadamente dos cabelos, de comer e beber demais e de preferir a companhia das mulheres a ir às Matinas (Acta S. Sebastiani, cap. 21; PL 17, 1053-1054). Tibúrcio foi condenado pelo juiz a caminhar sobre brasas, antes de ser decapitado em 304. Foi sepultado em Roma, na terceira milha da Via Labicana, no Cemitério “ad Duas Lauros“. Seus louvores foram celebrados pelo Papa São Damásio.

Escreve o Beato Pedro Fabro:

“Na festa de São Tibúrcio e Santa Susana, considerei como São Tibúrcio repreendeu, com tanto fervor de espírito, a Torquato porque seguia desejos carnais, em que se deleitava, e não se gloriava senão da própria sensualidade, querendo agradar aos outros, principalmente as mulheres. Veio-me com isso certo desejo de rogar a São Tibúrcio que, com suas orações, me impetrasse a graça perfeita de nunca desejar agradar-me nem gloriar-me a mim mesmo ou agradar aos outros, nem me comprazer senão em Deus somente. É necessário comparecer ante seu rosto, de modo que só agrademos a Ele e aos seus Santos que estão na glória”. (Memorial do Beato Pedro Fabro, de Armandao Cardoso, Edições Loyola, 1995, p. 52)

SANTA SUSANA virgem e mártir. Diz-se que a filha de um sacerdote sábio chamado Gabino e
da sobrinha do Papa 08-11 b. Santa Susana de RomaCaio. Era tão bela e encantadora como sua erudição se igualou à de seu pai. O imperador Diocleciano, que estava à procura de uma esposa para seu enteado Maximiano ouvido muitos elogios de Susan, mandou Claudius, um tio da menina que trabalhava no tribunal, dizendo que ele queria se casar com Susana Gabino Maximiano. Mas, como Susana soube da homenagem que distingue o imperador, disse que era a noiva de Cristo e não podia aceitar outro marido. Seu tio Cláudio, contudo, foi visitá-la e cumprimentou-a com um beijo e viu que Susana estava relutante em aceitá-lo, ele explicou que era um show simples de afeto. Ela respondeu: “O que me enoja não é o beijo, mas sua boca, profanado por sacrifícios aos ídolos.” Claude disse: “Como eu posso limpar minha boca?” “Arrependei-vos e sejam batizados”, foi a resposta.
Atitude de Susana em matéria de casamento com Maximiano, tão impressionado Cláudio, que foi instruído e foi batizado junto com sua esposa, Prepedigna, e seus dois filhos. Então, ele libertou seus escravos e repartiu sua propriedade entre os pobres. Como Claudio não voltara ao tribunal Diocleciano mandou seu irmão Max, outro cortesão, para encontrar a resposta a Susana e perguntar sobre a saúde de Cláudio, que se sentia doente. Máximo Claudio encontrado amplamente consumida pela penitência, e ele comunicou a decisão de Susana. Eles foram juntos visitar a menina e, em seguida, discutiu o assunto com Gabino e St. Papa Caio. Os dois irmãos perceberam que não tinha o direito de desviar Susana de sua vocação, apesar do perigo que este coloque toda a família. Maximus também recebeu o batismo e distribuiu seus bens aos pobres. Quando Diocleciano tomou conhecimento da decisão de Susanna e a conversão dos dois irmãos, ficou furioso e deu permissão para um de seus favoritos, chamado Julian, que queria vingar-se deles, para prender todos os membros da família e fazer o que eles queriam.
Temendo talvez se arrependam Diocleciano, Julian condenada a ser transferidos imediatamente para Máximo e Cláudio e esposa e os filhos deste último para Cumas, onde ele ordenou que fossem queimados vivos e suas cinzas jogadas no mar. Santa Susana e seu pai foram decapitados em casa em seu palácio, por volta do ano 295.

LEITURAS/LESSONS

Liturgia Diária- 10/08/2016

SÃO LOURENÇO, Mártir

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

10449895_725996950807605_4616975520234576877_n

São Lourenço foi o primeiro dos sete diáconos da Igreja e um dos santos mais venerados pela antiguidade cristã e pela idade Média.

Essa função fazia dele, depois do papa, (na época era Sisto II), o primeiro responsável pela Igreja. No auge da perseguição de Valeriano, o próprio pontífice foi preso e conduzido ao martírio e por esta razão concedeu a São Lourenço o encargo de distribuir tudo o que tinha aos pobres.

Quando o imperador impôs a Lourenço que entregasse todos os bens de que ouvira falar, este, num ato ousado, reuniu um grupo de indigentes, paupérrimos e os levou diante de Valeriano dizendo: “Eis aqui os nossos tesouros, que nunca diminuem, e podem ser encontrados em toda a parte”.

Com tal frase, quis dizer que as almas valiam muito mais do que todo dinheiro, mesmo que ele lhes fosse também necessário. Seu martírio foi escolhido com crueldade maior que sua ousadia: foi assado vivo.

E ainda em meio ao sofrimento encontrou forças para dizer: Vire-me, que já estou bem assado deste lado. São Lourenço é um exemplo de fé inabalável. Sofreu o martírio em 258, na perseguição de Valeriano.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Cor 9, 6-10)

Irmãos, aquele que semeia pouco, pouco ceifará. Aquele que semeia em profusão, em profusão ceifará. Dê cada um conforme o impulso do seu coração, sem tristeza nem constrangimento. Deus ama o que dá com alegria. Poderoso é Deus para cumular-vos com toda a espécie de benefícios, para que tendo sempre e em todas as coisas o necessário, vos sobre ainda muito para toda espécie de boas obras. Como está escrito: Espalhou, deu aos pobres, a sua justiça subsiste para sempre (Sl 111,9). Aquele que dá a semente ao semeador e o pão para comer, vos dará rica sementeira e aumentará os frutos da vossa justiça.

Evangelho (Jo 12, 24-26)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Em verdade, em verdade vos digo: se o grão de trigo, caído na terra, não morrer, fica só; se morrer, produz muito fruto. Quem ama a sua vida, perdê-la-á; mas quem odeia a sua vida neste mundo, conservá-la-á para a vida eterna. Se alguém me quer servir, siga-me; e, onde eu estiver, estará ali também o meu servo. Se alguém me serve, meu Pai o honrará.

In English

Epistle  (II Cor. 9: 6, 10)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, He who soweth sparingly, shall also reap sparingly: and he who soweth in blessings, shall also reap of blessings. Everyone as he hath determined in his heart; not with sadness, or of necessity; for God loveth a cheerful giver. And God is able to make all grace abound in you; that ye, always having all sufficiency in all things, may abound to every good work; as it is written, He hath dispersed abroad, He hath given to the poor: His justice remaineth forever. And He that ministereth seed to the sower, will both give you bread to eat, and will multiply your seed, and increase the growth of the fruits of your justice.

Gospel (John 12: 24-26)

The continuation of the holy Gospel according to John.

At that time, Jesus said to His disciples: “Amen. amen, I say to you, unless the grain of wheat falling into the ground, die, itself remaineth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit. He that loveth his life, shall lose it; and he that hateth his life in this world, keepeth it unto life eternal. If any man minister to Me, let him follow Me; and where I am, there also shall My minister be. If any man minister to Me, him will My Father.”

Liturgia Diária- 08/08/2016

SÃO JOÃO MARIA VIANNEY, Confessor

Padroeiro dos Padres

Festa de 3ª Classe- Missa “Os justi”

Sao_joao_maria_vianey

Nasceu em 8 de maio de 1786, no povoado de Dardilly, ao norte de Lyon, França. Seus pais, Mateus e Maria, tiveram sete filhos, ele foi o quarto. Gostava de freqüentar a igreja e desde a infância dizia que desejava ser um sacerdote.Vianney só foi para a escola na adolescência, quando abriram uma na sua aldeia, escola que freqüentou por dois anos apenas, porque tinha de trabalhar no campo. Foi quando se alfabetizou e aprendeu a ler e falar francês, pois em sua casa se falava um dialeto regional. Para seguir a vida religiosa, teve de enfrentar muita oposição de seu pai. Mas com a ajuda do pároco, aos vinte anos de idade ele foi para o Seminário de Écully, onde os obstáculos existiam por causa de sua falta de instrução. Foram poucos os que vislumbraram a sua capacidade de raciocínio. Para os professores e superiores, era considerado um rude camponês, que não tinha inteligência suficiente para acompanhar os companheiros nos estudos, especialmente de filosofia e teologia. Entretanto era um verdadeiro exemplo de obediência, caridade, piedade e perseverança na fé em Cristo. Em 1815, João Maria Batista Vianney foi ordenado sacerdote. Mas com um impedimento: não poderia ser confessor. Não era considerado capaz de guiar consciências. Porém para Deus ele era um homem extraordinário e foi por meio desse apostolado que o dom do Espírito Santo manifestou-se sobre ele. Transformou-se num dos mais famosos e competentes confessores que a Igreja já teve. Durante o seu aprendizado em Écully, o abade Malley havia percebido que ele era um homem especial e dotado de carismas de santidade. Assim, três anos depois, conseguiu a liberação para que pudesse exercer o apostolado plenamente. Foi então designado vigário geral na cidade de Ars-sur-Formans. Isso porque nenhum sacerdote aceitava aquela paróquia do norte de Lyon, que possuía apenas duzentos e trinta habitantes, todos não-praticantes e afamados pela violência. Por isso a igreja ficava vazia e as tabernas lotadas. Ele chegou em fevereiro de 1818, numa carroça, transportando alguns pertences e o que mais precisava, seus livros. Conta a tradição que na estrada ele se dirigiu a um menino pastor dizendo: “Tu me mostraste o caminho de Ars: eu te mostrarei o caminho do céu”. Hoje, um monumento na entrada da cidade lembra esse encontro. Treze anos depois, com seu exemplo e postura caridosa, mas também severa, conseguiu mudar aquela triste realidade, invertendo a situação. O povo não ia mais para as tabernas, em vez disso lotava a igreja. Todos agora queriam confessar-se, para obter a reconciliação e os conselhos daquele homem que eles consideravam um santo. Na paróquia, fazia de tudo, inclusive os serviços da casa e suas refeições. Sempre em oração, comia muito pouco e dormia no máximo três horas por dia, fazendo tudo o que podia para os seus pobres. Odinheiro herdado com a morte do pai gastou com eles. A fama de seus dons e de sua santidade correu entre os fiéis de todas as partes da Europa. Muitos acorriam para paróquia de Ars com um só objetivo: ver o cura e, acima de tudo, confessar-se com ele. Mesmo que para isto tivessem de esperavam horas ou dias inteiros. Assim, o local tornou-se um centro de peregrinações. O Cura de Ars, como era chamado, nunca pôde parar para descansar.

Morreu serenamente, consumido pela fadiga, na noite de 4 de agosto de 1859, aos setenta e três anos de idade. Muito antes de ser canonizado pelo papa Pio XI, em 1925, já era venerado como santo. O seu corpo, incorrupto, encontra-se na igreja da paróquia de Ars, que se tornou um grande santuário de peregrinação. São João Maria Batista Vianney foi proclamado pela Igreja Padroeiro dos Sacerdotes.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 31,8-11)

Bem-aventurado o rico que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho (Lc 12, 35-40)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Estejam cingidos os vossos rins e acesas as vossas lâmpadas. Sede semelhantes a homens que esperam o seu senhor, ao voltar de uma festa, para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram. Bem-aventurados os servos a quem o senhor achar vigiando, quando vier! Em verdade vos digo: cingir-se-á, fá-los-á sentar à mesa e servi-los-á. Se vier na segunda ou se vier na terceira vigília e os achar vigilantes, felizes daqueles servos! Sabei, porém, isto: se o senhor soubesse a que hora viria o ladrão, vigiaria sem dúvida e não deixaria forçar a sua casa. Estai, pois, preparados, porque, à hora em que não pensais, virá o Filho do Homem.

In English

Epistle (Ecclesiasticus 31: 8-11)

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed: and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the Church of the Saints shall declare his alms.

Gospel (Luke 12: 35-40)

At that time, Jesus said to His disciples: Let your loins be girt and lamps burning in your hands, and you yourselves like to men who wait for their lord, when he shall re- turn from the wedding: that when he cometh and knocketh, they may open to him immediately. Blessed are those servants whom the Lord, when he cometh, shall find watching: amen I say to you that he will girt himself and make them sit down to meat, and passing will minister unto them. And if he shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. But this know ye, that if the house- holder did know at what hour the thief would come, he would surely watch. and would not suffer his house to be broken open. Be you then also ready, for at what hour you think not the Son of man will come.

Liturgia Diária- 06/08/2016

TRANSFIGURAÇÃO DE NOSSO SENHOR

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

transfiguration-of-jesus

Duas vezes a Santa Igreja, no decorrer do ano litúrgico, recorda o milagre da transfiguração: na Quaresma (evangelho do segundo domingo), para afirmar a divindade do Senhor antes de o seguir na humilhações da paixão, e hoje, em que se celebra particularmente a exaltação de Jesus Cristo. A festa da Transfiguração era já de longa data celebrada no dia 6 de Agosto nas diferentes Igrejas do Oriente e Ocidente. Para comemorar a vitória que obstou em 1457 ao avanço dos turcos, Calisto III, que recebera a notícia do feito no dia 6 de Agosto, estendeu esta solenidade a toda a Igreja. A Basílica do Latrão, primitivamente consagrada ao Santíssimo Salvador, festeja duas vezes no ano o titular, no dia de Páscoa e no dia 6 de Agosto. As demais Igrejas dedicadas ao Salvador celebram o titular, umas no dia de Páscoa, e outras na festa da Transfiguração.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Pe 1,16-19)

Leitura da Epístola de São Pedro Apóstolo.

Irmãos: Na realidade, não é baseando-nos em hábeis fábulas imaginadas que nós vos temos feito conhecer o poder e a vinda de nosso Senhor Jesus Cristo, mas por termos visto a sua majestade com nossos próprios olhos. Porque ele recebeu de Deus Pai honra e glória, quando do seio da glória magnífica lhe foi dirigida esta voz: Este é o meu Filho muito amado, em quem tenho posto todo o meu afeto. Esta mesma voz que vinha do céu nós a ouvimos, quando estávamos com ele no monte santo. Assim demos ainda maior crédito à palavra dos profetas, à qual fazeis bem em atender, como a uma lâmpada que brilha em um lugar tenebroso até que desponte o dia e a estrela da manhã se levante em vossos corações.

Evangelho (Mt 17, 1-9)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo tomou Jesus consigo Pedro, Tiago, e João, seu irmão, e levou-os à parte a um alto monte e transfigurou-se diante deles. E o Seu rosto ficou refulgente como o Sol, e suas vestiduras tornaram-se brancas como a neve. E eis que lhes apareceram Moisés e Elias, falando com ele. E Pedro tomando a palavra, disse a Jesus: Senhor, bom é nós estarmos aqui; se queres, façamos aqui três tabernáculos: um para ti, um para Moisés e um para Elias. Estando ele ainda a falar, eis que uma nuvem resplandecente os envolveu e eis que saiu da nuvem uma voz que dizia: Este é meu filho dileto em quem pus a minha complacência, ouvi-o. E, ouvindo isto, os discípulos caíram de bruços e tiveram grande medo. Porém Jesus aproximou-se deles, e tocou-os dizendo-lhes: Levantai-vos e não temais. Eles então levantando os olhos, não viram ninguém senão Jesus. E quando desciam do monte, Jesus ordenou-lhes dizendo: Não digais a ninguém o que vistes, até que o filho do homem ressuscite dos mortos.

In English

Epistle (II Peter 1: 16-19)

Lesson from the Epistle of blessed Peter the Apostle.

Dearly beloved, We have not followed cunningly devised fables, when we made known to you the power and presence of Our Lord Jesus Christ; but having been made eyewitnesses of His majesty. For He received from God the Father honor and glory: this voice coming down to Him from the excellent glory, This is My beloved Son in Whom I am well pleased, hear ye Him. And this voice we heard brought from Heaven, when we were with Him in the holy mount. And we have the more firm prophetical word, whereunto you do well to attend, as to a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day-star arise in your hearts.

Gospel (Matt. 17: 1-9)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

At that time, Jesus took Peter, and James, and John his brother, and bringing them up into a high mountain apart: and He was transfigured before them. And His face did shine as the sun, and His garments became white as snow. And behold, there appeared to them Moses and Elias talking with Him. And Peter answering, said to Jesus, Lord, it is good for us to be here; if Thou wilt, let us make here three tabernacles, one for Thee, and one for Moses, and one for Elias. And as he was yet speaking, behold a bright cloud overshadowed them; and lo, a voice out of the cloud, saying “This is My beloved Son in Whom I am well pleased, hear ye Him.” And the disciples hearing, fell upon their face; and were very much afraid: and Jesus came and touched them, and said to them, “Arise, and fear not.” And they lifting up their eyes saw no one, but only Jesus. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, “Tell the vision to no man, till the Son of man be risen from the dead.”

Liturgia Diária- 05/08/2016

DEDICAÇÃO DA IGREJA DE NOSSA SENHORA DAS NEVES

Festa de 3ª Classe- Missa “Salve sancta Parens”

maggiore

Segundo a tradição a Virgem Maria teria aparecido ao Papa Libério e pedido que lhe dedicasse uma Igreja e o sinal seria a nevasca em pleno verão escaldante de Roma. Ao mesmo tempo a Santíssima Virgem apareceu a um nobre romano fazendo-lhe o mesmo pedido e dando-lhe o mesmo sinal Era noite de 4 para 5 de agosto, quando o senhor João teve este sonho revelador em que Nossa Senhora lhe aparecia e indicava o topo de um monte que no dia seguinte estaria coberto de neve: seria o local da construção de uma igreja a Ela dedicada. Narra a tradição que este casal de certa idade, porém de muitas posses e sem ter herdeiros, vivia em oração, pedindo a Nossa Senhora uma orientação quanto ao destino de seus bens.                                
Na manhã de 5 de agosto, a notícia de um estranho fenômeno abala toda a cidade de Roma: o Monte Esquilino , um dos sete montes de Roma, estava coberto de neve em pleno cinco de agosto, onde o calor atinge o máximo, registrando até 40ºC. Ao chegar ao local, o Papa Libério  com todo o clero de Roma vai ao local após ser informado, encontrou o nobre que ajudou a construir a Basílica. O feliz casal assim  iniciou a construção e a basílica passou a ser chamada “Santa Maria Maior” por ser a mais importante Basílica Mariana. Todos os anos 5 de agosto, durante a missa e às Vésperas Pontificais, na patriarcal Basílica se faz chover uma chuva de pétalas de rosas brancas, sobre o altar recordando o milagre das neves.
Na capela lateral, à esquerda, encontra-se o belíssimo ícone de Santa Maria “Salus Populi Romani” – Salvação do povo de Roma ou Senhora das neves. Trata-se do ícone escrito por São Lucas em Éfeso representando a Virgem Maria, toda Santa, que traz nos braços o Salvador e nas mãos o avental, símbolo do serviço, e o anel, símbolo da escrava. Por sua vez o menino Jesus é revestido das vestes sacerdotais e traz em sua mão esquerda o Evangelho e com a direita abençoa, seus pés estão em movimento como quem parte para anunciar o Reino. Este ícone é amado e venerado pelos Romanos, que diante do mesmo param e elevam súplicas à Mãe de Deus.
Na mesma Patriarcal Basílica se encontra as relíquias do Papa São Pio V, na capela lateral à direita. Descendo do altar se encontra o altar-relicário da manjedoura de Belém.
Nela está contido a santa “Culla” (Manjedoura) onde, segundo a tradição, foi reclinado o menino Jesus pela Virgem Maria na noite santa de Natal. Diante da qual vela a pia imagem do Beato Papa Pio IX que de joelhos intercede pela Igreja de Cristo. Muitos são os peregrinos que acorrem aos pés da Senhora das Neves, no coração agitado de Roma, perto da maior estação de trem, metro e ônibus da cidade, é ali que quis a mãe de Deus a sua igreja e ali faz deste templo um oásis de salvação e de graças a todos que a procuram. o longo da história, o olhar terno de Maria esteve sobre seus filhos, sem distinção. Um fato curioso que a tradição da igreja nos lembra é o da neve de um verão do século IV.
 Depois da proclamação do dogma da Maternidade divina de Maria no Concílio de Éfeso (ano 431), o Papa Sixto III consagrou em Roma uma Basílica em honra da Virgem, chamada posteriormente Santa Maria Maior. É a mais antiga igreja dedicada a Nossa Senhora.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 24, 14-16)

Leitura do Livro da Sabedoria. 

Desde o início, antes de todos os séculos, ele me criou, e não deixarei de existir até o fim dos séculos; e exerci as minhas funções diante dele na casa santa. Assim fui firmada em Sião; repousei na cidade santa, e em Jerusalém está a sede do meu poder. Lancei raízes no meio de um povo glorioso, cuja herança está na partilha de meu Deus; e fixei minha morada na assembléia dos santos.

Evangelho (Lc 11, 27-28) 

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo, enquanto Jesus falava, uma mulher levantou a voz do meio do povo e lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe, e os peitos que te amamentaram! Mas Jesus replicou: Antes bem-aventurados aqueles que ouvem a palavra de Deus e a observam!

In English

Lesson (Eccles. 24. 14-16)

Lesson from the Book of Wisdom.

From the beginning, and before the world, was I created, and unto the world to come I shall not cease to be, and in the holy dwelling place I have ministered before him. And so I was established in Sion, and in the holy city likewise I rested, and my power was in Jerusalem. And I took root in an honorable people, and in the portion of y God his inheritance, ad my abode is in the full assembly of saints.

Gospel (John 19: 25-27)

The continuation of the holy Gospel according to John.

At that time, there stood by the cross of Jesus, His mother and His mother’s sister, Mary of Cleophas and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen His mother and the disciple standing whom He loved, He saith to His Mother:”Woman, behold thy son.” After that He saith to the disciple: “Behold thy mother.” And from that hour the disciple took her to his own.

Liturgia Diária- 04/08/2016

SÃO DOMINGOS DE GUSMÃO, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa Própria.

SaoDomingos_de_Gusmao_Rosario

Neste dia lembramos aquele que, ao lado de São Francisco de Assis, marcou o século XIII com sua santidade vivida na mendicância e no total abandono em Deus e desapego material.

São Domingos nasceu em Caleruega, na Castela Velha em 1170, Espanha, e pertencia à alta linhagem dos Gusmão. O pai, Félix de Gusmão, queria entusiasmá-lo pelas armas; o menino preferia porém andar com a mãe, Joana de Aza, grande esmoler, e com clérigos e monges. Interessante é que antes de Domingos nascer sua mãe sonhou com um cão, que trazia na boca uma tocha acesa de que irradiava grande luz sobre o mundo. Mais do que sonho foi uma profecia, pois Domingos de Gusmão, de estatura mediana, corpo esguio, rosto bonito e levemente corado, cabelos e barba levemente vermelhos, belos olhos luminosos, não fez outra coisa senão iluminar todo o seu tempo e a Igreja com a Luz do Evangelho, isso depois de se desapegar a tal ponto de si e das coisas, que chegou a vender todos os seus ricos livros, a fim de comprar comida aos famintos.

Homem de oração, penitência e amor à Palavra de Deus, São Domingos acolheu o chamado ao sacerdócio e ao ser ordenado (no ano de 1203 em Osma, onde foi nomeado cônego). No ano de 1204, Domingos seguiu para Roma a fim de obter do Papa licença para evangelizar os bárbaros na Germânia.

No entanto, o Papa Inocêncio III orientou-o para a conversão dos Albigenses que infestavam todo o Sul da França com suas heresias. Desta forma, Domingos fez do sul da França, o seu principal campo de ação. Quando os hereges depararam com a verdadeira pobreza evangélica de São Domingos de Gusmão, muitos aderiram à Verdade, pois nesta altura já nascia, no ano de 1215 em Tolosa, a primeira casa dos Irmãos Pregadores, também conhecidos como Dominicanos (cães do Senhor) que na mendicância, amor e propagação do Rosário da Virgem Maria, rígida formação teológica e apologética, levavam em comunidade a Véritas, ou seja, a verdade libertadora.

São Domingos de Gusmão entrou no Céu com 51 anos e foi canonizado pelo Papa Gregório IX, em 1234.

REZEMOS O SANTO ROSÁRIO!

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Timóteo 4,1-8)     

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo a Timóteo.
Caríssimo: Eu te conjuro em presença de Deus e de Jesus Cristo, que há de julgar os vivos e os mortos, por sua aparição e por seu Reino: prega a palavra, insiste oportuna e importunamente, repreende, ameaça, exorta com toda paciência e empenho de instruir. Porque virá tempo em que os homens já não suportarão a sã doutrina da salvação. Levados pelas próprias paixões e pelo prurido de escutar novidades, ajustarão mestres para si. Apartarão os ouvidos da verdade e se atirarão às fábulas. Tu, porém, sê prudente em tudo, paciente nos sofrimentos, cumpre a missão de pregador do Evangelho, consagra-te ao teu ministério.6.Quanto a mim, estou a ponto de ser imolado e o instante da minha libertação se aproxima. Combati o bom combate, terminei a minha carreira, guardei a fé. Resta-me agora receber a coroa da justiça, que o Senhor, justo Juiz, me dará naquele dia, e não somente a mim, mas a todos aqueles que aguardam com amor a sua aparição.

Evangelho (Mt 5,13-19)    

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. 
Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Vós sois o sal da terra. Se o sal perde o sabor, com que lhe será restituído o sabor? Para nada mais serve senão para ser lançado fora e calcado pelos homens. Vós sois a luz do mundo. Não se pode esconder uma cidade situada sobre uma montanha. Nem se acende uma luz para colocá-la debaixo do alqueire, mas sim para colocá-la sobre o candeeiro, a fim de que brilhe a todos os que estão em casa. Assim, brilhe vossa luz diante dos homens, para que vejam as vossas boas obras e glorifiquem vosso Pai que está nos céus. Não julgueis que vim abolir a lei ou os profetas. Não vim para aboli-los, mas sim para levá-los à perfeição. Pois em verdade vos digo: passará o céu e a terra, antes que desapareça um jota, um traço da lei. Aquele que violar um destes mandamentos, por menor que seja, e ensinar assim aos homens, será declarado o menor no Reino dos céus. Mas aquele que os guardar e os ensinar serão declarados grandes no Reino dos céus.

In English

Epistle (II Timothy 4: 1-8)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to Timothy.

Dearly beloved, I charge thee before God and Jesus Christ, Who shall judge the living and the dead, by His coming, and His Kingdom. Preach the word: be instant in season: reprove, entreat, rebuke in all patience, and doctrine. For there shall be a time, when they will not endure sound doctrine; but according to their own desires they will heap to themselves teachers, having itching ears, and will indeed turn away their hearing from the truth, but will be turned unto fables. But be thou vigilant, labor in all things, do the work of an evangelist, fulfill thy ministry. Be sober. For I am even now ready to be sacrificed; and the time of my dissolution is at hand. I have fought a good fight, I have finished my course, I have kept the Faith. As to the rest, there is laid up for me a crown of justice, which the Lord, the just Judge, will render to me in that day; and not only to me, but to them also that love His coming.

Gospel (Luke 12: 35-40)

The continuation of the holy Gospel according to Luke.

At that time, Jesus said to His disciples: “Let your loins be girt, and lamps burning in your hands, and you yourselves like to men, who wait for their lord, when he shall return from the wedding; that when he cometh and knocketh, they may open to him immediately. Blessed are those servants, whom the Lord when He cometh, shall find watching. Amen, I say to you, that He will gird Himself, and make them sit down to meat, and passing will minister unto them. And if He shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. But this know ye, that if the householder did know at what hour the thief would come, he would surely watch, and would not suffer his house to be broken open. Be ye then also ready; for at what hour you think not, the Son of man will come.”

Liturgia Diária- 02/08/2016

SANTO AFONSO MARIA DE LIGÓRIO, Bispo, Confessor e Doutor

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

08-02 a. Santo Afonso Maria de Ligório - 1. Hábito redentorista

Santo Afonso Maria de Ligório nasceu em Marianella, no Reino de Nápoles, no dia 27 de Setembro de 1696. De rara inteligência, recebeu em 1712 o doutorado em direito civil e canônico. Não lhe faltaram temperamento e dons artísticos: poeta, músico, arquiteto, pintor. Era o primogênito de uma família bastante numerosa, pertencente à nobreza napolitana. Recebeu uma esmerada educação em ciências humanas, línguas clássicas e modernas, pintura e música. Compôs um Dueto da Paixão, como também o cântico de Natal mais popular da Itália, Tu Scendi dalle Stelle, e numerosos outros hinos. Terminou os estudos universitários alcançando o doutorado nos direitos civil e canônico e começou a exercer a profissão de advogado. No ano 1723, depois de um longo processo de discernimento, abandonou a carreira jurídica e, não obstante a forte oposição do pai, começou os estudos eclesiásticos. Foi ordenado presbítero a 21 de dezembro de 1726, aos 30 anos. Viveu seus primeiros anos de presbiterado com os pobres e os jovens humildes de Nápoles. Fundou as “Capelas da Tarde”, que eram centros dirigidos pelos próprios jovens para a oração, proclamação da Palavra de Deus, atividades sociais, educação e vida comunitária. Na época da sua morte, havia 72 dessas capelas com mais de 10 mil participantes ativos. No dia 9 de novembro de 1732, Afonso fundou a Congregação do Santíssimo Redentor, popularmente conhecida como Redentorista, para seguir o exemplo de Jesus Cristo anunciando a Boa Nova aos pobres e aos mais abandonados. Daí em diante, dedicou-se inteiramente a esta nova missão. Afonso escreveu diversas obras importantes para a Igreja sobre espiritualidade e teologia 111 obras, que tiveram 21.500 edições e foram traduzidas em 72 línguas (Glorias de Maria, Oração, Tratado da Castidade e etc…). Mas, sua maior contribuição para a Igreja foi na área da reflexão teológica moral, com a sua Teologia Moral. Esta obra nasceu da experiência pastoral de Afonso, da sua habilidade em responder às questões práticas apresentadas pelos fiéis e do seu contato com os problemas do dia-a-dia. Combateu o estéril legalismo que estava sufocando a teologia e rejeitou o rigorismo estrito do seu tempo, produto da elite poderosa.   Em 1762, aos 66 anos foi ordenado bispo de Santa Ágata dos Godos. No dia 1º de agosto de 1787, morreu entre os seus no Convento de Pagani. Foi canonizado em 1831 pelo Papa Gregório XVI e declarado Doutor da Igreja (1871) e Padroeiro dos Moralistas e Confessores (1950).


SANTO ESTEVÃO IPapa e Mártir

Comemoração- Orações da Missa “Si diligis me”

08-02-santo-estevao-i

Estevão era italiano, de origem romana e seu pai se chamava Júlio. Não se tem registro de mais nada sobre sua família. Ele viveu no século II, quando a Igreja estava estremecida pela crise interna e sofria com as perseguições impostas aos fiéis, pelos imperadores de Roma. Ele foi eleito sucessor do Papa Lúcio I e o primeiro com este nome. O seu pontificado foi marcado, no início, por um período de paz, concedido aos cristãos, pelo então imperador Valeriano e, depois, pelos inúmeros problemas internos, que dividia os sacerdotes católicos na ocasião.

A Igreja estava dividida quanto ao tratamento a ser dado aos “lapsi”, como eram chamados os fiéis que renegaram Jesus Cristo, abandonando a Igreja com medo do martírio no período das perseguições e que depois arrependidos queriam retornar ao Cristianismo. Este era o árido terreno que dividia o clero entre rigorosos e indulgentes.

Nesta época, dois Bispos da Espanha, ambos “arrependidos”, desejavam voltar ao Cristianismo. Os cristãos concordavam que fossem aceitos, mas apenas como simples fiéis. Estes, porém, queriam ser aceitos como antes, na condição de Bispo e à frente das mesmas dioceses. Ambos, enganando o Papa Estevão I, reassumiram os postos, dizendo a todos que tinham a sua autorização. Houve então muita confusão e revolta em toda a Igreja, que se espalhou da Espanha alcançando o norte da África, onde o Bispo de Cartago era o grande Cipriano, hoje venerado como Santo.

Estevão I, teve de enfrentar toda a rejeição daquela decisão, que não havia sido sua, por parte de Cipriano que, de Cartago, liderou um movimento de revolta contra ele. O seu pontificado se complicou ainda mais quando em 257, a Igreja inteira voltou a ser perseguida pelo imperador Valeriano, que endureceu o governo, na tentativa de manter o Império unificado na guerra contra a Pérsia.

No dia 02 de agosto de 257, o Papa Estevão I morreu martirizado na sede da Igreja em Roma. Encontramos, esta narração no Martirológio Romano, que diz: “o Papa Estevão I celebrava o Santo Sacrifício da Missa, quando repentinamente apareceram alguns soldados. Corajoso continuou firme diante do altar celebrando os santos mistérios. Foi morto e alí mesmo o decapitaram.”

As perseguições continuaram violentas por todas as regiões do Império, chegando no ano seguinte na África, onde o Bispo Cipriano também foi decapitado, na sua diocese de Cartago. As relíquias de Santo Estevão I foram encontradas na Sepultura dos Papas, no Cemitério São Calisto, em Roma. Em 1682, seu corpo foi transferido para a Catedral da cidade de Pisa, na Itália. A sua veneração litúrgica foi designada para o dia de sua morte.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Tim  2,1-7)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo a Timóteo.

Caríssimo, procura progredir na graça de Jesus Cristo. O que de mim ouviste em presença de muitas testemunhas, confia-o a homens fiéis que, por sua vez, sejam capazes de instruir a outros. Suporta comigo os trabalhos, como bom soldado de Jesus Cristo. Nenhum soldado pode implicar-se em negócios da vida civil, se quer agradar ao que o alistou. Nenhum atleta será coroado, se não tiver lutado segundo as regras. É preciso que o lavrador trabalhe antes com afinco, se quer boa colheita. Entende bem o que eu quero dizer. O Senhor há de dar-te inteligência em tudo.

Evangelho (Lc 10,1-9)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo, designou o Senhor ainda setenta e dois outros discípulos e mandou-os, dois a dois, adiante de si, por todas as cidades e lugares para onde ele tinha de ir. Disse-lhes: Grande é a messe, mas poucos são os operários. Rogai ao Senhor da messe que mande operários para a sua messe. Ide; eis que vos envio como cordeiros entre lobos. Não leveis bolsa nem mochila, nem calçado e a ninguém saudeis pelo caminho. Em toda casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz a esta casa! Se ali houver algum homem pacífico, repousará sobre ele a vossa paz; mas, se não houver, ela tornará para vós. Permanecei na mesma casa, comei e bebei do que eles tiverem, pois o operário é digno do seu salário. Não andeis de casa em casa. Em qualquer cidade em que entrardes e vos receberem, comei o que se vos servir. Curai os enfermos que nela houver e dizei-lhes: O Reino de Deus está próximo.

In English

Epistle (II Timothy 2: 1-7)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to Timothy.

Dearly beloved, be strong in the grace which is in Christ Jesus, and the things which thou hast heard of me before many witnesses, the same commend to faithful men, who shall be fit to teach others also. Labor as a good soldier of Christ Jesus. No man being a soldier to God, entangleth himself with worldly business: that he may please Him to Whom he hath engaged himself. For he also that striveth for the mastery, is not crowned, except he strive lawfully. The husbandman that laboreth, must first partake of the fruits. Under stand what I say: for the Lord will give thee understanding in all things.

Gospel (Luke 10: 1-9)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, The Lord appointed also other seventy-two; and He sent them two and two before His face into every city and place whither He Himself was to come. And He said to them, “The harvest indeed is great, but the laborers are few: pray ye therefore the Lord of the harvest, that He send laborers into His harvest. Go, behold I send you as lambs among wolves. Carry neither purse, nor scrip, nor shoes; and salute no man by the way. Into whatsoever house you enter, first say, Peace be to this house: and if the son of peace be there, your peace shall rest upon him: but if not, it shall return to you. And in the same house remain, eating and drinking such things as they have: for the laborer is worthy of his hire. Remove not from house to house. And into what city soever you enter, and they receive you, eat such things as are set before you; and heal the sick that are therein; and say to them, The kingdom of God is come nigh unto you.”

Liturgia Diária- 30/07/2016

MISSA SANTA MARIA IN SABATO

Festa de 4ª Classe- Missa Própria com as orações de: 

carmelo_virgem

SANTOS ABDÃO E SÉNEN, Mártires

Comemoração

abdon e senen

O imperador Décio(200-251), inimigo dos cristãos, tinha derrotado o rei da Pérsia e tornar-se mestre de vários países sobre os quais ele reinou. Ele já tinha condenado à tortura e morte cinco membros de seu clero. São Abdão e Santo Sénnen, ilustres dignitários persas do século III a quem o rei da Pérsia tinha muito honrado, eram secretamente Cristãos, mas foram eles que tinham tomado o corpo do bispo mártir, que havia sido fundido com desprezo antes de um templo de Saturno, para enterrá-lo em noite, com honra. Agora caídos sob a dominação de Roma, foram pegos para testemunhar a crueldade do imperador para com os cristãos. Com tal situação acreditava serem seus deveres dar a conhecer o seu amor por Jesus Cristo, portanto, sem medo de seu novo soberano, comprometeram-se por todos os meios possíveis para difundir e fortalecer a fé, para encorajar os confessores e enterrar o mártires.

Décio, ficou extremamente irritado pois sua lição em mostrar sua crueldade não diminui assim suas dedicações como cristão. Então ele chamou os dois irmãos a comparecer perante o seu tribunal para tentá-los conquistá-los para oferecer sacrifico aos deuses, apelando à sua recente vitória como um sinal de seu favor. Os Santos responderam, no entanto, que esta vitória não estava em tudo uma prova de tal poder, pois o único Deus verdadeiro, Criador do céu e Terra com Seu Filho, Jesus Cristo, dá a vitória para uns e derrota para outros, por razões ocultas de seus desígnios e da sua providência. Eles disseram que nunca poderia adorar qualquer ídolo, mas Ele, e Décio aprisionaram os dois irmãos. Logo depois, quando soube da morte do vice-rei que ele havia deixado para governar em sue lugar em Roma, ele voltou a Roma e levou seus dois cativos com ele para servir como troféus esplêndidos de sua vitória persa. Com efeito, estes magistrados usavam joias e tecidos ricos em suas cadeias.

Eles acusados perante o Senado novamente testemunharam para qual era a única Divindade; que é Nosso Senhor Jesus Cristo, dizendo o qual eles só poderiam adorar nenhum outro. Então firmes na presença do Senado continuam a se recusaram, de acordo com a prática de sacrificar aos ídolos. Foram assim condenados à morte e levados no anfiteatro Flaviano, foram açoitados onde ficava o Colosso de Nero e do Templo de Vênus, e depois  serem  devorados por animais selvagens, os dois leões e quatro ursos foram liberado para devorá-los. Mas milagrosamente as feras se deitaram a seus pés e tornaram-se seus tutores, e ninguém se atreveu abordagem por um tempo. Finalmente o prefeito enviando gladiadores para matá-los com a espada, que com a permissão de Deus foi feito. Seus corpos depois de decapitados pelos gladiadores  foram jogados na frente da estátua do Sol, onde ficaram três dias sem enterro, até que o diácono Quirino recolheu os santos mártires, escondendo-os em sua casa, onde permaneceram por um longo tempo. Depois sob o império de Constantino, o Grande, os túmulos foram descobertos por divina revelação e suas relíquias enterradas no cemitério Ponciano, que mais tarde foi chamada pelos seus nomes. Nós os vemos em um quadro das catacumbas, coroado pelo próprio Nosso Senhor. Seu martírio glorioso ocorreu em no ano 254.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 24, 14-16)

Leitura do Livro da Sabedoria. 

Desde o início, antes de todos os séculos, ele me criou, e não deixarei de existir até o fim dos séculos; e exerci as minhas funções diante dele na casa santa. Assim fui firmada em Sião; repousei na cidade santa, e em Jerusalém está a sede do meu poder. Lancei raízes no meio de um povo glorioso, cuja herança está na partilha de meu Deus; e fixei minha morada na assembléia dos santos.

Evangelho (Lc 11, 27-28) 

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele tempo, enquanto Jesus falava, uma mulher levantou a voz do meio do povo e lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe, e os peitos que te amamentaram! Mas Jesus replicou: Antes bem-aventurados aqueles que ouvem a palavra de Deus e a observam!

In English

Lesson (Eccles. 24. 14-16)

Lesson from the Book of Wisdom.

From the beginning, and before the world, was I created, and unto the world to come I shall not cease to be, and in the holy dwelling place I have ministered before him. And so I was established in Sion, and in the holy city likewise I rested, and my power was in Jerusalem. And I took root in an honorable people, and in the portion of y God his inheritance, ad my abode is in the full assembly of saints.

Gospel (John 19: 25-27)

The continuation of the holy Gospel according to John.

At that time, there stood by the cross of Jesus, His mother and His mother’s sister, Mary of Cleophas and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen His mother and the disciple standing whom He loved, He saith to His Mother:”Woman, behold thy son.” After that He saith to the disciple: “Behold thy mother.” And from that hour the disciple took her to his own.

Liturgia Diária- 29/07/2016

SANTA MARTA, Virgem

Festa de 3ª Classe- Missa “Dilexisti” com Evangelho próprio.

image003

As escrituras contam que, em seus poucos momentos de descanso ou lazer, Jesus procurava a casa de amigos em Betânia, local muito agradável há apenas três quilômetros de Jerusalém. Ali moravam Marta, Lázaro e Maria. Há poucas, mas importantíssimas citações de Marta nas sagradas escrituras.

É narrado, por exemplo, o primeiro momento em que Jesus pisou em sua casa. Ali chegando Jesus conversava com eles e Maria estava aos pés do Senhor, ouvindo sua pregação. Marta, trabalhadora e responsável, reclamou da posição da irmã, que nada fazia ouvindo o Mestre. Jesus aproveita então para ensinar que os valores espirituais são mais importantes que os materiais, apoiando Maria em sua ocupação de ouvir e aprender.

Fala-se dela também quando da ressurreição de Lázaro. É ela quem mais fala com Jesus, nesse acontecimento. Marta disse a Jesus: “Senhor, se tivesses estado aqui, o meu irmão não teria morrido. Mas mesmo agora, eu sei que tudo o que pedires a Deus, Deus dará”. (Jo 11,20-22). O milagre de reviver Lázaro solicitado com tamanha simplicidade, por Marta, exemplifica a plena fé na onipotência do Senhor.

SANTOS FÉLIX, SIMPLÍCIO, FAUSTINO E BEATRIZ, Mártires

Comemoração- Missa conforme à de Sta. Marta, com orações próprias

No mesmo dia de Santa Marta prima de Jesus, a Igreja comemora os mártires irmãos romanos Simplício, Faustino e Beatriz, que morreram pela fé de Cristo na perseguição dos imperadores Diocleciano e Maximiano.

Simplicio e Faustino de Roma foram presos. Como eram muito constantes na fé, um vigário do imperador mandou torturá-los e depois degolá-los, sendo seus corposdespejados no rio Tibre. Sua santa irmã Beatriz os recolheu para dar sepultura digna, e depois se escondeu na casa de uma santa viúva chamada Lucina, a qual passava dia e noite em oração, penitência e obras de piedade.

Sete meses durou esta santa companhia; mas o Senhor permitiu que um homem poderoso, chamado Lucrécio, ficasse cego de ambição e desejasse tirar de Santa Beatriz os seus bens de herança, juntando-os ao patrimônio que ele já possuía. Parapoder fazê-lo mais facilmente e sem nada gastar de seu bolso, sabendo de sua condição de cristã, fez a ela um convite para sacrificar aos ídolos.

Como Beatriz confessou espontaneamente ser cristã e que de forma alguma adoraria a falsos deuses, Lucrécio a jogou na prisão, e à noite sufocou-a pelo pescoço até morrer. Sua santa amiga Lucina enterrou o corpo dela junto aos de seus irmãosSimplicio e Faustino. Mais tarde o Papa Leão II edificou um magnífico templo emRoma, e para lá trasladou os corpos santos destes mártires.

Para mostrar o tamanho mal que acontece aos que se deixam levar pela cobiça, e que o Senhor descobre e pune as ciladas e artifícios dos homens maus, convém saber como foi o castigo sofrido por Lucrécio.

O ímpio senhor, tão logo se apossou da herança de Beatriz, ofereceu a alguns de seus amigos uma festa para comemorar o delito. Enquanto ele se esbaldasse de alegria e chacota, zombando dos santos mártires e se sentindo dono da fazenda que não lhe pertencia, do nada compareceu ao banquete uma mulher com um bebê lactante aos braços. O bebê, em alto e bom som, disse diante de todos: “Olá,Lucrécio! Mataste, e te apossaste de bem alheio, e caíste em mãos de teu inimigo.”

Imediatamente Lucrécio caiu atordoado, ficou pálido e passou a sangrar; em seguida, ficou possesso do demônio, que lhe atormentou cruelmente durante três horas, para então morrer com grande dano à sua alma e grande proveito de muitos, que com tal fato entenderam que Deus não só reserva o prêmio aos bons e o castigo aos maus, como também tira a máscara dos que mentem e tramam, e mostra que as benesses obtidas por meios ilícitos se transformam em punhal e veneno dos que pecam para conquistá-los.

A Igreja celebra a festa dos Santos Simplício, Faustino e Beatriz no dia de seu martírio, ocorrido em 29 de julho de 302. Fazem menção deste fato todos os Martirológios: o Romano, o de São Beda, o de Usuardo e o de Adon; nas Atas de Santo Antímio Mártir, também se escreve a suma do martírio destes santos irmãos.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Cor 10, 17-18; 11, 1-2)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Coríntios.

Irmãos: quem se gloria, glorie-se no Senhor. Pois merece a aprovação não aquele que se recomenda a si mesmo, mas aquele que o Senhor recomenda.  Oxalá suportásseis um pouco de loucura de minha parte! Oh, sim! Tolerai-me. Eu vos consagro um carinho e amor santo, porque vos desposei com um esposo único e vos apresentei a Cristo como virgem pura.

Evangelho ( Lc 10,38-42)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo, estando Jesus em viagem, entrou numa aldeia, onde uma mulher, chamada Marta, o recebeu em sua casa. Tinha ela uma irmã por nome Maria, que se assentou aos pés do Senhor para ouvi-lo falar. Marta, toda preocupada na lida da casa, veio a Jesus e disse: Senhor, não te importas que minha irmã me deixe só a servir? Dize-lhe que me ajude. Respondeu-lhe o Senhor: Marta, Marta, andas muito inquieta e te preocupas com muitas coisas; no entanto, uma só coisa é necessária; Maria escolheu a boa parte, que lhe não será tirada.

In English

Epistle (II Cor 10: 17-18; 11: 1-2)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, he that glorieth, let him glory in the Lord. For not he who commandeth himself is approved : but he whom God commandeth. Would to God you could bear with some little of my folly, but do bear with me : for I am jealous of you with the jealousy of God. For I have espoused you to one husband, that I may present you as a chaste virgin to Christ.

Gospel (Luke 10, 38-42)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Jesus entered into a certain town; and a certain woman named Martha, received Him into her house: and she had a sister called Mary, who sitting also at the Lord’s feet, heard His word. But Martha was busy about much serving: who stood and said, Lord, hast Thou no care that my sister hath left me alone to serve? Speak to her therefore, that she help me. And the Lord answering, said to her: “Martha, Martha, thou art careful, and art troubled about many things: but one thing is necessary. Mary hath chosen the best part, which shall not be taken away from her.”

Liturgia Diária- 28/07/2016

SÃO NAZÁRIO E SÃO CELSO, Mártires

SÃO VITOR I, Papa e Mártir

SANTO INOCÊNCIO I, Papa e Confessor

Santos Nazário e Celso

São Celso e São Nazário 2Nazário e Celso foram dois mártires dos quais nada sabemos além da descoberta de seus corpos em Mediolano por Santo Ambrósio. Segundo Paulino, o Diácono em sua biografia do santo, o próprio Ambrósio, em algum momento nos três anos finais de sua vida, depois da morte do imperador Teodósio (m. 395), descobriu, num jardim fora das muralhas de Mediolano, o corpo de São Nazário, com a cabeça separada do corpo. Segundo a lenda, o sangue ainda estava líquido e vermelho quando seu corpo foi exumado. O bispo então levou-o para a Basílica dos Apóstolos. No mesmo jardim, Ambrósio descobriu também o corpo de São Celso, que ele transportou para o mesmo lugar. Segundo a Enciclopédia Católica : “Obviamente a tradição sobre estes mártires ainda existia na comunidade cristã de Mediolano, o que levou à busca e à descoberta dos corpos”

Santo Inocêncio I

07-28-santo-inocencio-iInocêncio I era italiano, nasceu em Albano, uma província romana do Lazio. Ele foi eleito no ano 401 e governou a Igreja por dezesseis anos, num período dos mais difíceis para o cristianismo. Sua primeira atividade pastoral foi uma intervenção direta no Oriente, exortando a população de Constantinopla a seguir as orientações do seu bispo, são João Crisóstomo, e assim viver em paz. Mas um dos maiores traumas de seu pontificado foi a invasão e o saque de Roma, cometidos pelos bárbaros godos, liderados por Alarico. Roma estava cercada por eles desde o ano 408 e só não tinha sido invadida graças às intervenções do papa junto a Alarico. Pressionado pelo invasor, e tentando salvar a vida dos cidadãos romanos, Inocêncio viajou até a diocese de Ravena, onde se escondia o medroso imperador Honório. O papa tentava, há muito tempo, convencê-lo a negociar e conceder alguns poderes especiais a Alarico, para evitar o pior, que ele saqueasse a cidade e matasse a população. Não conseguiu e o saque teve início. Foram três dias de roubo, devastação e destruição. Os bárbaros respeitaram apenas as igrejas, por causa dos anos de contato e mediação com o papa Inocêncio I. Mesmo assim, a invasão foi tão terrível que seria comentada e lamentada depois, por santo Agostinho e são Jerônimo. Apesar de enfrentar inúmeras dificuldades, conseguiu manter a disciplina e tomou decisões litúrgicas que perduram até hoje. Elas se encontram na inúmera correspondência deixada pelo papa Inocêncio I. Aliás, com essas cartas se formou o primeiro núcleo das coleções canônicas, que faz parte do magistério ordinário dos pontífices, alvo de estudos ainda nos nossos dias. Também foi ele que estabeleceu a uniformidade que as várias Igrejas devem ter com a doutrina apostólica romana. Além disso, estratificou em forma e conteúdo a doutrina dos sacramentos da penitência, da unção dos enfermos, do batismo e do casamento. Durante o seu pontificado difundia-se a heresia pelagiana, condenada no ano 416 pelos concílios regionais de Melevi e de Cartago, convocados por iniciativa de santo Agostinho e com aprovação do papa Inocêncio I, que formalmente sentenciou Pelágio e seu discípulo Celestio. O papa Inocêncio I morreu no dia 28 de julho de 417, sendo sepultado no cemitério de Ponciano, na Via Portuense, em Roma.

São Vítor I, Papa

Vitor IVítor I nasceu África. É algo incerta a cronologia deste papa. Alguns, seguindo o historiador Eusébio, fazem-no reinar até o ano 202. Teria morrido mártir na quinta perseguição, que foi movida nesse ano pelo imperador Sétimo Severo, ou então pouco antes, numa sublevação de pagãos. Declarou que água comum, de fonte, de poço, de chuva, do mar, etc… pode, no caso de necessidade, servir para a administração do batismo. Isto prova que já era costume, em tempo de paz, usar-se a água benta com a celebração do batismo. Sob S. Vítor a questão da data pascal, de novo agitada, deu mais brilho à supremacia do Bispo de Roma. A Igreja conservara do ritual judaico o uso de se consagrarem a Deus vários dias festivos. O sábado (a festa semanal judaica) foi cedo substituído pelo domingo em memória do dia da Ressurreição do Senhor. As festas hebraicas caíram em desuso, menos Pentecostes e Páscoa. Por esta é que se estabelecia todo o calendário judaico cristão. Na Ásia era a Páscoa celebrada no 14º dia do plenilúnio de março. Em Roma pretendia-se que a festa fosse sempre num domingo. O papa, examinando a opinião das demais Igrejas, fixou a Páscoa para o domingo seguinte ao 13º dia do plenilúnio de março. Mais tarde, 130 anos depois, o memorável Concílio de Nicéia (325) deu plena razão a S. Vítor.

 LEITURAS/LESSONS

Leitura (Sab 10, 17-20)

Leitura do livro da Sabedoria. 

Deu aos santos o galardão de seus trabalhos, conduziu-os por um caminho miraculoso; durante o dia serviu-lhes de proteção, e deu-lhes a luz dos astros, durante a noite. Fê-los atravessar o mar Vermelho, e deu-lhes passagem através da massa das águas, ao passo que engoliu seus inimigos, e depois os tirou das profundezas do abismo. Também os justos, depois de despojados os ímpios, celebraram, Senhor, vosso santo nome, e louvaram, unidos num só coração, vossa mão protetora, ó Senhor, nosso Deus. 

Evangelho (Lc 21, 9-19)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo: Disse Jesus a seus discípulos: Quando ouvirdes falar de guerras e de tumultos, não vos assusteis; porque é necessário que isso aconteça primeiro, mas não virá logo o fim. Disse-lhes também: Levantar-se-ão nação contra nação e reino contra reino. Haverá grandes terremotos por várias partes, fomes e pestes, e aparecerão fenômenos espantosos no céu. Mas, antes de tudo isso, vos lançarão as mãos e vos perseguirão, entregando-vos às sinagogas e aos cárceres, levando-vos à presença dos reis e dos governadores, por causa de mim. Isto vos acontecerá para que vos sirva de testemunho. Gravai bem no vosso espírito de não preparar vossa defesa, porque eu vos darei uma palavra cheia de sabedoria, à qual não poderão resistir nem contradizer os vossos adversários. Sereis entregues até por vossos pais, vossos irmãos, vossos parentes e vossos amigos, e matarão muitos de vós. Sereis odiados por todos por causa do meu nome. Entretanto, não se perderá um só cabelo da vossa cabeça. É pela vossa constância que alcançareis a vossa salvação.

In English

Lesson (Wisdom 10: 17-20)

Lesson from the Book of Wisdom.

God rendered to the just the wages of their labors, and led them along a wondrous way; and she was to them, like a cover by day, and like the light of the stars by night. She carried them through the Red Sea, and led them across a great water. But their enemies, she submerged in the sea, and from the furthest depths, she drew them up. Therefore, the just carried off the spoils of the impious. And they chanted to your holy name, Lord, and they together praised your victorious hand, oh Lord, our God. 

Gospel (Luke 21: 9-19)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Jesus said to His disciples: ‘When you shall hear of wars and seditions, be not terrified: these things must first come to pass, but the end is not yet presently. Then He said to them: Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom. And there shall be great earthquakes in divers places, and pestilences, and famines and terrors from Heaven, and there shall be great signs. But before all these things, they will lay their hands on you and persecute you, delivering you up to the synagogues and into prisons, dragging you before kings and governors for My name’s sake; and it shall happen unto you for a testimony. Lay it up therefore in your hearts, not to meditate before how you shall answer. For I will give you a mouth and wisdom, which all your adversaries shall not be able to resist and gainsay. And you shall be betrayed by your parents and brethren and kinsmen and friends, and some of you they will put to death : and you shall be hated by all men for My name’s sake; but a hair of your head shall not perish. In your patience you shall possess your souls.’

Liturgia Diária- 27/06/2016

SÃO PANTALEÃO, Mártir

Comemoração- Missa da Féria com orações da Missa “Laetabitur”

sao-pantaleao-dia-do-nhoque-da-fortuna

O santo de hoje viveu no séc. III e IV da era cristã, durante um período de intensa perseguição aos cristãos que não podiam professar a própria fé, pois o que predominava naquela época era o culto aos deuses pagãos.

Pantaleão era filho de Eustóquio, gentio e de Êubola, cristã. Sua mãe encaminhou-o na fé cristã. Após o falecimento de sua mãe, Pantaleão foi aplicado pelo pai aos estudos de retórica, filosofia e medicina.

Durante a perseguição, travou amizade com um sacerdote, exemplo de virtude, Hermolau, que o persuadiu de Nosso Senhor Jesus Cristo ser o autor da vida e o senhor da verdadeira saúde.

Um dia que se viu diante de uma criança morta por uma víbora, disse para consigo: “Agora verei se é verdade o que Hermolau me diz”. E, segundo isto, diz ao menino: “Em nome de Jesus Cristo, levanta-te; e tu, animal peçonhento, sofre o mal que fizeste”. Levantou-se a criança e a víbora ficou morta; em vista disso, Pantaleão converteu-se e recebeu logo o santo batismo.

Acabou sendo convocado pelo imperador Maximiano como seu médico pessoal. As milagrosas curas que em nome de Jesus Cristo realizava, suscitaram a inveja de outros médicos, que o acusaram de cristão perante o imperador que, por sua vez, o mandou ser amarrado a uma árvore e degolado.

Desta forma, assumindo a coroa do martírio, São Pantaleão passou desta vida para a vida eterna.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (I Cor, 12, 2-11)    

Leitura da Epístola de São Paulo aos Coríntios.
Irmãos: Sabeis que, quando éreis pagãos, vos deixáveis levar, conforme vossas tendências, aos ídolos mudos. Por isso, eu vos declaro: ninguém, falando sob a ação divina, pode dizer: Jesus seja maldito e ninguém pode dizer: Jesus é o Senhor, senão sob a ação do Espírito Santo. Há diversidade de dons, mas um só Espírito. Os ministérios são diversos, mas um só é o Senhor. Há também diversas operações, mas é o mesmo Deus que opera tudo em todos.A cada um é dada a manifestação do Espírito para proveito comum. A um é dada pelo Espírito uma palavra de sabedoria; a outro, uma palavra de ciência, por esse mesmo Espírito; a outro, a fé, pelo mesmo Espírito; a outro, a graça de curar as doenças, no mesmo Espírito; a outro, o dom de milagres; a outro, a profecia; a outro, o discernimento dos espíritos; a outro, a variedade de línguas; a outro, por fim, a interpretação das línguas. Mas um e o mesmo Espírito distribui todos estes dons, repartindo a cada um como lhe apraz.

Evangelho (Lc 18,9-14)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.
Naquele tempo, disse Jesus ainda esta parábola a respeito de alguns que se vangloriavam como se fossem justos, e desprezavam os outros: Subiram dois homens ao templo para orar. Um era fariseu; o outro, publicano. O fariseu, em pé, orava no seu interior desta forma: Graças te dou, ó Deus, que não sou como os demais homens: ladrões, injustos e adúlteros; nem como o publicano que está ali. Jejuo duas vezes na semana e pago o dízimo de todos os meus lucros. O publicano, porém, mantendo-se à distância, não ousava sequer levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, tem piedade de mim, que sou pecador! Digo-vos: este voltou para casa justificado, e não o outro. Pois todo o que se exaltar será humilhado, e quem se humilhar será exaltado.

In English

Epistle (I Corinthians 12. 2-11)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, You know that, when you were heathens, you went to dumb idols, according as you were led, Wherefore I give you to understand, that no man, speaking by the Spirit of God, saith Anathema to Jesus and no man can say, The Lord Jesus, but by the Holy Ghost. Now there are diversities of graces, but the same Spirit and there are diversities of ministries, but the same Lord and there are diversities of operations, but the same God, who worketh in all. And the manifestation of the Spirit is given to every man unto profit. To one indeed, by the Spirit, is given the word of wisdom, and to another, the word of knowledge, according to the same Spirit; to another the grace of healing in one Spirit; to another the working of miracles; to another, prophecy; to another the discerning of spirits; to another divers kinds of tongues; to another, interpretation of speeches. But all these things one and the same Spirit worketh, dividing to every one according as He will.

Gospel (Luke 18: 9-14)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew.

At that time, Jesus spoke this parable to some who trusted in themselves as just, and despised others. “Two men went up into the temple to pray: the one was a pharisee, and the other a publican, The pharisee standing, prayed thus with himself. O God, I give Thee thanks that I am not as the rest of men, extortioners, unjust, adulterers as also is this publican. I fast twice in the week I give tithes of all that I possess. And the publican standing afar off would not so much as lift up his eyes towards heaven, but struck his breast saying: O God, be merciful to me a sinner. I say to you, this man went down to his house justified rather than the other: because every one that exalteth himself shall be humbled: and he that humbleth himself shall be exalted.”

Liturgia Diária- 26/07/2016

SANTA ANA, Mãe da Santíssima Virgem

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

santa-ana-e-sc3a3o-joaquim

O proto-evangelho de São Tiago narra-nos que os vizinhos de Joaquim (nome que significa a quem Jeová confirma), desprezavam-nos porque não tinham filhos. Então, o santo retirou-se quarenta dias ao deserto para orar e jejuar. Ana (cujo nome significa Graça) “fazia lamentações”. Um anjo lhe apareceu e disse-lhe: “Ana, o Senhor ouviu tua oração: conceberás e darás a luz. Sobre o fruto de teu ventre falará o mundo inteiro”.

Nasceu-lhe Maria, Aquela que seria a Mãe de Deus. Esta narração se parece muito com a concepção e o nascimento de Samuel, cuja mãe se chamava também Ana (1 Reis, 1). Os primeiros Padres da Igreja oriental viam nesse caso um paralelo entre a narração da concepção de Samuel e a de João Batista.

A melhor prova da antiguidade ao culto a Santa Ana em Constantinopla é que, em meados do século VI, o imperador Justiniano dedicou-lhe um santuário. Há também dois afrescos que representam Santa Ana e datam do século VIII. No Oriente dedicam-lhe veneração desde o século VI Em 1382, o Papa Urbano VI publicou o primeiro decreto pontifício referente a Santa Ana; por ele concedia-se a celebração da festa da santa exclusivamente aos bispos da Inglaterra. A festa foi extensa depois a toda a Igreja do ocidente a partir de 1584.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Pr  31,10-31) 

Leitura do livro dos Provérbios.

Uma mulher virtuosa, quem pode encontrá-la? Superior ao das pérolas é o seu valor. Confia nela o coração de seu marido, e jamais lhe faltará coisa alguma. Ela lhe proporciona o bem, nunca o mal, em todos os dias de sua vida. Ela procura lã e linho e trabalha com mão alegre. Semelhante ao navio do mercador, manda vir seus víveres de longe. Levanta-se, ainda de noite, distribui a comida à sua casa e a tarefa às suas servas. Ela encontra uma terra, adquire-a. Planta uma vinha com o ganho de suas mãos. Cinge os rins de fortaleza, revigora seus braços. Alegra-se com o seu lucro, e sua lâmpada não se apaga durante a noite. Põe a mão na roca, seus dedos manejam o fuso. Estende os braços ao infeliz e abre a mão ao indigente. Ela não teme a neve em sua casa, porque toda a sua família tem vestes duplas. Faz para si cobertas: suas vestes são de linho fino e de púrpura. Seu marido é considerado nas portas da cidade, quando se senta com os anciãos da terra. Tece linha e o vende, fornece cintos ao mercador. Fortaleza e graça lhe servem de ornamentos; ri-se do dia de amanhã. Abre a boca com sabedoria, amáveis instruções surgem de sua língua. Vigia o andamento de sua casa e não come o pão da ociosidade. Seus filhos se levantam para proclamá-la bem-aventurada e seu marido para elogiá-la. Muitas mulheres demonstram vigor, mas tu excedes a todas. A graça é falaz e a beleza é vã; a mulher inteligente é a que se deve louvar. Dai-lhe o fruto de suas mãos e que suas obras a louvem nas portas da cidade.

Evangelho (Mt 13,44-52 )

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. 

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos a seguinte parábola: O Reino dos céus é também semelhante a um tesouro escondido num campo. Um homem o encontra, mas o esconde de novo. E, cheio de alegria, vai, vende tudo o que tem para comprar aquele campo. O Reino dos céus é ainda semelhante a um negociante que procura pérolas preciosas. Encontrando uma de grande valor, vai, vende tudo o que possui e a compra. O Reino dos céus é semelhante ainda a uma rede que, jogada ao mar, recolhe peixes de toda espécie. Quando está repleta, os pescadores puxam-na para a praia, sentam-se e separam nos cestos o que é bom e jogam fora o que não presta. Assim será no fim do mundo: os anjos virão separar os maus do meio dos justos e os arrojarão na fornalha, onde haverá choro e ranger de dentes. Compreendestes tudo isto? Sim, Senhor, responderam eles. Por isso, todo escriba instruído nas coisas do Reino dos céus é comparado a um pai de família que tira de seu tesouro coisas novas e velhas.

In English

Lesson (Proverbs 31: 10-31)

Lesson from the Book of Wisdom.

Who shall find a valiant woman? the price of her is as of things brought from afar off, and from the uttermost coasts. The heart of her husband trusteth in her, and he shall have no need of spoils. She will render him good and not evil all the days of her life. She hath sought wool and flax, and hath wrought by the counsel of her hands: she is like the merchant’s ship, she bringeth her bread from afar: and she hath risen in the night, and given a prey to her household, and victuals to her maidens: she hath considered a field and bought it; with the fruit of her hands she hath planted a vineyard. She hath girded her loins with strength, and hath strengthened her arm. She hath tasted and seen that her traffic is good; her lamp shall not be put out in the night. She hath put out her hands to strong things, and her fingers have taken hold of the spindle. She hath opened her hand to the needy, and stretched out her hands to the poor. She shall not fear for her house in the cold of snow: for all her domestics are clothed with double garments. She hath made for herself clothing of tapestry; fine linen and purple is her covering. Her husband is honorable in the gates, when he sitteth among the senators of the land. She made fine linen and sold it, and delivered a girdle to the Canaanite. Strength and beauty are her clothing: and she shall laugh in the latter day. She hath opened her mouth to wisdom, and the law of clemency is on her tongue: she hath looked well to the paths of her house, and hath not eaten her bread idle. Her children rose up, and called her blessed; her husband, and he praised her. Many daughters have gathered together riches; thou hast surpassed them all. Favor is deceitful, and beauty is vain: the woman that feareth the Lord, she shall be praised. Give her of the fruit of her hands; and let her works praise her in the gates.

Gospel (Matt. 13: 44-52)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew.

At that time, Jesus spoke this parable to His disciples: “The kingdom of Heaven is like unto a treasure hidden in a field; which a man having found, hid it, and for joy thereof goeth, and selleth all that he hath, and buyeth that field. Again, the kingdom of Heaven is like to a merchant seeking good pearls. Who, when he had found one pearl of great price, went his way and sold all that he had, and bought it. Again, the kingdom of Heaven is like to a net cast into the sea, and gathering together of all kinds of fishes; which, when it was filled, they drew out, and sitting by the shore, they chose out the good into vessels, but the bad they cast forth. So shall it be at the end of the world. The angels shall go out, and shall separate the wicked from among the just, and shall cast them into the furnace of fire; there shall be weeping and gnashing of teeth. Have ye understood all these things?” They say to Him, Yes. He said unto them, “Therefore, every scribe instructed in the kingdom of Heaven, is like to a man who is a householder, who bringeth forth out of his treasure new things and old.”

Liturgia Diária- 25/07/2016

SÃO TIAGO MAIOR, Apóstolo

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

SO_TIA-1

Nascido em Betsaida, este apóstolo do Senhor era filho de Zebedeu e de Salomé e irmão do apóstolo João, o Evangelista.

Pescador juntamente com seu irmão João, foi chamado por Jesus a ser discípulo d’Ele. Aceitou o chamado do Mestre e, deixando tudo, seguiu os passos do Senhor.

Dentre os doze apóstolos, São Tiago foi um grande amigo de Nosso Senhor fazendo parte daquele grupo mais íntimo de Jesus (formado por Pedro, Tiago e João) testemunhando, assim, milagres e acontecimentos como a cura da sogra de Pedro, a Transfiguração de Jesus, entre outros.

Procurou viver com fidelidade o seu discipulado. No entanto, foi somente após a vinda do Espírito Santo em Pentecostes que São Tiago correspondeu concretamente aos desígnios de Deus. No livro dos Atos dos Apóstolos, vemos o belo testemunho de São Tiago, o primeiro dentre os doze apóstolos a derramar o próprio sangue pela causa do Evangelho: “Por aquele tempo, o rei Herodes tomou medidas visando maltratar alguns membros da Igreja. Mandou matar à espada Tiago, irmão de João” (At 12,1-2).

Segundo uma tradição, antes de ser martirizado, São Tiago abraçou um carcereiro desejando-lhe “a Paz de Cristo”. Este gesto converteu o carcereiro que, assumindo a fé em Jesus, foi martirizado juntamente com o apóstolo.

Existe ainda outra tradição sobre os lugares em que São Tiago passou, levando a Boa Nova do Reino. Dentre estes lugares, a Espanha onde, a partir do Século IX, teve início a devoção a São Tiago de Compostela.


SÃO CRISTÓVÃOMártir

Comemoração- Missa de São Tiago, com orações da missa “In Virtute”

download

São Cristovão nasceu no século III, era filho primogênito do rei de Canaã, e recebeu o nome de Ofero Relicto despertando admiração pelas suas virtudes, principalmente a delicadeza com que tratava as pessoas. Era belíssimo e sua ambição maior era a se servir um rei que fosse muito poderoso.

Cristovão passou a prestar serviços ao imperador, como guerreiro famoso e temido e passou a obedecer a Satã, cujo poder fazia o imperador se amedrontar. Relicto percebeu que acima do poder de satanás, estava a cruz, ante a qual fogem todos os demônios e Relicto de tornou cristão. Começou a viajar em busca da história do Crucificado e em uma de suas viagens encontrou um eremita que lhe contou a história.

Converteu-se, batizou-se e decidiu devotar a vida ao transporte dos viajantes que necessitassem atravessar um rio caudaloso. Certo dia, um menino pediu a Cristovão que o levasse até a outra margem. Colocou a criança nos ombros, entrou na água e começou a sentir que o peso aumentava a cada passo.

Ao chegar à margem oposta, curvado pela carga, quase morrendo afogado por seu enorme peso, ouviu do menino: “Não te surpreendas com o que aconteceu, pois comigo carregaste todos os pecados do mundo.” Só então reconheceu o pequeno viajante: era o próprio Jesus, que o mandou cravar na terra o cajado no qual se apoiava.

No dia seguinte, o cajado tinha se transformado numa palmeira. O milagre fez com que muitos se convertessem e levo Relicto Ofero a mudar seu nome para Chistophoros (Cristóvão) que em grego significa “aquele que carrega Cristo”. Retirado do calendário litúrgico católico em 1969 por ter-se dúvidas de sua verdadeira existência, São Cristóvão continua a ser venerado em todo o mundo como protetor dos viajantes e motoristas.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (I Cor 4,9-15)

Leitura da Epístola de São Paulo aos Coríntios. 

Irmãos, ao que parece, Deus nos tem posto a nós, apóstolos, na última classe dos homens, por assim dizer sentenciados à morte, visto que fomos entregues em espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens.10.Nós, estultos por causa de Cristo; e vós, sábios em Cristo! Nós, fracos; e vós, fortes! Vós, honrados; e nós, desprezados! Até esta hora padecemos fome, sede e nudez. Somos esbofeteados, somos errantes, fatigamo-nos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Insultados, abençoamos; perseguidos, suportamos; caluniados, consolamos! Chegamos a ser como que o lixo do mundo, a escória de todos até agora… Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar, mas admoesto-vos como meus filhos muitos amados. Com efeito, ainda que tivésseis dez mil mestres em Cristo, não tendes muitos pais; ora, fui eu que vos gerei em Cristo Jesus pelo Evangelho.

Evangelho (Mt 20,2023)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.  

Naquele tempo, aproximou-se de Jesus a mãe dos filhos de Zebedeu com seus filhos e prostrou-se diante dele para lhe fazer uma súplica. Perguntou-lhe ele: Que queres? Ela respondeu: Ordena que estes meus dois filhos se sentem no teu Reino, um à tua direita e outro à tua esquerda. Jesus disse: Não sabeis o que pedis. Podeis vós beber o cálice que eu devo beber? Sim, disseram-lhe. De fato, bebereis meu cálice. Quanto, porém, ao sentar-vos à minha direita ou à minha esquerda, isto não depende de mim vo-lo conceder. Esses lugares cabem àqueles aos quais meu Pai os reservou.

Liturgia Diária- 23/07/2016

SANTO APOLINÁRIO, Bispo e Mártir

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

0723b

Nascido no Séc. I numa família pagã, foi convertido por Deus em Roma, através da pregação do apóstolo São Pedro.

No tempo de Apolinário o paganismo e sincretismo estavam dominando todo o Império e, por isso, todo evangelizador corria grandes riscos de vida. Com a missão indicando a evangelização do Norte da Itália, foi ele edificar a Igreja de Ravena, a qual tornou-se na Itália, depois de Roma, pólo do Cristianismo.

Por causa de Jesus Cristo e do Seu Reino, lutou contra as tentações, permaneceu fiel, com coragem sofreu e suportou até mesmo as torturas como confessor e, mais tarde, o martírio. Conta-nos a história que diante do Édito de Milão em 313, a Igreja Católica adquiriu liberdade religiosa e com isso pôde livremente evangelizar o Império Romano, assim como venerar seus santos; é deste período que encontramos em Ravena grande devoção ao Santo Bispo do qual celebramos hoje, herói da nossa fé.


SÃO LIBÓRIO, Bispo e Confessor

Comemoração

san liborio de le mans (2)

São Libório de Le Mans (Gallia, c/a 320 – Le Mans, 397) foi o 4º Bispo de Le Mans e padroeiro da cidade de Paderborn.

Como para outro Santos do século IV, pouco se sabe sobre sua vida, e não se tem certeza de onde e quando nasceu, mas que se tornou bispo de Le Mans em 348. Libório mandou construir algumas igrejas nos arredores de Le Mans, motivo pelo qual sua ação evangelizadora parece circunscrita a esse território. Diz-se que ordenou 217 sacerdotes e 186 diáconos. Foi assistido por São Martinho de Tours quando morreu em 397, em 23 de Julho. Foi sepultado na Basílica Apostólica de Le Mans, ao lado de seu predecessor São Juliano de Le Mans.

Segundo a lenda, vários milagres ocorreram diante de sua tumba. Em 21 de junho de 835, o Bispo Aldrich pôs as relíquias do santo no altar da Catedral de Le Mans e no ano seguinte, por instrução do Imperador Ludovigo o Piedoso, enviou os restos mortais à Diocese de Paderborn, criada em 799 pelo Papa Leão III e o Imperador Carlos Magno.

A iconografia o representa como um Bispo ancião caracterizado pela presença de pequena pedras: de fato, é o padroeiro dos doentes renais, da bexiga e afina. Também é representando junto com um pavão ou com alguma penas de pavão, em memória do lendário pássaro que acompanhou o traslado das relíquias de Le Mans a Paderborn. O culto é particularmente difundido na França, Alemanha, Espanha e Itália.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (I Pe 5,1-11)

Leitura da Epístola de São Pedro Apóstolo. 

Caríssimos: Eis a exortação que dirijo aos anciãos que estão entre vós; porque sou ancião como eles, fui testemunha dos sofrimentos de Cristo e serei participante com eles daquela glória que se há de manifestar. Velai sobre o rebanho de Deus, que vos é confiado. Tende cuidado dele, não constrangidos, mas espontaneamente; não por amor de interesse sórdido, mas com dedicação; não como dominadores absolutos sobre as comunidades que vos são confiadas, mas como modelos do vosso rebanho. E, quando aparecer o supremo Pastor, recebereis a coroa imperecível de glória. Semelhantemente, vós outros que sois mais jovens, sede submissos aos anciãos. Todos vós, em vosso mútuo tratamento, revesti-vos de humildade; porque Deus resiste aos soberbos, mas dá a sua graça aos humildes (Pr 3,34). Humilhai-vos, pois, debaixo da poderosa mão de Deus, para que ele vos exalte no tempo oportuno. Confiai-lhe todas as vossas preocupações, porque ele tem cuidado de vós. Sede sóbrios e vigiai. Vosso adversário, o demônio, anda ao redor de vós como o leão que ruge, buscando a quem devorar. Resisti-lhe fortes na fé. Vós sabeis que os vossos irmãos, que estão espalhados pelo mundo, sofrem os mesmos padecimentos que vós. O Deus de toda graça, que vos chamou em Cristo à sua eterna glória, depois que tiverdes padecido um pouco, vos aperfeiçoará, vos tornará inabaláveis, vos fortificará. A ele o poder na eternidade! Amém.

Evangelho (Lc 22,24-30)  

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo, surgiu entre os discípulos uma discussão: qual deles seria o maior. E Jesus disse-lhes: Os reis dos pagãos dominam como senhores, e os que exercem sobre eles autoridade chamam-se benfeitores. Que não seja assim entre vós; mas o que entre vós é o maior, torne-se como o último; e o que governa seja como o servo. Pois qual é o maior: o que está sentado à mesa ou o que serve? Não é aquele que está sentado à mesa? Todavia, eu estou no meio de vós, como aquele que serve. E vós tendes permanecido comigo nas minhas provações; eu, pois, disponho do Reino a vosso favor, assim como meu Pai o dispôs a meu favor, para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos senteis em tronos, para julgar as doze tribos de Israel.

In English

Epistle (1 Peter 5: 1-11)

Lesson from the Epistle of blessed Peter the Apostle.

Dearly beloved, The ancients that are among you I beseech, who am myself also an ancient and a witness of the sufferings of Christ; as also a partaker of that glory which is to be revealed in time to come; feed the flock of God which is among you, taking care of it not by constraint, but willingly according to God; not for filthy lucre’s sake, but voluntarily; neither as lording it over the clergy but being made a pattern of the flock from the heart: and when the Prince of pastors shall appear, you shall receive a never-fading crown of glory. In like manner, ye young men, be subject to the ancients: and do ye all insinuate humility one to another; for God resisteth the proud, but to the humble He giveth grace. Be you humbled therefore under the mighty hand of God, that He may exalt you in the time of visitation; casting all your care upon Him, for He hath care of you. Be sober and watch, because your adversary the devil, as a roaring lion, goeth about, seeking whom he may devour. Whom resist ye, strong in faith, knowing that the same affliction befalls your brethren who are in the world. But the God of all grace, Who hath called us unto His eternal glory in Christ Jesus, after you have suffered a little, will Himself perfect you, and confirm vou. and establish You. To Him be glory and empire for ever and ever. Amen.

Gospel (Luke 22: 24-30)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, There was a strife among the disciples, which of them should seem to be greater. And Jesus said to them. “The kings of the gentiles lord it over them; and they that have power over them, are called beneficent. But you not so; but he that is the greater among you, let him become as the younger; and he that is the leader, as he that serveth. For which is greater, he that sitteth at table, or he that serveth? Is not he thatsitteth at table? but I am in the midst of you, as he that serveth. And you are they who have continued with Me in My temptations: and I dispose to you, as My Father hath disposed to Me, a kingdom: that you may eat and drink at My table in My kingdom, and may sit upon thrones, judging the twelve tribes of Israel.”

Liturgia Diária- 22/07/2016

SANTA MARIA MADALENA, Penitente

Festa de 3ª Classe- Missa Própria

santa-maria-madalena1

Natural de Mágdala, na Galileia, Maria Madalena foi contemporânea de Jesus Cristo, tendo vivido no Século I. O testemunho de Maria Madalena é encontrado nos quatro Evangelhos:

“Os doze estavam com ele, e também mulheres que tinham sido curadas de espíritos maus e de doenças. Maria, dita de Mágdala, da qual haviam saído sete demônios…” (Lc 8,1-2).

Após ter sido curada por Jesus, Maria Madalena coloca-se a serviço do Reino de Deus, fazendo um caminho de discipulado, de seguimento a Nosso Senhor no amor e no serviço. E este amor maduro de Maria Madalena levou-a até ao momento mais difícil da vida e da missão de Nosso Senhor, permanecendo ao lado d’Ele:

“Junto à cruz de Jesus estavam de pé sua mãe e a irmã de sua mãe, Maria de Cléofas, e Maria Madalena” (Jo 19,25).

Maria Madalena foi a primeira testemunha da Ressurreição de Jesus:

“Então, Jesus falou: ‘Maria!’ Ela voltou-se e exclamou, em hebraico: ‘Rabûni!’ (que quer dizer: Mestre)” (Jo 20,16).

A partir deste encontro com o Ressuscitado, Maria Madalena, discípula fiel, viveu uma vida de testemunho e de luta pela santidade.

Existe também uma tradição de que Maria Madalena, juntamente com a Virgem Maria e o Apóstolo João, foi evangelizar em Éfeso, onde depois veio a falecer nesta cidade.

O culto à Santa Maria Madalena no Ocidente propagou-se a partir do Século XII.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Ct 3,2-5; 8,6-7)

Leitura do livro da Sabedoria. 

Vou levantar-me e percorrer a cidade, as ruas e as praças, em busca daquele que meu coração ama; procurei-o, sem o encontrar. Os guardas encontraram-me quando faziam sua ronda na cidade. Vistes acaso aquele que meu coração ama? Mal passara por eles, encontrei aquele que meu coração ama. Segurei-o, e não o largarei antes que o tenha introduzido na casa de minha mãe, no quarto daquela que me concebeu. – Conjuro-vos, ó filhas de Jerusalém, pelas gazelas e corças dos campos, não desperteis nem perturbeis o amor, antes que ele o queira.- Põe-me como um selo sobre o teu coração, como um selo sobre os teus braços; porque o amor é forte como a morte, a paixão é violenta como o cheol. Suas centelhas são centelhas de fogo, uma chama divina. As torrentes não poderiam extinguir o amor, nem os rios o poderiam submergir. Se alguém desse toda a riqueza de sua casa em troca do amor, só obteria desprezo.

Evangelho (Lc 7,36-50)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo, um fariseu convidou Jesus a ir comer com ele. Jesus entrou na casa dele e pôs-se à mesa. Uma mulher pecadora da cidade, quando soube que estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro cheio de perfume; e, estando a seus pés, por detrás dele, começou a chorar. Pouco depois suas lágrimas banhavam os pés do Senhor e ela os enxugava com os cabelos, beijava-os e os ungia com o perfume. Ao presenciar isto, o fariseu, que o tinha convidado, dizia consigo mesmo: Se este homem fosse profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que o toca, pois é pecadora. Então Jesus lhe disse: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Fala, Mestre, disse ele. Um credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários e o outro, cinqüenta. Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos a sua dívida. Qual deles o amará mais? Simão respondeu: A meu ver, aquele a quem ele mais perdoou. Jesus replicou-lhe: Julgaste bem. E voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa e não me deste água para lavar os pés; mas esta, com as suas lágrimas, regou-me os pés e enxugou-os com os seus cabelos. Não me deste o ósculo; mas esta, desde que entrou, não cessou de beijar-me os pés. Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta, com perfume, ungiu-me os pés. Por isso te digo: seus numerosos pecados lhe foram perdoados, porque ela tem demonstrado muito amor. Mas ao que pouco se perdoa, pouco ama. E disse a ela: Perdoados te são os pecados. Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer, então: Quem é este homem que até perdoa pecados? Mas Jesus, dirigindo-se à mulher, disse-lhe: Tua fé te salvou; vai em paz.

In English

Lesson (Canticles 3: 2-5; 8, 6, 7)

Lesson from the book of Wisdom.

I will rise and will go about the city: in the streets and the broad ways I will seek Him Whom my soul loveth: I sought Him, and I found Him not. The watchmen who keep the city found me. Have you seen Him Whom my soul loveth? When I had a little passed by them, I found Him Whom my soul loveth; I held Him, and I will not let Him go till I bring Him into my mother’s house, and into the chamber of her that bore me. I adjure you, O daughters of Jerusalem, by the roes and harts of the fields, that you stir not up, nor wake my beloved till she please. Put me as a seal upon Thy heart, as a seal upon Thy arm; for love is strong as death, jealousy is hard as hell; the lamps thereof are lamps of fire and flames. Many waters cannot quench charity, neither can the floods drown it; if a man shall give all the substance of his house for love, he shall despise it as nothing.

Gospel (Luke 7: 36-50)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, one of the Pharisees desired Jesus to eat with him; and He went into the house of the pharisee, and sat down to meat. And behold a woman that was in the city, a sinner, when she knew that He sat at meat in the pharisee’s house, brought an alabaster box of ointment; and standing behind at His feet, she began to wash His feet with tears, and wiped them with the hairs of her head, and kissed his feet, and anointed them with the ointment. And the pharisee, who had invited Him, seeing it, spoke within himself, saying, This man, if he were a prophet, would know surely who and what manner of woman this is that toucheth Him, that she is a sinner. And Jesus answering, said to him, “Simon, I have somewhat to say to thee:” but he said, “Master, say it.” “A certain. creditor had two debtors, the one owed five hundred pence, and the other fifty. And whereas they had not wherewith to pay, he forgave them both. Which therefore of the two loveth him most?” Simon answering, said, I suppose that he to whom he forgave most. And He said to him, “Thou hast judged rightly.” And turning to the woman, He said unto Simon, “Dost thou see this woman? I entered into thy house: thou gavest me no water for My feet; but she with tears hath washed My feet, and with her hairs hath wiped them. Thou gavest me no kiss; but she, since she came in, hath not ceased to kiss my feet. My head with oil thou didst not anoint; but she with ointment hath anointed My feet. Wherefore I say to thee, Many sins are forgiven her, because she hath loved much: but to whom less is forgiven, he loveth less.” And He said to her, “Thy sins are forgiven thee.” And they that sat at meat with Him began to say within themselves, Who is this that forgiveth sins also? And He said to the woman, “Thy faith has made thee safe; go in peace.”

Liturgia Diária- 21/07/2016

SÃO LOURENÇO DE BRINDISI, Confessor e Doutor

Festa de 3ª Classe- Missa “In Medio”

San_Lorenzo_da_Brindisi

Presbítero da Igreja, o santo de hoje é reconhecido como Doutor, pois amou, aprofundou, serviu e com ardor comunicou a Sã Doutrina Católica. Nascido em Brindes, na Itália, no ano de 1559, São Lourenço entrou na família franciscana, como Capuchinho e chegou a Superior Geral.

Homem de Deus e conciliador da maneira franciscana de viver com as necessidades da época, como pregador espalhou a Palavra de Deus em muitos lugares, como Itália, Espanha, Portugal, França, Bélgica, Holanda. Conhecedor do hebraico, aramaico, caldeu, grego, latim, alemão, italiano e outras línguas, pôde – como teólogo e apologista – aprofundar nos estudos das Sagradas Escrituras e bradar pelos quatro cantos da Igreja e do mundo a Verdade, pois o protestantismo se alastrava, assim como diversas heresias.

São Lourenço fugia constantemente das honras e, além de dormir no chão, levantava-se à noite para rezar e se alimentava somente de pão, água e verduras, como penitência. Além de grande propagador da Palavra, foi quem muito lutou para vivê-la, por isso, ao ocupar a função de diplomata da Igreja, serviu de pacificador durante a ameaça de invasão por parte dos turcos. São Lourenço, que entrou no Céu com 60 anos, deixou muitos escritos, os quais externam o amor pela Palavra de Deus: “A Palavra de Deus é luz para a inteligência, fogo para a vontade, para que o homem possa conhecer e amar a Deus… É martelo contra a dura obstinação do coração, nos vícios contra a carne, o mundo e o demônio; é espada que mata todo o pecado”.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (II Tim 4, 1-8)

Leitura da Segunda Carta de São Paulo Apóstolo a Timóteo. 

Caríssimo, eu te conjuro em presença de Deus e de Jesus Cristo, que há de julgar os vivos e os mortos, por sua aparição e por seu Reino: prega a palavra, insiste oportuna e importunamente, repreende, ameaça, exorta com toda paciência e empenho de instruir. Porque virá tempo em que os homens já não suportarão a sã doutrina da salvação. Levados pelas próprias paixões e pelo prurido de escutar novidades, ajustarão mestres para si. Apartarão os ouvidos da verdade e se atirarão às fábulas. Tu, porém, sê prudente em tudo, paciente nos sofrimentos, cumpre a missão de pregador do Evangelho, consagra-te ao teu ministério. Quanto a mim, estou a ponto de ser imolado e o instante da minha libertação se aproxima. Combati o bom combate, terminei a minha carreira, guardei a fé. Resta-me agora receber a coroa da justiça, que o Senhor, justo Juiz, me dará naquele dia, e não somente a mim, mas a todos aqueles que aguardam com amor a sua aparição.

Evangelho (Mt 5, 13-19)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. 

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Vós sois o sal da terra. Se o sal perde o sabor, com que lhe será restituído o sabor? Para nada mais serve senão para ser lançado fora e calcado pelos homens. Vós sois a luz do mundo. Não se pode esconder uma cidade situada sobre uma montanha nem se acende uma luz para colocá-la debaixo do alqueire, mas sim para colocá-la sobre o candeeiro, a fim de que brilhe a todos os que estão em casa. Assim, brilhe vossa luz diante dos homens, para que vejam as vossas boas obras e glorifiquem vosso Pai que está nos céus. Não julgueis que vim abolir a lei ou os profetas. Não vim para os abolir, mas sim para levá-los à perfeição. Pois em verdade vos digo: passará o céu e a terra, antes que desapareça um jota, um traço da lei. Aquele que violar um destes mandamentos, por menor que seja, e ensinar assim aos homens, será declarado o menor no Reino dos céus. Mas aquele que os guardar e os ensinar será declarado grande no Reino dos céus.

In english

Epistle (II Tim. 4: 1-8)

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to Timothy. 

Dearly beloved, I charge thee before God and Jesus Christ, Who shall judge the living and the dead, by His coming, and His Kingdom. Preach the word: be instant in season: reprove, entreat, rebuke in all patience, and doctrine. For there shall be a time, when they will not endure sound doctrine; but according to their own desires they will heap to themselves teachers, having itching ears, and will indeed turn away their hearing from the truth, but will be turned unto fables. But be thou vigilant, labor in all things, do the work of an evangelist, fulfill thy ministry. Be sober. For I am even now ready to be sacrificed; and the time of my dissolution is at hand. I have fought a good fight, I have finished my course, I have kept the Faith. As to the rest, there is laid up for me a crown of justice, which the Lord, the just Judge, will render to me in that day; and not only to me, but to them also that love His coming.

Gospel (Matt 5: 13-19)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew.

At that time, Jesus said to His disciples: “You are the salt of the earth: but if the salt lose its savor, wherewith shall it be salted? It is good for nothing any more but to be cast out, and to be trodden by men. You are the light of the world. A city seated on a mountain can not be hid. Neither do men light a candle and put it under a bushel, but upon a candlestick, that it may shine to all that are in the house; so let your light shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father Who is in Heaven. Do not think that I am come to destroy the law or the prophets: I am not come to destroy, but to fulfill. For, amen I say unto you, till Heaven and earth pass, one jot or one tittle shall not pass of the law till all be fulfilled.He therefore that shall break one of these least commandments, and shall so teach men,shall be called the least in the kingdom of Heaven: but he that shall do and teach, he shall be called great in the kingdom of Heaven.”

Liturgia Diária- 19/07/2016

SÃO VICENTE DE PAULO, Confessor

Festa de 3ª Classe- Missa “Justus”, com Evangelho próprio

saint-vincent-de-paul-11

O santo de hoje, São Vicente de Paulo, nasceu na Aquitânia (França) em 1581. No seu tempo a França era uma potência, porém convivia com as crianças abandonadas, prostitutas, pobreza e ruínas causadas pelas revoluções e guerras.

Grande sacerdote, gerado numa família pobre e religiosa, ele não ficou de braços cruzados mas se deixou mover pelo espírito de amor. Como padre, trabalhou numa paróquia onde conviveu com as misérias materiais e morais; esta experiência lhe abriu para as obras da fé. Numa viagem foi preso e, com grande humildade, viveu na escravidão até converter seu patrão e conseguiu depois de dois anos sua liberdade.

A partir disso, São Vicente de Paulo iniciou a reforma do clero, obras assistenciais, luta contra o jansenismo que esfriava a fé do povo e estragava com seu rigorismo irracional. Fundou também a “Congregação da Missão” (lazaristas) e unido a Santa Luísa de Marillac, edificou as “Filhas da Caridade” (irmãs vicentinas).

Sabia muito bem tirar dos ricos para dar aos pobres, sem usar as forças dos braços, mas a força do coração. Morreu quase octogenário, a 27 de setembro de 1660.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (1 Cor 4, 9-14)

Leitura da Primeira Carta de São paulo Apóstolo aos Coríntios. 

Irmãos: Somos entregues em espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens. Nós, estultos por causa de Cristo; e vós, sábios em Cristo! Nós, fracos; e vós, fortes! Vós, honrados; e nós, desprezados! Até esta hora padecemos fome, sede e nudez. Somos esbofeteados, somos errantes, fatigamo-nos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Insultados, abençoamos; perseguidos, suportamos; caluniados, consolamos! Chegamos a ser como que o lixo do mundo, a escória de todos até agora… Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar, mas admoesto-vos como meus filhos muitos amados.

Evangelho (Lc 10, 1-9)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 

Naquele tempo, designou o Senhor setenta e dois outros discípulos e mandou-os, dois a dois, adiante de si, por todas as cidades e lugares para onde ele tinha de ir. Disse-lhes: Grande é a messe, mas poucos são os operários. Rogai ao Senhor da messe que mande operários para a sua messe. Ide; eis que vos envio como cordeiros entre lobos. Não leveis bolsa nem mochila, nem calçado e a ninguém saudeis pelo caminho. Em toda casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz a esta casa! Se ali houver algum homem pacífico, repousará sobre ele a vossa paz; mas, se não houver, ela tornará para vós. Permanecei na mesma casa, comei e bebei do que eles tiverem, pois o operário é digno do seu salário. Não andeis de casa em casa.Em qualquer cidade em que entrardes e vos receberem, comei o que se vos servir. Curai os enfermos que nela houver e dizei-lhes: O Reino de Deus está próximo.

In English

Epistle (1 Cor 4: 9-14)

Lesson from the Book of the Blessed Paul Apostle to the Corinthians.

Brethen, for it seems to me that God has put us apostles on show right at the end, like men condemned to death: we have been exhibited as a spectacle to the whole universe, both angelic and human. Here we are, fools for Christ’s sake, while you are the clever ones in Christ; we are weak, while you are strong; you are honoured, while we are disgraced. To this day, we go short of food and drink and clothes, we are beaten up and we have no homes; we earn our living by labouring with our own hands; when we are cursed, we answer with a blessing; when we are hounded, we endure it passively; when we are insulted, we give a courteous answer. We are treated even now as the dregs of the world, the very lowest scum. I am writing all this not to make you ashamed but simply to remind you, as my dear children;

Gospel (Luke 10: 1-9)

The continuation of the Holy Gospel according to Luke. 

In that time, the Lord designated another seventy-two. And he sent them in pairs before his face, into every city and place where he was to arrive. And he said to them: “Certainly the harvest is great, but the workers are few. Therefore, ask the Lord of the harvest to send workers into his harvest. Go forth. Behold, I send you out like lambs among wolves. Do not choose to carry a purse, nor provisions, nor shoes; and you shall greet no one along the way. Into whatever house you will have entered, first say, ‘Peace to this house.’ And if a son of peace is there, your peace will rest upon him. But if not, it will return to you. And remain in the same house, eating and drinking the things that are with them. For the worker is worthy of his pay. Do not choose to pass from house to house. And into whatever city you have entered and they have received you, eat what they set before you. And cure the sick who are in that place, and proclaim to them, ‘The kingdom of God has drawn near to you.’

Liturgia Diária- IX Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

2907

A liturgia de hoje fala-nos dos castigos terríveis com que Deus há de punir os que renegam a Cristo. Perecerão Todos. Nenhum deles entrará no reino dos Céus. Pelo contrário, os que no meio das contrariedades e dos enganos deste mundo permanecem fiéis, serão arrancados das mãos dos inimigos e entrarão com o senhor para a glória do reino.

É o que nos sugere as lições de Matinas, Elias era de Judá e habitava Galaad. Por três vezes saiu o profeta para anunciar aos Israelitas prevaricadores os castigos terríveis e iminentes com que a justiça divina os ameaçavam por seus crimes. A primeira por causa do escândalo de Acab e de Jezabel que tinha arrastado o povo a idolatria. A segunda devido aos 450 profetas de Baal, que ele fez condenar a morte. A terceira finalmente, ainda contra Jezabel. por tudo isso, Elias foi perseguido e teve que fugir para o monte Horeb, citado por Ocozias, flho de Jezabel a comparecer a sua presença, fez descer fogo do céus sobre os emissários do rei, morrendo todos queimados. Foi, pois como vemos, um paladino terrível dos direitos de Deus. Diz a sagrada escritura que foi elevado aos céus numa carruagem de fogo.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (ICor 10, 6-13)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Coríntios.

Irmãos: Não cobicemos coisas más, como eles [os nossos pais, no deserto] as cobiçaram. Nem vos torneis idólatras, como alguns deles, conforme está escrito: O povo sentou-se para comer e para beber, e depois levantou-se para se divertir (Ex 32,6). Nem nos entreguemos à impureza como alguns deles se entregaram, e morreram num só dia vinte e três mil. Nem tentemos o Senhor, como alguns deles o tentaram, e pereceram mordidos pelas serpentes. Nem murmureis, como murmuraram alguns deles, e foram mortos pelo exterminador. Todas estas desgraças lhes aconteceram para nosso exemplo; foram escritas para advertência nossa, para nós que tocamos o final dos tempos. Portanto, quem pensa estar de pé veja que não caia. Não vos sobreveio tentação alguma que ultrapassasse as forças humanas. Deus é fiel: não permitirá que sejais tentados além das vossas forças, mas com a tentação ele vos dará os meios de suportá-la e sairdes dela.

Evangelho (Lc 19, 41-47)

Continuação do Santo Evangelho de Nosso Senhor Jesus Cristo segundo São Lucas.Naquele Tempo: Aproximando-se Jesus de Jerusalém, ao ver a cidade, chorou sobre ela dizendo: Se ao menos neste dia, que te é dado, tu conhecesses ainda o que te pode te trazer a paz! Mas agora isto está encoberto aos teus olhos. Porque virão para ti dias em que teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão por terra a ti e teus filhos, que estão dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra; porque não conheceste o tempo da tua visita. E, tendo entrado no templo, começou a expulsar os que vendiam e compravam nele, dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa é uma casa de oração; e vós fizeste dela um covil de ladrões. E todos os dias ensinava no templo.

In English

Epistle (I Cor. 10: 6-13)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Corinthians.

Brethren, let us not covet evil things, as they also coveted: Neither become ye idolaters, as some of them: as it is written “The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed fornication, and there fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them tempted, and perished by the serpents. Neither do you murmur, as some of them murmured, and were destroyed by the destroyer. Now all these things happened to them in figure, and they are written for our correction, upon whom the ends of the world are to come. Wherefore he that thinketh himself to stand, let him take heed lest he fall. Let no temptation take hold on you, but such as is human: and God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that which you are able but will make also with temptation issue, that you may be able to bear it.

Gospel (Luke 19: 41-47)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, when Jesus drew near to Jerusalem, seeing the city, He wept over it, saying: If thou also hadst known, and that in this thy day, the things that are to thy peace: but now they are hidden from thy eyes. For the days shall come upon thee, and thine enemies shall cast a trench about thee on every side and beat thee flat to the ground, and thy children who are in thee; and they shall not leave in thee a stone upon a stone, because thou hast not known the time of thy visitation.” And entering into the temple, He began to cast out them that sold therein, and them, that bought, saying to them: “It is written, ‘My house is the house of prayer, but you have made it a den of thieves’.” And He was teaching daily in the temple.

Liturgia Diária- 16/07/2016

FESTA DE NOSSA SENHORA DO CARMO

Padroeira da Irmandade

Festa de 1ª Classe para a Irmandade; nas demais capelas e templos, Comemoração- Missa Própria 

Missa às 18:30 horas na Capela São Judas Tadeu
carmelo_virgem

Ao olharmos para a história da Igreja encontramos uma linda página marcada pelos homens de Deus, mas também pela dor, fervor e amor à Virgem Mãe de Deus: é a história da Ordem dos Carmelitas, da qual testemunha o cardeal Piazza: “O Carmo existe para Maria e Maria é tudo para o Carmelo, na sua origem e na sua história, na sua vida de lutas e de triunfos, na sua vida interior e espiritual”.

Carmelo (em hebraico, “carmo” significa vinha; e “elo” significa senhor; portanto, “Vinha do Senhor”): este nome nos aponta para a famosa montanha que fica na Palestina, donde o profeta Elias e o sucessor Elizeu fizeram história com Deus e com Nossa Senhora, que foi pré-figurada pelo primeiro numa pequena nuvem (cf. I Rs 18,20-45).

Estes profetas foram “participantes” da Obra Carmelita, que só vingou devido à intervenção de Maria, pois a parte dos monges do Carmelo que sobreviveram (século XII) da perseguição dos muçulmanos, chegaram fugidos na Europa e elegeram São Simão Stock como seu superior geral; este, por sua vez, estava no dia 16 de julho intercedendo com o Terço, quando Nossa Senhora apareceu com um escapulário na mão e disse-lhe:“Recebe, meu filho, este escapulário da tua Ordem, que será o penhor do privilégio que eu alcancei para ti e para todos os filhos do Carmo. Todo o que morrer com este escapulário será preservado do fogo eterno”.

Vários Papas promoveram o uso do escapulário e Pio XII chegou a escrever: “Devemos colocar em primeiro lugar a devoção do escapulário de Nossa Senhora do Carmo – e ainda – escapulário não é ‘carta-branca’ para pecar; é uma ‘lembrança’ para viver de maneira cristã, e assim, alcançar a graça duma boa morte”.

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Eclo 24,17-21)

Leitura do livro da Sabedoria. 
Elevei-me como o cedro do Líbano, como o cipreste do monte Sião; cresci como a palmeira de Cades, como as roseiras de Jericó. Elevei-me como uma formosa oliveira nos campos, como um plátano no caminho à beira das águas. Exalo um perfume de canela e de bálsamo odorífero, um perfume como de mirra escolhida; como o estoraque, o gálbano, o ônix e a mirra, como a gota de incenso que cai por si própria, perfumei minha morada. Meu perfume é como o de um bálsamo sem mistura.

Evangelho (Lc 11,27-28)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. 
Naquele tempo, enquanto Jesus falava, uma mulher levantou a voz do meio do povo e lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe, e os peitos que te amamentaram! Mas Jesus replicou: Antes bem-aventurados aqueles que ouvem a palavra de Deus e a observam!

In English

Lesson (Eccl. 24: 17-21)

Lesson from the Book of the Wisdom. 

I was exalted like a cedar in Lebanon and like a cypress on Mount Zion. I was exalted like a palm tree in Kadesh and like a rose bush in Jericho. I was exalted like a beautiful olive tree in the plains, and like a sycamore tree beside the waters along a wide road. I gave off an aromatic fragrance like cinnamon or balsam. I produced a sweet odor like the best myrrh. And I perfumed my dwelling place with sweet gum, and aromatic resin, and flower petals, and aloe, as well as the finest cedar from Lebanon. And my fragrance is like undiluted balsam.

Gospel (Luke 11: 27-28)

In that time, when He was saying, a certain woman from the crowd, lifting up her voice, said to him, “Blessed is the womb that bore you and the breasts that nursed you.” Then he said, “Yes, but moreover: blessed are those who hear the word of God and keep it.”

Liturgia Diária- VI Domingo depois de Pentecostes

Domingo de 2ª Classe- Missa Própria

1507

As lições do Breviário terminam hoje a história do Rei Davi e começam a contar a história do rei salomão. Ao ascender ao trono de seu Pai, Salomão pediu a Deus que lhe desse sabedoria necessária para discernir o bem do mal e conduzir seu povo no caminho da justiça. E Deus respondeu-lhe: “Porque isto me pedes, porque não me pedes uma vida longa e venturosa, nem riqueza, nem a morte dos inimigos, mas apenas inteligência para praticar a justiça, farei o que tu queres. Dar-te-ei um coração tão sábio como nunca existiu sobre a face da terra. E dar-te-ei mais isto que não me pediste: Terás Glória e riqueza a tal ponto, que não se achará nenhum semelhante a ti em todos os séculos passados. E se andares nos meus caminhos e guardares os meus mandamentos como fez o teu pai Davi, Eu prolongarei os teus dias.” E a promessa de Deus cumpriu-se, Salomão tornou-se um monarca poderoso e sábio, cuja a aliança era desejada pelos povos vizinhos. Rei pacífico, Salomão é a figura de Cristo, o príncipe da paz, proclamado pelas nações; sábio entre os sábios, pré anunciará a vinda do filho de Deus, a sabedoria incarnada que virá estabelecer finalmente e definitivamente a separação do bem e do mal e guiar seu povo nos caminhos do altíssimo. Melhor que Salomão ensinou Jesus a Sabedoria verdadeira que nos legou no evangelho e na palavra de sua esposa a Igreja.

É extremamente necessário e indispensável que para entrarmos no reino dos céus, saber e amar de corpo e alma esta santa doutrina. A Epístola e o Evangelho deste domingo nos irá confirmar tal afirmação: “Não é aquele que diz Senhor, Senhor, que entrará no reino dos Céus, mas o que fizer a vontade de Deus”. E São Paulo procura convencer-nos da mesma verdade e da necessidade para todos impreterível de pertencer a Cristo sem reservas e de lhe ser fiel até a morte. E neste ponto Davi e Salomão são para nós uma lição ao mesmo tempo terrível e consoladora. Salomão não perseverou, foi infiel ao Senhor e a sua glória, ainda que deslumbrante, não tardou em diluir-se no vácuo onde se erguera. Faltou-lhe a consistência. Davi, não obstante o seu pecado terrível, é maior, porque chorou amargamente, e foi sincera sua conversão e sua piedade e até hoje inspira a piedade das almas santas. Peçamos a Deus que nos guie nos caminhos de sua justiça e que aparte de nós tudo o que nos pode causar dano e nos conceda tudo o que nos pode servir de auxílio.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Rm6,19-23)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Romanos. 

Irmãos: Vou-me servir de linguagem corrente entre os homens, por causa da fraqueza da vossa carne. Pois, como pusestes os vossos membros a serviço da impureza e do mal para cometer a iniquidade, assim ponde agora os vossos membros a serviço da justiça para chegar à santidade. Quando éreis escravos do pecado, éreis livres a respeito da justiça. Que frutos produzíeis então? Frutos dos quais agora vos envergonhais. O fim deles é a morte. Mas agora, libertados do pecado e feitos servos de Deus, tendes por fruto a santidade; e o termo é a vida eterna. Porque o salário do pecado é a morte, enquanto o dom de Deus é a vida eterna em Cristo Jesus, nosso Senhor.

Evangelho (Mt 7, 15-21)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus.

Naquele tempo disse Jesus: Guardai-vos dos falsos profetas. Eles vêm a vós disfarçados de ovelhas, mas por dentro são lobos arrebatadores. Pelos seus frutos os conhecereis. Colhem-se, porventura, uvas dos espinhos e figos dos abrolhos? Toda árvore boa dá bons frutos; toda árvore má dá maus frutos. Uma árvore boa não pode dar maus frutos; nem uma árvore má, bons frutos. Toda árvore que não der bons frutos será cortada e lançada ao fogo. Pelos seus frutos os conhecereis. Nem todo aquele que me diz: Senhor, Senhor, entrará no Reino dos céus, mas sim aquele que faz a vontade de meu Pai que está nos céus.

In English

Epistle (Rom. 6: 19-23)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Romans.

Brethren, I speak a human thing, because of the infirmity of your flesh for as you have yielded your members to serve uncleanness and iniquity for iniquity, so now yield your members to serve justice unto sanctification. For when you were the servants of sin, you were free from justice. What fruit therefore had you then in those things, of which you are now ashamed? For the end of them is death. But now being made free from sin, and become servants to God, you have your fruit unto sanctification, and the end life everlasting. For the wages of sin is death. But the grace of God, is life everlasting in Christ Jesus our Lord.

Gospel (Matt. 7: 15-21)

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. 

At that time Jesus said to His disciples: “Beware of false prophets, who come to you in the clothing of sheep, but inwardly they are ravening wolves. By their fruits you shall know them. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit, and the evil tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit,neither can an evil tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth; good fruit, shall be cut down, and shall be cast into the fire. Wherefore by their fruits you shall know them. Not every one that saith of Me: Lord, Lord, shall enter into the kingdom of Heaven but he that doeth the will of My Father Who is in Heaven, he shall enter into the kingdom of Heaven.”

Liturgia Diária- 02/07/2016

VISITAÇÃO DE NOSSA SENHORA

Festa de 2ª Classe- Missa Própria

visita_de_n_sra_a_sta_isabel

Depois do Anjo anunciar a Virgem Santíssima que seria a Mãe de Deus e que sua prima Isabel estava para dar a luz, Maria Santíssima dirigiu-se ao Hebrom onde sua prima habitava. É o Mistério da Visitação que a Santa Igreja Recorda logo a seguir a oitava do natal de São João Batista. No Advento a Sexta-feira das Têmporas recorda-nos este mistério, e aqui a Santa Igreja quer também aproximar a memória do precursor de Jesus e da de Maria. Mistério de Santificação e de paz. Maria visita Isabel e Jesus Visita João para o Santificar. O precursor exulta de alegria no ventre da mãe, que iluminada pelo Espírito Santo, saúda a prima e proclama “És bendita entre todas as mulheres e bendito o fruto do seu Ventre. Que mereço para que venha até a mim a Mãe do Meus Senhor?”. E a Virgem Mãe de Deus, que traz no seio o autor de todas as coisas entoa o cântico sublime: O Magnificat!

LEITURAS/LESSONS

Leitura (Ct 2,8-14).

Leitura do Livro da Sabedoria  

Oh, esta é a voz do meu amado! Ei-lo que aí vem, saltando sobre os montes, pulando sobre as colinas. Meu amado é como a gazela e como um cervozinho. Ei-lo atrás de nossa parede. Olho pela janela, espreito pelas grades. Meu bem-amado disse-me: Levanta-te, minha amiga, vem, formosa minha. Eis que o inverno passou, cessaram e desapareceram as chuvas. Apareceram as flores na nossa terra, voltou o tempo das canções. Em nossas terras já se ouve a voz da rola. A figueira já começa a dar os seus figos, e a vinha em flor exala o seu perfume; levanta-te, minha amada, formosa minha, e vem. Minha pomba, oculta nas fendas do rochedo, e nos abrigos das rochas escarpadas, mostra-me o teu rosto, faze-me ouvir a tua voz. Tua voz é tão doce, e delicado teu rosto!

Evangelho (Lc 1,39-47)

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas.

Naquele dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel. Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo. E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre. Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor? Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio. Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas! E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor, meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador.

In English

Lesson (Canticle 2: 8-14)

Lesson from the Book of Wisdom.

Behold He cometh, leaping upon the mountains, skipping over the hills. My beloved is like a roe or a young hart. Behold He standeth behind our wall; looking through the windows, looking through the lattices. Behold, my beloved speaketh to me, Arise, make haste, My love, my dove, my beautiful one; and come. For winter is now past, the rain is over and gone, The flowers have appeared in our land, the time of pruning Is come, the voice of the turtle is heard in our land: the fig-tree hath put forth her green figs, the vines in flower yield their sweet smell. Arise my love, my beautiful one; and come. My dove in the clefts of the rock, in the hollow places of the wall, show Me thy face, let thy voice sound in My ear; for thy voice is sweet, and thy face comely.

Gospel (Luke 1: 39-47)

The continuation of the holy Gospel according to Luke. 

At that time, Mary rising up, went into the hill country with haste, into a city of Juda. And she entered into the house of Zachary, and saluted Elizabeth. And it came to pass that when Elizabeth heard the salutation of Mary, the infant leaped in her womb. And Elizabeth was filled with the Holy Ghost: and she cried out with a loud voice, and said, Blessed art thou among women, and blessed is the fruit of thy womb. And whence is this to me, that the mother of my Lord should come to me? For behold, as soon as the voice of thy salutation sounded in my ears, the infant in my womb leaped for joy. And blessed art thou that hast believed, because those things shall be accomplished that were spoken to thee by the Lord. And Mary said, My soul doth magnify the Lord; and my spirit hath rejoiced in God my Savior.

Liturgia Diária- 01/07/2016

FESTA DO PRECIOSÍSSIMO SANGUE DE NOSSO SENHOR

Festa de 1ª Classe- Missa Própria

0107

A Igreja do Santo Sepulcro de Neuvy possui duas gotas do Sangue de Nosso Senhor Jesus Cristo recolhidas no dia de sua Paixão no Calvário. Elas têm a forma de duas lágrimas coaguladas. Puro e sem mistura de água nem de terra, este Sangue divino é, talvez, a mais preciosa relíquia do mundo.O Cardeal Eudes, bispo de Tusculum, trouxe as duas gotas de Sangue da Terra Santa onde, durante seis anos, havia exercido as funções de emissário do Papa na primeira cruzada de São Luís. E, em 1257, doou o Sangue recolhido a Neuvy, sua região natal. Desde aquela época, o Preciosíssimo Sangue repousa sob a magnífica cúpula bizantina, construída em 1042 – 1046 por Eudes de Déols e Geoffroy, de Bourges, baseada no modelo primitivo da igreja do Santo Sepulcro de Jerusalém.Para honrar essa santa Relíquia, os soberanos pontífices, desde a origem, concederam à igreja de Neuvy grandes favores; e, em 1621, André Fremiot, arcebispo de Bourges, instituiu uma confraria do Preciosíssimo Sangue que, dois anos depois, o papa Gregório XV aprovava e enriquecia com numerosas indulgências. Nos tempos atuais, esta confraria foi reorganizada por Monsenhor de La Tour d’Auvergne e por Monsenhor Sorvonnet, arcebispo de Bourges.

LEITURAS/LESSONS

Epístola (Heb 9,11-15)

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Hebreus. 

Irmãos: Já veio Cristo, Sumo Sacerdote dos bens vindouros. E através de um tabernáculo mais excelente e mais perfeito, não construído por mãos humanas (isto é, não deste mundo), sem levar consigo o sangue de carneiros ou novilhos, mas com seu próprio sangue, entrou de uma vez por todas no santuário, adquirindo-nos uma redenção eterna. Pois se o sangue de carneiros e de touros e a cinza de uma vaca, com que se aspergem os impuros, santificam e purificam pelo menos os corpos, quanto mais o sangue de Cristo, que pelo Espírito eterno se ofereceu como vítima sem mácula a Deus, purificará a nossa consciência das obras mortas para o serviço do Deus vivo? Por isso ele é mediador do novo testamento. Pela sua morte expiou os pecados cometidos no decorrer do primeiro testamento, para que os eleitos recebam a herança eterna que lhes foi prometida.

Evangelho (Jo 19,30-35)

Naquele, havendo Jesus tomado do vinagre, disse: Tudo está consumado. Inclinou a cabeça e rendeu o espírito. Os judeus temeram que os corpos ficassem na cruz durante o sábado, porque já era a Preparação e esse sábado era particularmente solene. Rogaram a Pilatos que se lhes quebrassem as pernas e fossem retirados. Vieram os soldados e quebraram as pernas do primeiro e do outro, que com ele foram crucificados. Chegando, porém, a Jesus, como o vissem já morto, não lhe quebraram as pernas, mas um dos soldados abriu-lhe o lado com uma lança e, imediatamente, saiu sangue e água. O que foi testemunha desse fato o atesta (e o seu testemunho é digno de fé, e ele sabe que diz a verdade), a fim de que vós creiais.

In English

Epistle (Hebrews 9: 11-15)

Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Hebrews.

Brethren, Christ being come, a high priest of the good things to come, by a greater and more perfect tabernacle, not made with hands, that is, not of this creation, neither by the blood of goats or of calves, but by His own blood, entered once into the Holies, having obtained eternal redemption. For if the blood of goats and of oxen, and the ashes of an heifer being sprinkled sanctify such as are defiled, to the cleansing of the flesh, how much more shall the blood of Christ, Who, through the Holy Ghost, offered Himself without spot to God, cleanse our conscience from dead works, to serve the living God? And therefore He is the mediator of the New Testament: that by means of His death, for the redemption of those transgressions which were under the former testament; they that are called may receive the promise of eternal inheritance; in Christ Jesus our Lord.

Evangelho (John 19: 30-35)

The continuation of the holy Gospel according to John. 

At that time, Jesus, when He had taken the vinegar, said: “It is consummated.” And bowing His head He gave up the ghost. Then the Jews (because it was the parasceve), that the bodies might not remain upon the cross on the sabbath-day (for that was a great sabbath-day), besought Pilate that their legs might be broken, and that they might be taken away. The soldiers, therefore, came: and they broke the legs of the first and of the other that was crucified with him. But after they were come to Jesus, when they saw that He was already dead, they did not break His legs. But one of the soldiers with a spear opened His side, and immediately there came out blood and water. And he that saw it hath given testimony, and his testimony is true.

Calendário Julho-Dezembro/2016

Segue o Calendário do segundo semestre de 2016, referente aos eventos e missas.

* Esse calendário poderá ser alterado ou modificado posteriormente, sendo, no entanto, sempre noticiado neste blog.

* Revisado em 28/07/2016

* Alterada a programação do mês de Outubro, conforme consta em Comunicado do dia 01/10.

Calendário Litúrgico- Janeiro-Junho/2016 (com alterações)

Segue o calendário das Missas e celebrações do Primeiro Semestre de 2016.

Obs.: Calendário alterado em função das regras adotadas pela diretoria.

Liturgia – 22/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 16:13-19
In illo témpore: Venit Iesus in partes Cæsaréæ Philíppi, et interrogábat discípulos suos, dicens: Quem dicunt hómines esse Fílium hóminis? At illi dixérunt: Alii Ioánnem Baptístam, alii autem Elíam, alii vero Ieremíam aut unum ex prophétis. Dicit illis Iesus: Vos autem quem me esse dícitis? Respóndens Simon Petrus, dixit: Tu es Christus, Fílius Dei vivi. Respóndens autem Iesus, dixit ei: Beátus es, Simon Bar Iona: quia caro et sanguis non revelávit tibi, sed Pater meus, qui in coelis est. Et ego dico tibi, quia tu es Petrus, et super hanc petram ædificábo Ecclésiam meam, et portæ ínferi non prævalébunt advérsus eam. Et tibi dabo claves regni coelórum. Et quodcúmque ligáveris super terram, erit ligátum et in coelis: et quodcúmque sólveris super terram, erit solútum et in coelis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 16:13-19
Naquele tempo: Jesus chegou ao território de Cesaréia de Filipe, e perguntou a seus discípulos: No dizer do povo, quem é o Filho do Homem? Responderam: Uns dizem que é João Batista; outros, Elias; outros, Jeremias ou um dos profetas. Disse-lhes Jesus: E vós quem dizeis que eu sou? Simão Pedro respondeu: Tu és o Cristo, o Filho de Deus vivo! Jesus então lhe disse: Feliz és, Simão, filho de Jonas, porque não foi a carne nem o sangue que te revelou isto, mas meu Pai que está nos céus. E eu te declaro: tu és Pedro, e sobre esta pedra edificarei a minha Igreja; as portas do inferno não prevalecerão contra ela. Eu te darei as chaves do Reino dos céus: tudo o que ligares na terra será ligado nos céus, e tudo o que desligares na terra será desligado nos céus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 16:13-19
In that time: Jesus came into the quarters of Caesarea Philippi: and he asked his disciples, saying: Whom do men say that the Son of man is? But they said: Some John the Baptist, and other some Elias, and others Jeremias, or one of the prophets. Jesus saith to them: But whom do you say that I am? Simon Peter answered and said: Thou art Christ, the Son of the living God. And Jesus answering, said to him: Blessed art thou, Simon Bar-Jona: because flesh and blood hath not revealed it to thee, but my Father who is in heaven. And I say to thee: That thou art Peter; and upon this rock I will build my church, and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give to thee the keys of the kingdom of heaven. And whatsoever thou shalt bind upon earth, it shall be bound also in heaven: and whatsoever thou shalt loose upon earth, it shall be loosed also in heaven.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 21/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 5:13-19
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Vos estis sal terræ. Quod si sal evanúerit, in quo saliétur? Ad níhilum valet ultra, nisi ut mittátur foras, et conculcétur ab homínibus. Vos estis lux mundi. Non potest cívitas abscóndi supra montem pósita. Neque accéndunt lucérnam, et ponunt eam sub módio, sed super candelábrum, ut lúceat ómnibus qui in domo sunt. Sic lúceat lux vestra coram homínibus, ut vídeant ópera vestra bona, et gloríficent Patrem vestrum, qui in coelis est. Nolíte putáre, quóniam veni sólvere legem aut prophétas: non veni sólvere, sed adimplére. Amen, quippe dico vobis, donec tránseat coelum et terra, iota unum aut unus apex non præteríbit a lege, donec ómnia fiant. Qui ergo solvent unum de mandátis istis mínimis, et docúerit sic hómines, mínimus vocábitur in regno coelórum: qui autem fécerit et docúerit, hic magnus vocábitur in regno coelórum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 5:13-19
Naquele tempo: disse Jesus aos seus discípulos: Vós sois o sal da terra. Se o sal perde o sabor, com que lhe será restituído o sabor? Para nada mais serve senão para ser lançado fora e calcado pelos homens. Vós sois a luz do mundo. Não se pode esconder uma cidade situada sobre uma montanha nem se acende uma luz para colocá-la debaixo do alqueire, mas sim para colocá-la sobre o candeeiro, a fim de que brilhe a todos os que estão em casa. Assim, brilhe vossa luz diante dos homens, para que vejam as vossas boas obras e glorifiquem vosso Pai que está nos céus. Não julgueis que vim abolir a lei ou os profetas. Não vim para os abolir, mas sim para levá-los à perfeição. Pois em verdade vos digo: passará o céu e a terra, antes que desapareça um jota, um traço da lei. Aquele que violar um destes mandamentos, por menor que seja, e ensinar assim aos homens, será declarado o menor no Reino dos céus. Mas aquele que os guardar e os ensinar será declarado grande no Reino dos céus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 5:13-19
In that time Jesus said to His disciples: You are the salt of the earth. But if the salt lose its savour, wherewith shall it be salted? It is good for nothing any more but to be cast out, and to be trodden on by men. You are the light of the world. A city seated on a mountain cannot be hid. Neither do men light a candle and put it under a bushel, but upon a candlestick, that it may shine to all that are in the house. So let your light shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father who is in heaven. Do not think that I am come to destroy the law, or the prophets. I am not come to destroy, but to fulfill. For amen I say unto you, till heaven and earth pass, one jot, or one tittle shall not pass of the law, till all be fulfilled. He therefore that shall break one of these least commandments, and shall so teach men, shall be called the least in the kingdom of heaven. But he that shall do and teach, he shall be called great in the kingdom of heaven.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 20/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 10:11-16
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam dat pro óvibus suis. Mercennárius autem et qui non est pastor, cuius non sunt oves própriæ, videt lupum veniéntem, et dimíttit oves et fugit: et lupus rapit et dispérgit oves: mercennárius autem fugit, quia mercennárius est et non pértinet ad eum de óvibus. Ego sum pastor bonus: et cognósco meas et cognóscunt me meæ. Sicut novit me Pater, et ego agnósco Patrem, et ánimam meam pono pro óvibus meis. Et alias oves hábeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas opórtet me addúcere, et vocem meam áudient, et fiet unum ovíle et unus pastor.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 10:11-16
Naquele tempo: disse Jesus ao fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas. O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 10:11-16
At that time Jesus said to the Pharisees: I am the good Shepherd. The good Shepherd giveth his life for his sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth: and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the good Shepherd: and I know Mine, and Mine know Me, as the Father knoweth Me, and I know the Father: and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have that are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 19/04/2015 – Latim/Português/English

II Domingo depois da Páscoa

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 10:11-16
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam dat pro óvibus suis. Mercennárius autem et qui non est pastor, cuius non sunt oves própriæ, videt lupum veniéntem, et dimíttit oves et fugit: et lupus rapit et dispérgit oves: mercennárius autem fugit, quia mercennárius est et non pértinet ad eum de óvibus. Ego sum pastor bonus: et cognósco meas et cognóscunt me meæ. Sicut novit me Pater, et ego agnósco Patrem, et ánimam meam pono pro óvibus meis. Et alias oves hábeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas opórtet me addúcere, et vocem meam áudient, et fiet unum ovíle et unus pastor.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 10:11-16
Naquele tempo: disse Jesus ao fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas. O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 10:11-16
At that time Jesus said to the Pharisees: I am the good Shepherd. The good Shepherd giveth his life for his sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth: and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the good Shepherd: and I know Mine, and Mine know Me, as the Father knoweth Me, and I know the Father: and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have that are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 19/04/2015 – Latim/Português/English

II Domingo depois da Páscoa

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 10:11-16
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam dat pro óvibus suis. Mercennárius autem et qui non est pastor, cuius non sunt oves própriæ, videt lupum veniéntem, et dimíttit oves et fugit: et lupus rapit et dispérgit oves: mercennárius autem fugit, quia mercennárius est et non pértinet ad eum de óvibus. Ego sum pastor bonus: et cognósco meas et cognóscunt me meæ. Sicut novit me Pater, et ego agnósco Patrem, et ánimam meam pono pro óvibus meis. Et alias oves hábeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas opórtet me addúcere, et vocem meam áudient, et fiet unum ovíle et unus pastor.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 10:11-16
Naquele tempo: disse Jesus ao fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas. O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 10:11-16
At that time Jesus said to the Pharisees: I am the good Shepherd. The good Shepherd giveth his life for his sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth: and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the good Shepherd: and I know Mine, and Mine know Me, as the Father knoweth Me, and I know the Father: and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have that are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 18/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 19:25-27
In illo témpore: Stabant iuxta Crucem Iesu Mater eius, et soror Matris eius, María Cléophæ, et María Magdaléne. Cum vidísset ergo Iesus Matrem, et discípulum stantem, quem diligébat, dicit Matri suæ: Múlier, ecce fílius tuus. Deinde dicit discípulo: Ecce Mater tua. Et ex illa hora accépit eam discípulus in sua.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 19:25-27
Naquele tempo: Junto à cruz de Jesus estavam de pé sua mãe, a irmã de sua mãe, Maria, mulher de Cléofas, e Maria Madalena. Quando Jesus viu sua mãe e perto dela o discípulo que amava, disse à sua mãe: Mulher, eis aí teu filho. Depois disse ao discípulo: Eis aí tua mãe. E dessa hora em diante o discípulo a levou para a sua casa.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 19:25-27
Now there stood by the cross of Jesus, his mother, and his mother’s sister, Mary of Cleophas, and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen his mother and the disciple standing whom he loved, he saith to his mother: Woman, behold thy son. After that, he saith to the disciple: Behold thy mother. And from that hour, the disciple took her to his own.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 17/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 16/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 15/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 14/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Lucam.
R. Gloria tibi, Domine!
Lucam 12:2-8
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Nihil autem opértum est, quod non revelétur: neque abscónditum, quod non sciátur. Quóniam, quæ in ténebris dixístis, in lúmine dicántur: et quod in aurem locúti estis in cubículis, prædicábitur in tectis. Dico autem vobis amicis meis: Ne terreámini ab his, qui occídunt corpus, et post hæc non habent ámplius quid fáciant. Osténdam autem vobis, quem timeátis: timéte eum, qui, postquam cecíderit, habet potestátem míttere in gehénnam. Ita dico vobis: hunc timéte. Nonne quinque pásseres véneunt dipóndio, et unus ex illis non est in oblivióne coram Deo? Sed et capílli cápitis vestri omnes numeráti sunt. Nolíte ergo timére: multis passéribus pluris estis vos. Dico autem vobis: Omnis, quicúmque conféssus fúerit me coram homínibus, et Fílius hóminis confitébitur illum coram Angelis Dei.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Lucas.
R. Glória a Vós Senhor!
Lucas 12:2-8
Naquele tempo: disse Jesus aos seus discípulos: Porque não há nada oculto que não venha a descobrir-se, e nada há escondido que não venha a ser conhecido. Pois o que dissestes às escuras será dito à luz; e o que falastes ao ouvido, nos quartos, será publicado de cima dos telhados. Digo-vos a vós, meus amigos: não tenhais medo daqueles que matam o corpo e depois disto nada mais podem fazer. Mostrar-vos-ei a quem deveis temer: temei àquele que, depois de matar, tem poder de lançar no inferno; sim, eu vo-lo digo: temei a este. Não se vendem cinco pardais por dois asses? E, entretanto, nem um só deles passa despercebido diante de Deus. Até os cabelos da vossa cabeça estão todos contados. Não temais, pois. Mais valor tendes vós do que numerosos pardais. Digo-vos: todo o que me reconhecer diante dos homens, também o Filho do Homem o reconhecerá diante dos anjos de Deus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Luke.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Luke 12:2-8
For there is nothing covered, that shall not be revealed: nor hidden, that shall not be known. For whatsoever things you have spoken in darkness, shall be published in the light: and that which you have spoken in the ear in the chambers, shall be preached on the housetops. And I say to you, my friends: Be not afraid of them who kill the body, and after that have no more that they can do. But I will shew you whom you shall fear: fear ye him, who after he hath killed, hath power to cast into hell. Yea, I say to you, fear him. Are not five sparrows sold for two farthings, and not one of them is forgotten before God? Yea, the very hairs of your head are all numbered. Fear not therefore: you are of more value than many sparrows. And I say to you, Whosoever shall confess me before men, him shall the Son of man also confess before the angels of God.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 12/04/2015 – Latim/Português/English

Domingo in Albis ou I Domingo depois da Páscoa

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 11/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:1-9
In illo témpore: Una sábbati, Maria Magdaléne venit mane, cum adhuc ténebræ essent, ad monuméntum: et vidit lápidem sublátum a monuménto. Cucúrrit ergo, et venit ad Simónem Petrum, et ad álium discípulum, quem amábat Iesus, et dicit illis: Tulérunt Dóminum de monuménto, et nescímus, ubi posuérunt eum. Exiit ergo Petrus et ille álius discípulus, et venérunt ad monuméntum. Currébant autem duo simul, et ille álius discípulus præcucúrrit cítius Petro, et venit primus ad monuméntum. Et cum se inclinásset, vidit pósita linteámina, non tamen introívit. Venit ergo Simon Petrus sequens eum, et introívit in monuméntum, et vidit linteámina pósita, et sudárium, quod fúerat super caput eius, non cum linteamínibus pósitum, sed separátim involútum in unum locum. Tunc ergo introívit et ille discípulus, qui vénerat primus ad monuméntum: et vidit et crédidit: nondum enim sciébant Scriptúram, quia oportébat eum a mórtuis resúrgere.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:1-9
Naquele tempo: No primeiro dia que se seguia ao sábado, Maria Madalena foi ao sepulcro, de manhã cedo, quando ainda estava escuro. Viu a pedra removida do sepulcro. Correu e foi dizer a Simão Pedro e ao outro discípulo a quem Jesus amava: Tiraram o Senhor do sepulcro, e não sabemos onde o puseram! Saiu então Pedro com aquele outro discípulo, e foram ao sepulcro. Corriam juntos, mas aquele outro discípulo correu mais depressa do que Pedro e chegou primeiro ao sepulcro. Inclinou-se e viu ali os panos no chão, mas não entrou. Chegou Simão Pedro que o seguia, entrou no sepulcro e viu os panos postos no chão. Viu também o sudário que estivera sobre a cabeça de Jesus. Não estava, porém, com os panos, mas enrolado num lugar à parte. Então entrou também o discípulo que havia chegado primeiro ao sepulcro. Viu e creu. Em verdade, ainda não haviam entendido a Escritura, segundo a qual Jesus devia ressuscitar dentre os mortos.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:1-9
In that time, on the first day of the week, Mary Magdalen cometh early, when it was yet dark, unto the sepulchre; and she saw the stone taken away from the sepulchre. She ran, therefore, and cometh to Simon Peter, and to the other disciple whom Jesus loved, and saith to them: They have taken away the Lord out of the sepulchre, and we know not where they have laid him. Peter therefore went out, and that other disciple, and they came to the sepulchre. And they both ran together, and that other disciple did outrun Peter, and came first to the sepulchre. And when he stooped down, he saw the linen cloths lying; but yet he went not in. Then cometh Simon Peter, following him, and went into the sepulchre, and saw the linen cloths lying, And the napkin that had been about his head, not lying with the linen cloths, but apart, wrapped up into one place. Then that other disciple also went in, who came first to the sepulchre: and he saw, and believed. For as yet they knew not the scripture, that he must rise again from the dead.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 10/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 28:16-20
In illo témpore: Undecim discípuli abiérunt in Galilaeam, in montem, ubi constitúerat illis Iesus. Et vidéntes eum adoravérunt: quidam autem dubitavérunt. Et accédens Iesus locútus est eis, dicens: Data est mihi omnis potéstas in coelo et in terra. Eúntes ergo, docéte omnes gentes, baptizántes eos in nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti: docentes eos serváre ómnia, quæcúmque mandávi vobis. Et ecce, ego vobíscum sum ómnibus diébus usque ad consummatiónem saeculi.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 28:16-20
Naquele tempo: Os onze discípulos foram para a Galiléia, para a montanha que Jesus lhes tinha designado. Quando o viram, adoraram-no; entretanto, alguns hesitavam ainda. Mas Jesus, aproximando-se, lhes disse: Toda autoridade me foi dada no céu e na terra. Ide, pois, e ensinai a todas as nações; batizai-as em nome do Pai, do Filho e do Espírito Santo. Ensinai-as a observar tudo o que vos prescrevi. Eis que estou convosco todos os dias, até o fim do mundo.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 28:16-20
In that time: the eleven disciples went into Galilee, unto the mountain where Jesus had appointed them. And seeing them they adored: but some doubted. And Jesus coming, spoke to them, saying: All power is given to me in heaven and in earth. Going therefore, teach ye all nations; baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost. Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and behold I am with you all days, even to the consummation of the world.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 09/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:11-18
In illo témpore: María stabat ad monuméntum foris, plorans. Dum ergo fleret, inclinávit se et prospéxit in monuméntum: et vidit duos Angelos in albis, sedéntes, unum ad caput et unum ad pedes, ubi pósitum fúerat corpus Iesu. Dicunt ei illi: Mulier, quid ploras? Dicit eis: Quia tulérunt Dóminum meum: et néscio, ubi posuérunt eum. Hæc cum dixísset, convérsa est retrórsum, et vidit Iesum stantem: et non sciébat, quia Iesus est. Dicit ei Iesus: Múlier, quid ploras? quem quæris? Illa exístimans, quia hortulánus esset, dicit ei: Dómine, si tu sustulísti eum, dícito mihi, ubi posuísti eum: et ego eum tollam. Dicit ei Iesus: María. Convérsa illa, dicit ei: Rabbóni – quod dícitur Magíster. – Dicit ei Iesus: Noli me tángere, nondum enim ascéndi ad Patrem meum: vade autem ad fratres meos et dic eis: Ascéndo ad Patrem meum et Patrem vestrum, Deum meum et Deum vestrum. Venit María Magdaléne annúntians discípulis: Quia vidi Dóminum, et hæc dixit mihi.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:11-18
Naquele tempo: Maria se conservava do lado de fora perto do sepulcro e chorava. Chorando, inclinou-se para olhar dentro do sepulcro. Viu dois anjos vestidos de branco, sentados onde estivera o corpo de Jesus, um à cabeceira e outro aos pés. Eles lhe perguntaram: Mulher, por que choras? Ela respondeu: Porque levaram o meu Senhor, e não sei onde o puseram. Ditas estas palavras, voltou-se para trás e viu Jesus em pé, mas não o reconheceu. Perguntou-lhe Jesus: Mulher, por que choras? Quem procuras? Supondo ela que fosse o jardineiro, respondeu: Senhor, se tu o tiraste, dize-me onde o puseste e eu o irei buscar. Disse-lhe Jesus: Maria! Voltando-se ela, exclamou em hebraico: Rabôni! (que quer dizer Mestre). Disse-lhe Jesus: Não me retenhas, porque ainda não subi a meu Pai, mas vai a meus irmãos e dize-lhes: Subo para meu Pai e vosso Pai, meu Deus e vosso Deus. Maria Madalena correu para anunciar aos discípulos que ela tinha visto o Senhor e contou o que ele lhe tinha falado.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:11-18
In that time: Mary stood at the sepulchre without, weeping. Now as she was weeping, she stooped down, and looked into the sepulchre, And she saw two angels in white, sitting, one at the head, and one at the feet, where the body of Jesus had been laid. They say to her: Woman, why weepest thou? She saith to them: Because they have taken away my Lord; and I know not where they have laid him. When she had thus said, she turned herself back, and saw Jesus standing; and she knew not that it was Jesus. Jesus saith to her: Woman, why weepest thou? whom seekest thou? She, thinking it was the gardener, saith to him: Sir, if thou hast taken him hence, tell me where thou hast laid him, and I will take him away. Jesus saith to her: Mary. She turning, saith to him: Rabboni – which is to say, Master. – Jesus saith to her: Do not touch me, for I am not yet ascended to my Father. But go to my brethren, and say to them: I ascend to my Father and to your Father, to my God and your God. Mary Magdalen cometh, and telleth the disciples: I have seen the Lord, and these things he said to me.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 03/04/2015 – Latim/Português/English

Passio Domini nostri Iesu Christi secundum Ioannem
Ioannes 18:1-40; 19:1-42
In illo tempore: Egressus est Iesus cum discipulis suis trans torrentem Cedron, ubi erat hortus, in quem introivit ipse, et discipuli eius Sciebat autem et Iudas, qui tradebat eum, locum: quia frequenter Iesus convenerat illuc cum discipulis suis. Iudas ergo cum accepisset cohortem, et a pontificibus et pharisaeis ministros, venit illuc cum laternis, et facibus, et armis. Iesus itaque sciens omnia quae ventura erant super eum, processit, et dixit eis: Quem quaeritis? Responderunt ei: Iesum Nazarenum. Dicit eis Iesus: Ego sum. Stabat autem et Iudas, qui tradebat eum, cum ipsis. Ut ergo dixit eis: Ego sum: abierunt retrorsum, et ceciderunt in terram. Iterum ergo interrogavit eos: Quem quaeritis? Illi autem dixerunt, Iesum Nazarenum. Respondit Iesus: Dixi vobis, quia ego sum: si ergo me quaeritis, sinite hos abire. Ut impleretur sermo, quem dixit: Quia quos dedisti mihi, non perdidi ex eis quemquam. Simon ergo Petrus habens gladium eduxit eum: et percussit pontificis servum: et abscidit auriculam eius dexteram. Erat autem nomen servo Malchus. Dixit ergo Iesus Petro: Mitte gladium tuum in vaginam. Calicem, quem didit mihi Pater, non bibam illum? Cohors ergo, et tribunus, et ministri Iudaeorum comprehenderunt Iesum, et ligaverunt eum: et adduxerunt eum ad Annam primum; erat autem socer Caiphae, qui erat pontifex anni illius. Erat autem Caiphas, quo consilium dederat Iudaeis: Quia expedit unum hominem mori pro populo. Sequebatur autem Iesum Simon Petrus, et alius discipulus. Discipulus autem ille erat notus pontifici, et introivit cum Iesu in atrium pontificis. Petrus autem stabat ad ostium foris. Exivit ergo discipulus alius, qui erat notus pontifici, et dixit ostiariae: et introduxit Petrum. Dicit ergo Petro ancilla ostiaria: Numquid et tu ex discipulis es hominis istius? Dicit ille: Non sum. Stabant autem servi, et ministri ad prunas, quia frigus erat, et calefaciebant se. Erat autem cum eis et Petrus stans, et califaciens se. Pontifex ergo interrogavit Iesum de discipulis suis, et de doctrina eius. Respondit ei Iesus: Ego palam locutus sum mundo: ego semper docui in synagoga, et in templo, quo omnes Iudaei conveniunt: et in occulto locutus sum nihil. Quid me interrogas? interroga eos, qui audierunt quid locutus sim ipsis: ecce hi sciunt quae dixerim ego. Haec autem cum dixisset, unus assistens ministrorum dedit alapam Iesu, dicens: Sic respondes pontifici? Respondit ei Iesus: Si male locutus sum, testimonium perhibe de malo: si autem bene, quid me caedis? Et misit eum Annas ligatum ad Caipham pontificem. Erat autem Simon Petrus stans, et calefaciens se. Dixerunt ergo ei: Numquid et tu ex discipulis eius es? Negavit ille, et dixerit: Non sum. Dicit ei unus ex servis pontificis, cognatus eius, cuius abscidit Petrus auriculam: Nonne ego te vidi in horto cum illo? Iterum ergo negavit Petrus: et statim gallus cantavit. Adducunt ergo Iesum a Caipha in praetorium. Erat autem mane: et ipsi non introierunt in praetorium, ut non contaminarentur, sed ut manducarent pascha. Exivit ergo Pilatus ad eos foras, et dixit: Quam accusationem affertis adversus hominem hunc? Responderunt, et dixerunt ei: Si non esset hic malefactor, non tibi tradidissemus eum. Dixit ergo eis Pilatus: Accipite eum vos, et secundum legem vestram iudicate eum. Dixerunt ergo ei Iudaei: Nobis non licet interficere quemquam. Ut sermo Iesu impleretur, quem dixit, significans qua morte esset moriturus. Introivit ergo iterum in praetorium Pilatus et vocavit Iesum, et dixit ei: Tu es Rex Iudaeorum? Respondit Iesus: A temetipso hoc dicis, an alii dixerunt tibi de me? Respondit Pilatus: Numquid ego Iudaeus sum? Gens tua, et pontifices tradiderunt te mihi: quid fecisti? Respondit Iesus: Regnum meum non est de hoc mundo. Si ex hoc mundo esset regnum meum, ministri mei utique decertarent ut non traderer Iudaeis: nun autem regnum meum non est hinc. Dixit itaque est Pilatus: Ergo Rex es tu? Respondit Iesus: Tu dicis quia Rex sum ego. Ego in hoc natus sum, et ad hoc veni in mundum, ut testimonium perhibeam veritati: omnis, qui est ex veritate, audit vocem meam. Dicit ei Pilatus: Quid est veritas? Et cum hoc dixisset, iterum exivit ad Iudaeos, et dicit eis: Ego nullam invenio in eo causam. Est autem consuetudo vobis ut unum dimittam vobis in Pasha: vultis ergo dimittam vobis Regem Iudaeorum? Clamverunt ergo rursum omnes, dicentes: Non hunc, sed Barabbam. Erat autem Barabbas latro. Tunc ergo apprehendit Pilatus Iesum, et flagellavit. Et milites plectentes coronam de spinis, imposuerunt capiti eius: et veste purpurea circumdederunt eum. Et veniebant ad eum, et dicebant: Ave Rex Iudaeorum. Et dabant ei alapas. Exivit ergo iterum Pilatus foras, et dicit eis: Ecce adduco vobis eum foras, ut cognoscatis quia nullam invenio in eo causam. Exivit ergo Iesus portans coronam spineam, et purpureum vestimentum. Et dicit eis: Ecce homo. Cum ergo vidissent cum pontifices et ministri, clamabant, dicentes: Crucifige, crucifige eum. Dicit eis Pilatus: Accpipte eum vos, et crucifigite: ego enim non invenio in eo causam. Responderunt ei Iudaei: Nos legem habemus, et secundum legem debet mori, quia Filium Dei se fecit. Cum ergo audisset Pilatus hunc sermonem, magis timuit. Et ingressus est praetorium iterum: et dixit ad Iesum: Unde es tu? Iesus autem responsum non dedit ei. Dicit ergo ei Pilatus: Mihi non loqueris? Nescis quia potestatem habeo crucifigere te, et potestatem habeo dimittere te? Respondit Iesus: Non haberes potestatem adversum me ullam, nisi tibi datum esset desuper. Propterea qui me tradidit tibi, maius peccatum habet. Et exinde quaerebat Pilatus dimittere eum. Iudaei autem clamabant, dicentes: Si hunc dimittis, non es amicus Caesaris. Omnis enim qui se regem facit, contradicit Caesari. Pilatus autem cum audisset hos sermones, adduxit foras Iesum, et sedit pro tribunali, in loco qui dicitur Lithostrotos, hebraice autem Gabbatha. Erat autem Parasceve Paschae, hora quasi sexta, et dicit Iudaeis: Ecce Rex vester. Illi autem clamabant: Tolle, tolle, crucifige eum. Dicit eis Pilatus: Regem vestrum crucifigam? Responderunt pontifices: Non habemus regem, nisi Caesarem. Tunc ergo tradidit eis illum ut crucifigeretur. Susceperunt autem Iesum, et eduxerunt. Et baiulans sibi crucem, exivit in eum, qui dicitur Calvariae, locum, hebraice autem Golgotha: ubi crucifixerunt eum, et cum eo alios duos hinc et hinc, medium autem Iesum. Scripsit autem et titulum Pilatus: et posuit super crucem. Erat autem scriptum: Iesus Nazarenus, Rex Iudaeorum. Hunc ergo titulum multi Iudaeorum legerunt, quia prope civitatem erat locus ubi crucifixus est Iesus. Et erat scriptum hebraice, graece et latine. Dicebant ergo Pilato pontifices Iudaeorum: Noli scribere, Rex Iudaeorum, sed quia ipse dixit: Rex sum Iudaeorum. Respondit Pilatus: Quod scripsi, scripsi. Milites ergo cum crucifixissent eum, acceperunt vestimenta eius et fecerunt quatuor partes: unicuique militi partem, et tunicam. Erat autem tunica inconsutilis, desuper contexta per totum. Dixerunt ergo ad invicem: Non scindamus eam, sed sortiamur de illa cuius sit. Ut Scriptura impleretur, dicens: Partiti sunt vestimenta mea sibi: et in vestem meam miserunt sortem. Et milites quidem haec fecerunt. Stabant autem iuxta crucem Iesu mater eius, et soror matris eius Maria Cleophae, et Maria Magdalene. Cum videsset ergo Iesus matrem, et discipulum stantem, quem diligebat, dicit matri suae: Mulier, ecce filius tuus. Deinde dicit discipulo: Ecce mater tua. Et ex illa hora accepit eam discipulus in sua. Postea sciens Iesus quia omnia consummata sunt, ut consummaretur Scriptura, dixit: Sitio. Vas ergo erat positum aceto plenum. Illi autem spongiam plenam aceto, hyssopo circumponentes, obtulerunt ori eius. Cum ergo accepisset Iesus acetum, dixit: Consummatum est. Et inclinato capite, tradidit spiritum.
(Here all kneel and pause a few moments)
Iudaei ergo quoniam Parasceve erat ut non remanerent in cruce corpora sabbato erat enim magnus dies ille sabbati) rogaverunt Pilaum, ut frangerentur eorum crura, et tollerentur. Venerunt ergo milites: et primi quidem fregerunt crura, et alterius qui crucifixus est cum eo. Ad Iesum autem cum venissent, ut viderunt eum iam mortuum, non fregerunt eius crura: sed unus militum lancea latus eius aperuit, et continuo exivit sanguis et aqua. Et qui vidit, testimonium perhibuit: et verum est testimonium eius. Et ille scit, quia vera dicit: ut et vos credatis. Facta sunt enim haec ut Scriptura impleretur: Os non comminuetis ex eo. Et iterum alia Scriptura dicit: Videbunt in quem transfixerunt. Post haec autem rogavit Pilatum Ioseph ab Arimathaea eo quod esset discipulus Iesu, occultus autem propter metum Iudaeorum, ut tolleret corpus Iesu. Et permisit Pilatus. Venit ergo, et tulit corpus Iesu. Venit autem et Nicodemus, qui venerat ad Iesum nocte primum, ferens mixturam myrrhae, et aloes, quasi libras centum. Acceperunt ergo corpus Iesu, et ligaverunt illud linteis cum aromatibus, sicut mos est Iudaeis sepelire. Erat autem in loco, ubi crucifixus est, hortus: et in horto monumentum novum, in quo nondum quisquam positus erat. Ibi ergo propter Parasceven Iudaeorum, quia iuxta erat monumentum, posuerunt Iesum.

Passio Domini nostri Iesu Christi secundum Ioannem
João 18:1-40; 19:1-42
Naquele tempo: Jesus saiu com os seus discípulos para além da torrente de Cedron, onde havia um jardim, no qual entrou com os seus discípulos. Judas, o traidor, conhecia também aquele lugar, porque Jesus ia freqüentemente para lá com os seus discípulos. Tomou então Judas a coorte e os guardas de serviço dos pontífices e dos fariseus, e chegaram ali com lanternas, tochas e armas. Como Jesus soubesse tudo o que havia de lhe acontecer, adiantou-se e perguntou-lhes: A quem buscais? Responderam: A Jesus de Nazaré. Sou eu, disse-lhes. (Também Judas, o traidor, estava com eles.) Quando lhes disse Sou eu, recuaram e caíram por terra. Perguntou-lhes ele, pela segunda vez: A quem buscais? Disseram: A Jesus de Nazaré. Replicou Jesus: Já vos disse que sou eu. Se é, pois, a mim que buscais, deixai ir estes. Assim se cumpriu a palavra que disse: Dos que me deste não perdi nenhum (Jo 17,12). Simão Pedro, que tinha uma espada, puxou dela e feriu o servo do sumo sacerdote, decepando-lhe a orelha direita. (O servo chamava-se Malco.) Mas Jesus disse a Pedro: Enfia a tua espada na bainha! Não hei de beber eu o cálice que o Pai me deu? Então a coorte, o tribuno e os guardas dos judeus prenderam Jesus e o ataram. Conduziram-no primeiro a Anás, por ser sogro de Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano. Caifás fora quem dera aos judeus o conselho: Convém que um só homem morra em lugar do povo. Simão Pedro seguia Jesus, e mais outro discípulo. Este discípulo era conhecido do sumo sacerdote e entrou com Jesus no pátio da casa do sumo sacerdote, porém Pedro ficou de fora, à porta. Mas o outro discípulo (que era conhecido do sumo sacerdote) saiu e falou à porteira, e esta deixou Pedro entrar. A porteira perguntou a Pedro: Não és acaso também tu dos discípulos desse homem? Não o sou, respondeu ele. Os servos e os guardas acenderam um fogo, porque fazia frio, e se aqueciam. Com eles estava também Pedro, de pé, aquecendo-se. O sumo sacerdote indagou de Jesus acerca dos seus discípulos e da sua doutrina. Jesus respondeu-lhe: Falei publicamente ao mundo. Ensinei na sinagoga e no templo, onde se reúnem os judeus, e nada falei às ocultas. Por que me perguntas? Pergunta àqueles que ouviram o que lhes disse. Estes sabem o que ensinei. A estas palavras, um dos guardas presentes deu uma bofetada em Jesus, dizendo: É assim que respondes ao sumo sacerdote? Replicou-lhe Jesus: Se falei mal, prova-o, mas se falei bem, por que me bates? (Anás enviou-o preso ao sumo sacerdote Caifás.) Simão Pedro estava lá se aquecendo. Perguntaram-lhe: Não és porventura, também tu, dos seus discípulos? Negou-o, dizendo: Não! Disse-lhe um dos servos do sumo sacerdote, parente daquele a quem Pedro cortara a orelha: Não te vi eu com ele no horto? Mas Pedro negou-o outra vez, e imediatamente o galo cantou. Da casa de Caifás conduziram Jesus ao pretório. Era de manhã cedo. Mas os judeus não entraram no pretório, para não se contaminarem e poderem comer a Páscoa. Saiu, por isso, Pilatos para ter com eles, e perguntou: Que acusação trazeis contra este homem? Responderam-lhe: Se este não fosse malfeitor, não o teríamos entregue a ti. Disse, então, Pilatos: Tomai-o e julgai-o vós mesmos segundo a vossa lei. Responderam-lhe os judeus: Não nos é permitido matar ninguém. Assim se cumpria a palavra com a qual Jesus indicou de que gênero de morte havia de morrer (Mt 20,19). Pilatos entrou no pretório, chamou Jesus e perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus? Jesus respondeu: Dizes isso por ti mesmo, ou foram outros que to disseram de mim? Disse Pilatos: Acaso sou eu judeu? A tua nação e os sumos sacerdotes entregaram-te a mim. Que fizeste? Respondeu Jesus: O meu Reino não é deste mundo. Se o meu Reino fosse deste mundo, os meus súditos certamente teriam pelejado para que eu não fosse entregue aos judeus. Mas o meu Reino não é deste mundo. Perguntou-lhe então Pilatos: És, portanto, rei? Respondeu Jesus: Sim, eu sou rei. É para dar testemunho da verdade que nasci e vim ao mundo. Todo o que é da verdade ouve a minha voz. Disse-lhe Pilatos: Que é a verdade?… Falando isso, saiu de novo, foi ter com os judeus e disse-lhes: Não acho nele crime algum. Mas é costume entre vós que pela Páscoa vos solte um preso. Quereis, pois, que vos solte o rei dos judeus? Então todos gritaram novamente e disseram: Não! A este não! Mas a Barrabás! (Barrabás era um salteador.) Pilatos mandou então flagelar Jesus. Os soldados teceram de espinhos uma coroa e puseram-lha sobre a cabeça e cobriram-no com um manto de púrpura. Aproximavam-se dele e diziam: Salve, rei dos judeus! E davam-lhe bofetadas. Pilatos saiu outra vez e disse-lhes: Eis que vo-lo trago fora, para que saibais que não acho nele nenhum motivo de acusação. Apareceu então Jesus, trazendo a coroa de espinhos e o manto de púrpura. Pilatos disse: Eis o homem! Quando os pontífices e os guardas o viram, gritaram: Crucifica-o! Crucifica-o! Falou-lhes Pilatos: Tomai-o vós e crucificai-o, pois eu não acho nele culpa alguma. Responderam-lhe os judeus: Nós temos uma lei, e segundo essa lei ele deve morrer, porque se declarou Filho de Deus. Estas palavras impressionaram Pilatos. Entrou novamente no pretório e perguntou a Jesus: De onde és tu? Mas Jesus não lhe respondeu. Pilatos então lhe disse: Tu não me respondes? Não sabes que tenho poder para te soltar e para te crucificar? Respondeu Jesus: Não terias poder algum sobre mim, se de cima não te fora dado. Por isso, quem me entregou a ti tem pecado maior. Desde então Pilatos procurava soltá-lo. Mas os judeus gritavam: Se o soltares, não és amigo do imperador, porque todo o que se faz rei se declara contra o imperador. Ouvindo estas palavras, Pilatos trouxe Jesus para fora e sentou-se no tribunal, no lugar chamado Lajeado, em hebraico Gábata. (Era a Preparação para a Páscoa, cerca da hora sexta.) Pilatos disse aos judeus: Eis o vosso rei! Mas eles clamavam: Fora com ele! Fora com ele! Crucifica-o! Pilatos perguntou-lhes: Hei de crucificar o vosso rei? Os sumos sacerdotes responderam: Não temos outro rei senão César! Entregou-o então a eles para que fosse crucificado. Levaram então consigo Jesus. Ele próprio carregava a sua cruz para fora da cidade, em direção ao lugar chamado Calvário, em hebraico Gólgota. Ali o crucificaram, e com ele outros dois, um de cada lado, e Jesus no meio. Pilatos redigiu também uma inscrição e a fixou por cima da cruz. Nela estava escrito: Jesus de Nazaré, rei dos judeus. Muitos dos judeus leram essa inscrição, porque Jesus foi crucificado perto da cidade e a inscrição era redigida em hebraico, em latim e em grego. Os sumos sacerdotes dos judeus disseram a Pilatos: Não escrevas: Rei dos judeus, mas sim: Este homem disse ser o rei dos judeus. Respondeu Pilatos: O que escrevi, escrevi. Depois de os soldados crucificarem Jesus, tomaram as suas vestes e fizeram delas quatro partes, uma para cada soldado. A túnica, porém, toda tecida de alto a baixo, não tinha costura. Disseram, pois, uns aos outros: Não a rasguemos, mas deitemos sorte sobre ela, para ver de quem será. Assim se cumpria a Escritura: Repartiram entre si as minhas vestes e deitaram sorte sobre a minha túnica (Sl 21,19). Isso fizeram os soldados. Junto à cruz de Jesus estavam de pé sua mãe, a irmã de sua mãe, Maria, mulher de Cléofas, e Maria Madalena. Quando Jesus viu sua mãe e perto dela o discípulo que amava, disse à sua mãe: Mulher, eis aí teu filho. Depois disse ao discípulo: Eis aí tua mãe. E dessa hora em diante o discípulo a levou para a sua casa. Em seguida, sabendo Jesus que tudo estava consumado, para se cumprir plenamente a Escritura, disse: Tenho sede. Havia ali um vaso cheio de vinagre. Os soldados encheram de vinagre uma esponja e, fixando-a numa vara de hissopo, chegaram-lhe à boca. Havendo Jesus tomado do vinagre, disse: Tudo está consumado. Inclinou a cabeça e rendeu o espírito. Os judeus temeram que os corpos ficassem na cruz durante o sábado, porque já era a Preparação e esse sábado era particularmente solene. Rogaram a Pilatos que se lhes quebrassem as pernas e fossem retirados. Vieram os soldados e quebraram as pernas do primeiro e do outro, que com ele foram crucificados. Chegando, porém, a Jesus, como o vissem já morto, não lhe quebraram as pernas, mas um dos soldados abriu-lhe o lado com uma lança e, imediatamente, saiu sangue e água. O que foi testemunha desse fato o atesta (e o seu testemunho é digno de fé, e ele sabe que diz a verdade), a fim de que vós creiais. Assim se cumpriu a Escritura: Nenhum dos seus ossos será quebrado (Ex 12,46). E diz em outra parte a Escritura: Olharão para aquele que transpassaram (Zc 12,10). Depois disso, José de Arimatéia, que era discípulo de Jesus, mas ocultamente, por medo dos judeus, rogou a Pilatos a autorização para tirar o corpo de Jesus. Pilatos permitiu. Foi, pois, e tirou o corpo de Jesus. Acompanhou-o Nicodemos (aquele que anteriormente fora de noite ter com Jesus), levando umas cem libras de uma mistura de mirra e aloés. Tomaram o corpo de Jesus e envolveram-no em panos com os aromas, como os judeus costumam sepultar. No lugar em que ele foi crucificado havia um jardim, e no jardim um sepulcro novo, em que ninguém ainda fora depositado. Foi ali que depositaram Jesus por causa da Preparação dos judeus e da proximidade do túmulo.

The Passion of Our Lord Jesus Christ according to St. John.
John 18:1-40; 19:1-42
At that time Jesus went forth with His disciples over the brook Cedron, where there was a garden, into which He entered with His disciples. And Judas also, who betrayed Him, knew the place: because Jesus had often resorted thither together with His disciples. Judas therefore having received a band of soldiers and servants from the chief priests and the Pharisees, cometh thither with lanterns and torches and weapons. Jesus therefore, knowing that all things that should come upon Him, went forth and said to them: Whom seek ye? They answered Him: Jesus of Nazareth. Jesus saith to them: I am He. And Judas also, who betrayed Him, stood with them. As soon therefore as He had said to them: I am He; they went backward and fell to the ground. Again therefore He asked them: Whom seek ye? And they said: Jesus of Nazareth. Jesus answered: I have told you that I am He. If therefore you seek Me, let these go their way; That the word might be fulfilled which He said: Of them whom Thou hast given Me, I have not lost anyone. Then Simon Peter, having a sword, drew it and struck the servant of the high priest and cut off his right ear. And the name of the servant was Malchus. Jesus therefore said to Peter: Put up thy sword in the scabbard. The chalice which My Father hath given Me, shall I not drink it? Then the band and the tribune and the servants of the Jews took Jesus, and bound Him. And they led Him away to Annas first, for he was father-in-law to Caiphas, who was the high priest that year. Now Caiphas was he who had given the counsel to the Jews: that it was expedient that one man should die for the people. And Simon Peter followed Jesus: and so did another disciple. And that disciple was known to the high priest and went in with Jesus into the court of the high priest. But Peter stood at the door without. The other disciple therefore, who was known to the high priest, went out and spoke to the portress and brought in Peter. The maid therefore that was portress saith to Peter: Art not thou also one of this man’s disciples? He saith: I am not. Now the servants and ministers stood at a fire of coals, because it was cold, and warmed themselves. And with them was Peter, also, standing and warming himself. The high priest therefore asked Jesus of His disciples and of His doctrine. Jesus answered him: I have spoken openly to the world. I have always taught in the synagogue and in the temple, whither all the Jews resort: and in secret I have spoken nothing. Why asketh thou Me? Ask them who have heard what I have spoken unto them. Behold they know what things I have said. And when He had said these things, one of the servants, standing by, gave Jesus a blow, saying: Answerest Thou the high priest so? Jesus answered him: If I have spoken evil, give testimony of the evil; but if well, why strikest thou Me? And Annas sent Him bound to Caiphas the high priest. And Simon Peter was standing and warming himself. They said therefore to him: Art not thou also one of His disciples? He denied it and said: I am not. One of the servants of the high priest a kinsman to him whose ear Peter cut off saith to him: Did I not see thee in the garden with Him? Again therefore Peter denied; and immediately the cock crew. Then they led Jesus from Caiphas to the governor’s hall. And it was morning; and they went not into the hall, that they might not be defiled, but that they might eat the Pasch. Pilate therefore went out to them, and said: What accusation bring you against this man? They answered and said to him: If He were not a malefactor, we would not have delivered Him up to thee. Pilate therefore said to them: Take Him you, and judge Him according to your law. The Jews therefore said to him: It is not lawful for us to put any man to death. That the word of Jesus might be fulfilled, which He said, signifying what death He should die. Pilate therefore went into the hall again and called Jesus and said to Him: Art Thou the King of the Jews? Jesus answered: Sayest thou this thing of thyself, or have other told it thee of Me? Pilate answered: Am I a Jew? Thine own nation and the chief priests have delivered Thee up to me. What hast Thou done? Jesus answered: My kingdom is not of this world. If My kingdom were of this world, My servants would certainly strive that I should not be delivered to the Jews: but now My kingdom is not from hence. Pilate therefore said to Him: Art Thou a King then? Jesus answered: Thou sayest I am a king. For this was I born, and for this came I into the world; that I should give testimony of the truth. Every one that is of the truth heareth My voice. Pilate saith to Him: What is truth? And when he had said this, he went out again to the Jews and saith to them: I find no cause in Him. But you have a custom that I should release one unto you at the Pasch. Will you, therefore, that I release unto you the King of the Jews? Then cried they all again, saying: Not this man, but Barabbas. Now Barabbas was a robber. Then therefore Pilate took Jesus and scourged Him. And the soldiers platting a crown of thorns, put it upon His head; and they put on Him a purple garment. And they came to Him and said: Hail, King of the Jews. And they gave Him blows. Pilate therefore went forth again and saith to them: Behold, I bring Him forth unto you, that you may know that I find no cause in Him. Jesus therefore came forth, bearing the crown of thorns and the purple garment. And he saith to them: Behold the man. When the chief priests, therefore, and the servants had seen Him, they cried out, saying: Crucify Him, crucify Him. Pilate saith to them: Take Him you, and crucify Him; for I find no cause in Him. The Jews answered him: We have a law, and according to the law He ought to die, because He made Himself the Son of God. When Pilate, therefore, had heard this saying, he feared the more. And he entered into the hall again; and he said to Jesus: Whence art Thou? But Jesus gave him no answer. Pilate therefore saith to Him: Speakest Thou not to me? Knowest Thou not that I have power to crucify Thee, and I have power to release Thee? Jesus answered: Thou shouldst not have any power against Me, unless it were given thee from above. Therefore, he that hath delivered Me to thee hath a greater sin. And from henceforth Pilate sought to release Him. But the Jews cried out, saying: If thou release this Man, thou art not Caesar’s friend. For whosoever maketh himself a king speaketh against Caesar. Now when Pilate had heard these words, he brought Jesus forth and sat down in the judgment seat, in the place that is called Lithostrotos, and in Hebrew Gabbatha. And it was Parasceve of the Pasch, about the sixth hour; and he saith to the Jews: Behold your King. But they cried out: Away with Him. Away with Him: Crucify Him. Pilate saith to them: Shall I crucify your King? The chief priests answered: We have no king but Caesar. Then, therefore, he delivered Him to them to be crucified. And they took Jesus and led Him forth. And bearing His cross, He went forth to that place which is called Calvary but in Hebrew Golgotha.; where they crucified Him, and with Him two others, one on each side and Jesus in the midst. And Pilate wrote a title also: and he put it upon the cross. And the writing was: Jesus of Nazareth, the King of the Jews. This title therefore many of the Jews did read: because the place where Jesus was crucified was nigh to the city. And it was written in Hebrew, Greek, and in Latin. Then the chief priests of the Jews said to Pilate: Write not: The King of the Jews; but that He said: I am the King of the Jews. Pilate answered: What I have written, I have written. The soldiers therefore, when they had crucified Him, took His garments and they made four parts, to every soldier a part and also His coat. Now the coat was without seam, woven from the top throughout. They said then one to another: Let us not cut it, but let us cast lots for it, whose it shall be: that the Scripture might be fulfilled which saith: They have parted My garemnts among them, and upon My vesture they have cast lots. And the soldiers indeed did these things. Now there stood by the cross of Jesus His Mother, and His Mother’s sister, Mary of Cleophas, and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen His Mother and the disciple standing whom He loved, He saith to His Mother: Woman, behold thy son. After that, He saith to the disciple: Behold thy mother. And from that hour, the disciple took her to his own. Afterwards, Jesus, knowing that all things were now accomplished, that the Scripture might be fulfilled, said: I thirst. Now there was a vessel set there, full of vinegar. And they, putting a sponge full of vinegar about hyssop, put it to His mouth. Jesus therefore, when He had taken the vinegar, said: It is consummated. And bowing His head, He gave up the ghost.
(Here all kneel and pause a few moments)
Then the Jews because it was the Parasceve, that the bodies might not remain upon the cross on the Sabbath day for that was a great Sabbath day, besought Pilate that their legs might be broken and that they might be taken away. The soldiers therefore came, and they broke the legs of the first, and of the other that was crucified with Him. But after they were come to Jesus, when they saw that He was already dead, they did not break His legs. But one of the soldiers with a spear opened His side, and immediately there came out blood and water. And he that saw it hath given testimony: and his testimony is true. And he knoweth that he saith true: that you also may believe. For these things were done that the Scripture might be fulfilled: you shall not break a bone of Him. And again another Scripture saith: They shall look on Him whom they pierced. And after these things, Joseph of Arimathea because he was a disciple of Jesus, but secretly for fear of the Jews besought Pilate that he might take away the Body of Jesus. And Pilate gave leave. He came therefore and took away the Body of Jesus. And Nicodemus also came he who at the first came to Jesus by night, bringing a mixture of myrrh and aloes, about a hundred pound weight. They took therefore the Body of Jesus and bound it in linen cloths, with the spices, as the manner of the Jews is to bury. Now there was in the place where He was crucified a garden: and in the garden a new sepulchre, wherein no man yet had been laid. There, therefore, because of the Parasceve of the Jews, they laid Jesus, because the sepulchre was nigh at hand.

Liturgia – 01/04/2015 – Latim/Português/English

Pássio Dómini nostri Iesu Christi secúndum Lucam
Lucam 22:1-71; 23:1-53
In illo témpore: Appropinquábat dies festus azymórum, qui dícitur Pascha: et quærébant príncipes sacerdótum et scribæ, quómodo Iesum interfícerent: timébant vero plebem. Intrávit autem sátanas in Iudam, qui cognominabátur Iscariótes, unum de duódecim. Et ábiit, et locútus est cum princípibus sacerdótum et magistrátibus, quemádmodum illum tráderet eis. Et gavísi sunt, et pacti sunt pecúniam illi dare. Et spopóndit. Et quærébat opportunitátem, ut tráderet illum sine turbis. Venit autem dies azymórum, in qua necésse erat occídi pascha. Et misit Petrum et Ioánnem, dicens: Eúntes paráte nobis pascha, ut manducémus. At illi dixérunt: Ubi vis parémus? Et dixit ad eos: Ecce, introëúntibus vobis in civitátem, occúrret vobis homo quidam ámphoram aquæ portans: sequímini eum in domum, in quam intrat, et dicétis patrifamílias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversórium, ubi pascha cum discípulis meis mandúcem? Et ipse osténdet vobis cenáculum magnum stratum, et ibi paráte. Eúntes autem invenérunt, sicut dixit illis, et paravérunt pascha. Et cum facta esset hora, discúbuit, et duódecim Apóstoli cum eo. Et ait illis: Desidério desiderávi hoc pascha manducáre vobíscum, ántequam pátiar. Dico enim vobis, quia ex hoc non manducábo illud, donec impleátur in regno Dei. Et accépto cálice, grátias egit, et dixit: Accípite, et divídite inter vos. Dico enim vobis, quod non bibam de generatióne vitis, donec regnum Dei véniat. Et accépto pane, grátias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc fácite in meam commemoratiónem. Simíliter et cálicem, postquam cenávit, dicens: Hic est calix novum Testaméntum in sánguine meo, qui pro vobis fundétur. Verúmtamen ecce manus tradéntis me mecum est in mensa. Et quidem Fílius hóminis, secúndum quod definítum est, vadit: verúmtamen væ hómini illi, per quem tradétur. Et ipsi coepérunt quaerere inter se, quis esset ex eis, qui hoc factúrus esset. Facta est autem et conténtio inter eos, quis eórum viderétur esse maior. Dixit autem eis: Reges géntium dominántur eórum: et qui potestátem habent super eos, benéfici vocántur. Vos autem non sic: sed qui maior est in vobis, fiat sicut minor: et qui præcéssor est, sicut ministrátor. Nam quis maior est, qui recúmbit, an qui minístrat? nonne qui recúmbit? Ego autem in médio vestrum sum, sicut qui minístrat: vos autem estis, qui permansístis mecum in tentatiónibus meis. Et ego dispóno vobis, sicut dispósuit mihi Pater meus regnum, ut edátis et bibátis super mensam meam in regno meo: et sedeátis super thronos, iudicántes duódecim tribus Israël. Ait autem Dóminus: Simon, Simon, ecce, sátanas expetívit vos, ut cribráret sicut tríticum: ego autem rogávi pro te, ut non defíciat fides tua: et tu aliquándo convérsus confírma fratres tuos. Qui dixit ei: Dómine, tecum parátus sum, et in cárcerem et in mortem ire. At ille dixit: Dico tibi, Petre: Non cantábit hódie gallus, donec ter ábneges nosse me. Et dixit eis: Quando misi vos sine saeculo et pera et calceaméntis, numquid aliquid défuit vobis? At illi dixérunt: Nihil. Dixit ergo eis: Sed nunc, qui habet saeculum, tollat simíliter et peram: et qui non habet, vendat túnicam suam, et emat gládium: Dico enim vobis, quóniam adhuc hoc, quod scriptum est, oportet impléri in me: Et cum iníquis deputátus est. Etenim ea, quæ sunt de me, finem habent. At illi dixérunt: Dómine, ecce duo gládii hic. At ille dixit eis: Satis est. Et egréssus ibat secúndum consuetúdinem in montem Olivárum. Secúti sunt autem illum et discípuli. Et cum pervenísset ad locum, dixit illis: Oráte, ne intrétis in tentatiónem. Et ipse avúlsus est ab eis, quantum iactus est lápidis, et pósitis génibus orábat, dicens: Pater, si vis, transfer cálicem istum a me: verúmtamen non mea volúntas, sed tua fiat. Appáruit autem illi Angelus de coelo, ccnfórtans eum. Et factus in agónia, prolíxius orábat. Et factus est sudor eius, sicut guttæ sánguinis decurréntis in terram. Et cum surrexísset ab oratióne, et venísset ad discípulos suos, invénit eos dormiéntes præ tristítia. Et ait illis: I.Quid dormítis? súrgite, oráte, ne intrétis in tentatiónem. Adhuc eo loquénte, ecce turba: et qui vocabátur Iudas, unus de duódecim, antecedébat eos: et appropinquávit Iesu, ut oscularétur eum. Iesus autem dixit illi: Iuda, ósculo Fílium hóminis tradis? Vidéntes autem hi, qui circa ipsum erant, quod futúrum erat, dixérunt ei: Dómine, si percútimus in gladio? Et percússit unus ex illis servum príncipis sacerdótum, et amputávit aurículam eius déxteram. Respóndens autem Iesus, ait: Sínite usque huc. Et cum tetigísset aurículam eius, sanávit eum. Dixit autem Iesus ad eos, qui vénerant ad se, príncipes sacerdótum et magistrátus templi et senióres: Quasi ad latrónem exístis cum gládiis et fústibus? Cum cotídie vobíscum fúerim in templo, non extendístis manus in me: sed hæc est hora vestra et potéstas tenebrárum. Comprehendéntes autem eum, duxérunt ad domum príncipis sacerdótum: Petrus vero sequebátur a longe. Accénso autem igne in médio átrii, et circumsedéntibus illis, erat Petrus in médio eórum. Quem cum vidísset ancílla quædam sedéntem ad lumen, et eum fuísset intúita, dixit: Et hic cum illo erat. At ille negávit eum, dicens: Múlier, non novi illum. Et post pusíllum álius videns eum, dixit: Et tu de illis es. Petrus vero ait: O homo, non sum. Et intervállo facto quasi horæ uníus, álius quidam affirmábat, dicens: Vere et hic cum illo erat: nam et Galilaeus est. Et ait Petrus: Homo, néscio, quid dicis. Et contínuo adhuc illo loquénte cantávit gallus. Et convérsus Dóminus respéxit Petrum. Et recordátus est Petrus verbi Dómini, sicut díxerat: Quia priúsquam gallus cantet, ter me negábis. Et egréssus foras Petrus flevit amáre. Et viri, qui tenébant illum, illudébant ei, cædéntes. Et velavérunt eum et percutiébant fáciem eius: et interrogábant eum, dicéntes: Prophetíza, quis est, qui te percússit? Et alia multa blasphemántes dicébant in eum. Et ut factus est dies, convenérunt senióres plebis et príncipes sacerdótum et scribæ, et duxérunt illum in concílium suum, dicente? Si tu es Christus, dic nobis. Et ait illis: Si vobis díxero, non credétis mihi: si autem et interrogávero, non respondébitis mihi, neque dimítte ti Ex hoc autem erit Fílius hóminis sedens a dextris virtútis Dei. Dixérunt autem omnes: Tu ergo es Fílius Dei? Qui ait: Vos dicitis, quia ego sum. At illi dixérunt: Quid adhuc desiderámus te stimónium ? Ipsi enim audívimus de ore eius. Et surgens omnis multitúdo eórum, duxérunt illum ad Pilátum. Coepérunt autem illum accusáre, dicéntes: Hunc invénimus subverténtem gentem nostram, et prohibéntem tribúta dare Caesari, et dicéntem se Christum regem esse. Pilátus autem interrogávit eum, dicens: Tu es Rex Iudæórum? At ille respóndens, ait: Tu dicis. Ait autem Pilátus ad príncipes sacerdótum et turbas: Nihil invénio causæ in hoc hómine. At illi invalescébant, dicéntes: Cómmovet pópulum, docens per univérsam Iudaeam, incípiens a Galilaea usque huc. Pilátus autem áudiens Galilaeam, interrogávit, si homo Galilaeus esset. Et ut cognóvit, quod de Heródis potestáte esset, remísit eum ad Heródem, qui et ipse Ierosólymis erat illis diébus. Heródes autem, viso Iesu, gavísus est valde. Erat enim cúpiens ex multo témpore vidére eum, eo quod audíerat multa de eo, et sperábat signum áliquod vidére ab eo fíeri. Interrogábat autem eum multis sermónibus. At ipse nihil illi respondébat. Stabant autem príncipes sacerdótum et scribæ, constánter accusántes eum. Sprevit autem illum Heródes cum exércitu suo: et illúsit indútum veste alba, et remísit ad Pilátum. Et facti sunt amíci Heródes et Pilátus in ipsa die: nam ántea inimíci erant ad ínvicem. Pilátus autem, convocátis princípibus sacerdótum et magistrátibus et plebe, dixit ad illos: Obtulístis mihi hunc hóminem, quasi averténtem pópulum, et ecce, ego coram vobis intérrogans, nullam causam invéni in hómine isto ex his, in quibus eum accusátis. Sed neque Heródes: nam remísi vos ad illum, et ecce, nihil dignum morte actum est ei. Emendátum ergo illum dimíttam. Necésse autem habébat dimíttere eis per diem festum, unum. Exclamávit autem simul univérsa turba, dicens: Tolle hunc, et dimítte nobis Barábbam. Qui erat propter seditiónem quandam fáciam in civitáte et homicídium missus in cárcerem. Iterum autem Pilátus locútus est ad eos, volens dimíttere Iesum. At illi succlamábant, dicéntes: Crucifíge, crucifíge eum. Ille autem tértio dixit ad illos: Quid enim mali fecit iste? Nullam causam mortis invénio in eo: corrípiam ergo illum et dimíttam. At illi instábant vócibus magnis, postulántes, ut crucifigerétur. Et invalescébant voces eórum. Et Pilátus adiudicávit fíeri petitiónem eórum. Dimísit autem illis eum, qui propter homicídium et seditiónem missus fúerat in cárcerem, quem petébant: Iesum vero trádidit voluntáti eórum. Et cum dúcerent eum, apprehendérunt Simónem quendam Cyrenénsem, veniéntem de villa: et imposuérunt illi crucem portáre post Iesum. Sequebátur autem illum multa turba pópuli, et mulíerum, quæ plangébant et lamentabántur eum. Convérsus autem ad illas Iesus dixit: Filiæ Ierúsalem, nolíte flere super me, sed super vos ipsas flete et super fílios vestros. Quóniam ecce vénient dies, in quibus dicent: Beátæ stériles, et veníres, qui non genuérunt, et úbera, quæ non lactavérunt. Tunc incípient dícere móntibus: Cádite super nos; et cóllibus: Operíte nos. Quia si in víridi ligno hæc fáciunt, in árido quid fiet? Ducebántur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficeréntur. Et postquam venérunt in locum, qui vocátur Calváriæ, ibi crucifixérunt eum: et latrónes, unum a dextris et álterum a sinístris. Iesus autem dicebat: Pater, dimítte illis: non enim sciunt, quid fáciunt. Dividéntes vero vestiménta eius, misérunt sortes. Et stabat pópulus spectans, et deridébant eum príncipes cum eis, dicéntes: Alios salvos fecit: se salvum fáciat, si hic est Christus Dei electus. Illudébant autem ei et mílites accedéntes, et acétum offeréntes ei, et dicéntes: Si tu es Rex Iudæórum, salvum te fac. Erat autem et superscríptio scripta super eum lítteris græcis et latínis et hebráicis: Hic est Rex Iudæórum. Unus autem de his, qui pendébant, latrónibus, blasphemábat eum, dicens: Si tu es Christus, salvum fac temetípsum, et nos. Respóndens autem alter increpábat eum, dicens: Neque tu times Deum, quod in eadem damnatióne es. Et nos quidem iuste, nam digna factis recípimus: hic vero nihil mali gessit. Et dicebat ad Iesum: Dómine, meménto mei, cum véneris in regnum tuum. Et dixit illi Iesus: Amen, dico tibi: Hódie mecum eris in paradíso. Erat autem fere hora sexta, et ténebræ factæ sunt in univérsam terram usque in horam nonam. Et obscurátus est sol: et velum templi scissum est médium. Et clamans voce magna Iesus, ait: Pater, in manus tuas comméndo spíritum meum. Et hæc dicens, exspirávit. (Hic genuflectitur, et pausatur aliquántulum) Videns autem centúrio quod factum fúerat, glorificávit Deum, dicens: Vere hic homo iustus erat. Et omnis turba eórum, qui simul áderant ad spectáculum istud et vidébant, quæ fiébant, percutiéntes péctora sua revertebántur. Stabant autem omnes noti eius a longe, et mulíeres, quæ secútæ eum erant a Galilaea, hæc vidéntes. Et ecce, vir nómine Ioseph, qui erat decúrio, vir bonus et iustus: hic non consénserat consílio et áctibus eórum, ab Arimathaea civitáte Iudaeæ, qui exspectábat et ipse regnum Dei. Hic accéssit ad Pilátum et pétiit corpus Iesu: et depósitum invólvit síndone, et pósuit eum in monuménto excíso, in quo nondum quisquam pósitus fúerat.

Paixão de Nosso Senhor Jesus Cristo segundo Lucas
Lucas 22:1-71; 23:1-53
Naquele tempo: Aproximava-se a festa dos pães sem fermento, chamada Páscoa. Os príncipes dos sacerdotes e os escribas buscavam um meio de matar Jesus, mas temiam o povo. Entretanto, Satanás entrou em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, um dos Doze. Judas foi procurar os príncipes dos sacerdotes e os oficiais para se entender com eles sobre o modo de lho entregar. Eles se alegraram com isso, e concordaram em lhe dar dinheiro. Também ele se obrigou. E buscava ocasião oportuna para o trair, sem que a multidão o soubesse. Raiou o dia dos pães sem fermento, em que se devia imolar a Páscoa. Jesus enviou Pedro e João, dizendo: Ide e preparai-nos a ceia da Páscoa. Perguntaram-lhe eles: Onde queres que a preparemos? Ele respondeu: Ao entrardes na cidade, encontrareis um homem carregando uma bilha de água; segui-o até a casa em que ele entrar, e direis ao dono da casa: O Mestre pergunta-te: Onde está a sala em que comerei a Páscoa com os meus discípulos? Ele vos mostrará no andar superior uma grande sala mobiliada, e ali fazei os preparativos. Foram, pois, e acharam tudo como Jesus lhes dissera; e prepararam a Páscoa. Chegada que foi a hora, Jesus pôs-se à mesa, e com ele os apóstolos. Disse-lhes: Tenho desejado ardentemente comer convosco esta Páscoa, antes de sofrer. Pois vos digo: não tornarei a comê-la, até que ela se cumpra no Reino de Deus. Pegando o cálice, deu graças e disse: Tomai este cálice e distribuí-o entre vós. Pois vos digo: já não tornarei a beber do fruto da videira, até que venha o Reino de Deus. Tomou em seguida o pão e depois de ter dado graças, partiu-o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que é dado por vós; fazei isto em memória de mim. Do mesmo modo tomou também o cálice, depois de cear, dizendo: Este cálice é a Nova Aliança em meu sangue, que é derramado por vós… Entretanto, eis que a mão de quem me trai está à mesa comigo. O Filho do Homem vai, segundo o que está determinado, mas ai daquele homem por quem ele é traído! Perguntavam então os discípulos entre si quem deles seria o que tal haveria de fazer. Surgiu também entre eles uma discussão: qual deles seria o maior. E Jesus disse-lhes: Os reis dos pagãos dominam como senhores, e os que exercem sobre eles autoridade chamam-se benfeitores. Que não seja assim entre vós; mas o que entre vós é o maior, torne-se como o último; e o que governa seja como o servo. Pois qual é o maior: o que está sentado à mesa ou o que serve? Não é aquele que está sentado à mesa? Todavia, eu estou no meio de vós, como aquele que serve. E vós tendes permanecido comigo nas minhas provações; eu, pois, disponho do Reino a vosso favor, assim como meu Pai o dispôs a meu favor, para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos senteis em tronos, para julgar as doze tribos de Israel. Simão, Simão, eis que Satanás vos reclamou para vos peneirar como o trigo; mas eu roguei por ti, para que a tua confiança não desfaleça; e tu, por tua vez, confirma os teus irmãos. Pedro disse-lhe: Senhor, estou pronto a ir contigo tanto para a prisão como para a morte. Jesus respondeu-lhe: Digo-te, Pedro, não cantará hoje o galo, até que três vezes hajas negado que me conheces. Depois ajuntou: Quando vos mandei sem bolsa, sem mochila e sem calçado, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada. Mas agora, disse-lhes ele, aquele que tem uma bolsa, tome-a; aquele que tem uma mochila, tome-a igualmente; e aquele que não tiver uma espada, venda sua capa para comprar uma. Pois vos digo: é necessário que se cumpra em mim ainda este oráculo: E foi contado entre os malfeitores (Is 53,12). Com efeito, aquilo que me diz respeito está próximo de se cumprir. Eles replicaram: Senhor, eis aqui duas espadas. Basta, respondeu ele. Conforme o seu costume, Jesus saiu dali e dirigiu-se para o monte das Oliveiras, seguido dos seus discípulos. Ao chegar àquele lugar, disse-lhes: Orai para que não caiais em tentação. Depois se afastou deles à distância de um tiro de pedra e, ajoelhando-se, orava: Pai, se é de teu agrado, afasta de mim este cálice! Não se faça, todavia, a minha vontade, mas sim a tua. Apareceu-lhe então um anjo do céu para confortá-lo. Ele entrou em agonia e orava ainda com mais instância, e seu suor tornou-se como gotas de sangue a escorrer pela terra. Depois de ter rezado, levantou-se, foi ter com os discípulos e achou-os adormecidos de tristeza. Disse-lhes: Por que dormis? Levantai-vos, orai, para não cairdes em tentação. Ele ainda falava, quando apareceu uma multidão de gente; e à testa deles vinha um dos Doze, que se chamava Judas. Achegou-se de Jesus para o beijar. Jesus perguntou-lhe: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem! Os que estavam ao redor dele, vendo o que ia acontecer, perguntaram: Senhor, devemos atacá-los à espada? E um deles feriu o servo do príncipe dos sacerdotes, decepando-lhe a orelha direita. Mas Jesus interveio: Deixai, basta. E, tocando na orelha daquele homem, curou-o. Voltando-se para os príncipes dos sacerdotes, para os oficiais do templo e para os anciãos que tinham vindo contra ele, disse-lhes: Saístes armados de espadas e cacetes, como se viésseis contra um ladrão. Entretanto, eu estava todos os dias convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim; mas esta é a vossa hora e do poder das trevas. Prenderam-no então e conduziram-no à casa do príncipe dos sacerdotes. Pedro seguia-o de longe. Acenderam um fogo no meio do pátio, e sentaram-se em redor. Pedro veio sentar-se com eles. Uma criada percebeu-o sentado junto ao fogo, encarou-o de perto e disse: Também este homem estava com ele. Mas ele negou-o: Mulher, não o conheço. Pouco depois, viu-o outro e disse-lhe: Também tu és um deles. Pedro respondeu: Não, eu não o sou. Passada quase uma hora, afirmava um outro: Certamente também este homem estava com ele, pois também é galileu. Mas Pedro disse: Meu amigo, não sei o que queres dizer. E no mesmo instante, quando ainda falava, cantou o galo. Voltando-se o Senhor, olhou para Pedro. Então Pedro se lembrou da palavra do Senhor: Hoje, antes que o galo cante, negar-me-ás três vezes. Saiu dali e chorou amargamente. Entretanto, os homens que guardavam Jesus escarneciam dele e davam-lhe bofetadas. Cobriam-lhe o rosto e diziam: Adivinha quem te bateu! E injuriavam-no ainda de outros modos. Ao amanhecer, reuniram-se os anciãos do povo, os príncipes dos sacerdotes e os escribas, e mandaram trazer Jesus ao seu conselho. Perguntaram-lhe: Dize-nos se és o Cristo! Respondeu-lhes ele: Se eu vo-lo disser, não me acreditareis; e se vos fizer qualquer pergunta, não me respondereis. Mas, doravante, o Filho do Homem estará sentado à direita do poder de Deus. Então perguntaram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? Respondeu: Sim, eu sou. Eles então exclamaram: Temos nós ainda necessidade de testemunho? Nós mesmos o ouvimos da sua boca. Levantou-se a sessão e conduziram Jesus diante de Pilatos, e puseram-se a acusá-lo: Temos encontrado este homem excitando o povo à revolta, proibindo pagar imposto ao imperador e dizendo-se Messias e rei. Pilatos perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus? Jesus respondeu: Sim. Declarou Pilatos aos príncipes dos sacerdotes e ao povo: Eu não acho neste homem culpa alguma. Mas eles insistiam fortemente: Ele revoluciona o povo ensinando por toda a Judéia, a começar da Galiléia até aqui. A estas palavras, Pilatos perguntou se ele era galileu. E, quando soube que era da jurisdição de Herodes, enviou-o a Herodes, pois justamente naqueles dias se achava em Jerusalém. Herodes alegrou-se muito em ver Jesus, pois de longo tempo desejava vê-lo, por ter ouvido falar dele muitas coisas, e esperava presenciar algum milagre operado por ele. Dirigiu-lhe muitas perguntas, mas Jesus nada respondeu. Ali estavam os príncipes dos sacerdotes e os escribas, acusando-o com violência. Herodes, com a sua guarda, tratou-o com desprezo, escarneceu dele, mandou revesti-lo de uma túnica branca e reenviou-o a Pilatos. Naquele mesmo dia, Pilatos e Herodes fizeram as pazes, pois antes eram inimigos um do outro. Pilatos convocou então os príncipes dos sacerdotes, os magistrados e o povo, e disse-lhes: Apresentastes-me este homem como agitador do povo, mas, interrogando-o eu diante de vós, não o achei culpado de nenhum dos crimes de que o acusais. Nem tampouco Herodes, pois no-lo devolveu. Portanto, ele nada fez que mereça a morte. Por isso, soltá-lo-ei depois de o castigar. [Acontecia que em cada festa ele era obrigado a soltar-lhes um preso.] Todo o povo gritou a uma voz: À morte com este, e solta-nos Barrabás. (Este homem fora lançado ao cárcere devido a uma revolta levantada na cidade, por causa de um homicídio.) Pilatos, porém, querendo soltar Jesus, falou-lhes de novo, mas eles vociferavam: Crucifica-o! Crucifica-o! Pela terceira vez, Pilatos ainda interveio: Mas que mal fez ele, então? Não achei nele nada que mereça a morte; irei, portanto, castigá-lo e, depois, o soltarei. Mas eles instavam, reclamando em altas vozes que fosse crucificado, e os seus clamores recrudesciam. Pilatos pronunciou então a sentença que lhes satisfazia o desejo. Soltou-lhes aquele que eles reclamavam e que havia sido lançado ao cárcere por causa do homicídio e da revolta, e entregou Jesus à vontade deles. Enquanto o conduziam, detiveram um certo Simão de Cirene, que voltava do campo, e impuseram-lhe a cruz para que a carregasse atrás de Jesus. Seguia-o uma grande multidão de povo e de mulheres, que batiam no peito e o lamentavam. Voltando-se para elas, Jesus disse: Filhas de Jerusalém, não choreis sobre mim, mas chorai sobre vós mesmas e sobre vossos filhos. Porque virão dias em que se dirá: Felizes as estéreis, os ventres que não geraram e os peitos que não amamentaram! Então dirão aos montes: Caí sobre nós! E aos outeiros: Cobri-nos! Porque, se eles fazem isto ao lenho verde, que acontecerá ao seco? Eram conduzidos ao mesmo tempo dois malfeitores para serem mortos com Jesus. Chegados que foram ao lugar chamado Calvário, ali o crucificaram, como também os ladrões, um à direita e outro à esquerda. E Jesus dizia: Pai, perdoa-lhes; porque não sabem o que fazem. Eles dividiram as suas vestes e as sortearam. A multidão conservava-se lá e observava. Os príncipes dos sacerdotes escarneciam de Jesus, dizendo: Salvou a outros, que se salve a si próprio, se é o Cristo, o escolhido de Deus! Do mesmo modo zombavam dele os soldados. Aproximavam-se dele, ofereciam-lhe vinagre e diziam: Se és o rei dos judeus, salva-te a ti mesmo. Por cima de sua cabeça pendia esta inscrição: Este é o rei dos judeus. Um dos malfeitores, ali crucificados, blasfemava contra ele: Se és o Cristo, salva-te a ti mesmo e salva-nos a nós! Mas o outro o repreendeu: Nem sequer temes a Deus, tu que sofres no mesmo suplício? Para nós isto é justo: recebemos o que mereceram os nossos crimes, mas este não fez mal algum. E acrescentou: Jesus, lembra-te de mim, quando tiveres entrado no teu Reino! Jesus respondeu-lhe: Em verdade te digo: hoje estarás comigo no paraíso. Era quase à hora sexta e em toda a terra houve trevas até a hora nona. Escureceu-se o sol e o véu do templo rasgou-se pelo meio. Jesus deu então um grande brado e disse: Pai, nas tuas mãos entrego o meu espírito. E, dizendo isso, expirou. (Genuflexão e fazer uma pausa de alguns instantes) Vendo o centurião o que acontecia, deu glória a Deus e disse: Na verdade, este homem era um justo. E toda a multidão dos que assistiam a este espetáculo e viam o que se passava, voltou batendo no peito. Os amigos de Jesus, como também as mulheres que o tinham seguido desde a Galiléia, conservavam-se a certa distância, e observavam estas coisas. Havia um homem, por nome José, membro do conselho, homem reto e justo. Ele não havia concordado com a decisão dos outros nem com os atos deles. Originário de Arimatéia, cidade da Judéia, esperava ele o Reino de Deus. Foi ter com Pilatos e lhe pediu o corpo de Jesus. Ele o desceu da cruz, envolveu-o num pano de linho e colocou-o num sepulcro, escavado na rocha, onde ainda ninguém havia sido depositado.

Tradução: Bíblia Ave Maria

The Passion of Our Lord Jesus Christ according to Luke
Luke 22:1-71; 23:1-53
Now the feast of unleavened bread, which is called the pasch, was at hand. And the chief priests and the scribes sought how they might put Jesus to death: but they feared the people. And Satan entered into Judas, who was surnamed Iscariot, one of the twelve. And he went, and discoursed with the chief priests and the magistrates, how he might betray him to them. And they were glad, and covenanted to give him money. And he promised. And he sought opportunity to betray him in the absence of the multitude. And the day of the unleavened bread came, on which it was necessary that the pasch should be killed. And he sent Peter and John, saying: Go, and prepare for us the pasch, that we may eat. But they said: Where wilt thou that we prepare? And he said to them: Behold, as you go into the city, there shall meet you a man carrying a pitcher of water: follow him into the house where he entereth in. And you shall say to the goodman of the house: The master saith to thee, Where is the guest chamber, where I may eat the pasch with my disciples? And he will shew you a large dining room, furnished; and there prepare. And they going, found as he had said to them, and made ready the pasch. And when the hour was come, he sat down, and the twelve apostles with him. And he said to them: With desire I have desired to eat this pasch with you, before I suffer. For I say to you, that from this time I will not eat it, till it be fulfilled in the kingdom of God. And having taken the chalice, he gave thanks, and said: Take, and divide it among you: For I say to you, that I will not drink of the fruit of the vine, till the kingdom of God come. And taking bread, he gave thanks, and brake; and gave to them, saying: This is my body, which is given for you. Do this for a commemoration of me. In like manner the chalice also, after he had supped, saying: This is the chalice, the new testament in my blood, which shall be shed for you. But yet behold, the hand of him that betrayeth me is with me on the table. And the Son of man indeed goeth, according to that which is determined: but yet, woe to that man by whom he shall be betrayed. And they began to inquire among themselves, which of them it was that should do this thing. And there was also a strife amongst them, which of them should seem to be the greater. And he said to them: The kings of the Gentiles lord it over them; and they that have power over them, are called beneficent. But you not so: but he that is the greater among you, let him become as the younger; and he that is the leader, as he that serveth. For which is greater, he that sitteth at table, or he that serveth? Is it not he that sitteth at table? But I am in the midst of you, as he that serveth: And you are they who have continued with me in my temptations: And I dispose to you, as my Father hath disposed to me, a kingdom; That you may eat and drink at my table, in my kingdom: and may sit upon thrones, judging the twelve tribes of Israel. And the Lord said: Simon, Simon, behold Satan hath desired to have you, that he may sift you as wheat: But I have prayed for thee, that thy faith fail not: and thou, being once converted, confirm thy brethren. Who said to him: Lord, I am ready to go with thee, both into prison, and to death. And he said: I say to thee, Peter, the cock shall not crow this day, till thou thrice deniest that thou knowest me. And he said to them: When I sent you without purse, and scrip, and shoes, did you want anything? But they said: Nothing. Then said he unto them: But now he that hath a purse, let him take it, and likewise a scrip; and he that hath not, let him sell his coat, and buy a sword. For I say to you, that this that is written must yet be fulfilled in me: And with the wicked was he reckoned. For the things concerning me have an end. But they said: Lord, behold here are two swords. And he said to them, It is enough. And going out, he went, according to his custom, to the mount of Olives. And his disciples also followed him. And when he was come to the place, he said to them: Pray, lest ye enter into temptation. And he was withdrawn away from them a stone’s cast; and kneeling down, he prayed, Saying: Father, if thou wilt, remove this chalice from me: but yet not my will, but thine be done. And there appeared to him an angel from heaven, strengthening him. And being in an agony, he prayed the longer. And his sweat became as drops of blood, trickling down upon the ground. And when he rose up from prayer, and was come to his disciples, he found them sleeping for sorrow. And he said to them: Why sleep you? arise, pray, lest you enter into temptation. As he was yet speaking, behold a multitude; and he that was called Judas, one of the twelve, went before them, and drew near to Jesus, for to kiss him. And Jesus said to him: Judas, dost thou betray the Son of man with a kiss? And they that were about him, seeing what would follow, said to him: Lord, shall we strike with the sword? And one of them struck the servant of the high priest, and cut off his right ear. But Jesus answering, said: Suffer ye thus far. And when he had touched his ear, he healed him. And Jesus said to the chief priests, and magistrates of the temple, and the ancients, that were come unto him: Are ye come out, as it were against a thief, with swords and clubs? When I was daily with you in the temple, you did not stretch forth your hands against me: but this is your hour, and the power of darkness. And apprehending him, they led him to the high priest’s house. But Peter followed afar off. And when they had kindled a fire in the midst of the hall, and were sitting about it, Peter was in the midst of them. Whom when a certain servant maid had seen sitting at the light, and had earnestly beheld him, she said: This man also was with him. But he denied him, saying: Woman, I know him not. And after a little while, another seeing him, said: Thou also art one of them. But Peter said: O man, I am not. And after the space, as it were of one hour, another certain man affirmed, saying: Of a truth, this man was also with him; for he is also a Galilean. And Peter said: Man, I know not what thou sayest. And immediately, as he was yet speaking, the cock crew. And the Lord turning looked on Peter. And Peter remembered the word of the Lord, as he had said: Before the cock crow, thou shalt deny me thrice. And Peter going out, wept bitterly. And the men that held him, mocked him, and struck him. And they blindfolded him, and smote his face. And they asked him, saying: Prophesy, who is it that struck thee? And blaspheming, many other things they said against him. And as soon as it was day, the ancients of the people, and the chief priests and scribes, cane together; and they brought him into their council, saying: If thou be the Christ, tell us. And he saith to them: If I shall tell you, you will not believe me. And if I shall also ask you, you will not answer me, nor let me go. But hereafter the Son of man shall be sitting on the right hand of the power of God. Then said they all: Art thou then the Son of God? Who said: You say that I am. And they said: What need we any further testimony? for we ourselves have heard it from his own mouth. AND the whole multitude of them rising up, led him to Pilate. And they began to accuse him, saying: We have found this man perverting our nation, and forbidding to give tribute to Caesar, and saying that he is Christ the king. And Pilate asked him, saying: Art thou the king of the Jews? But he answering, said: Thou sayest it. And Pilate said to the chief priests and to the multitudes: I find no cause in this man. But they were more earnest, saying: He stirreth up the people, teaching throughout all Judea, beginning from Galilee to this place. But Pilate hearing Galilee, asked if the man were of Galilee? And when he understood that he was of Herod’s jurisdiction, he sent him away to Herod, who was also himself at Jerusalem, in those days. And Herod, seeing Jesus, was very glad; for he was desirous of a long time to see him, because he had heard many things of him; and he hoped to see some sign wrought by him. And he questioned him in many words. But he answered him nothing. And the chief priests and the scribes stood by, earnestly accusing him. And Herod with his army set him at nought, and mocked him, putting on him a white garment, and sent him back to Pilate. And Herod and Pilate were made friends, that same day; for before they were enemies one to another. And Pilate, calling together the chief priests, and the magistrates, and the people, Said to them: You have presented unto me this man, as one that perverteth the people; and behold I, having examined him before you, find no cause in this man, in those things wherein you accuse him. No, nor Herod neither. For I sent you to him, and behold, nothing worthy of death is done to him. I will chastise him therefore, and release him. Now of necessity he was to release unto them one upon the feast day. But the whole multitude together cried out, saying: Away with this man, and release unto us Barabbas: Who, for a certain sedition made in the city, and for a murder, was cast into prison. And Pilate again spoke to them, desiring to release Jesus. But they cried again, saying: Crucify him, crucify him. And he said to them the third time: Why, what evil hath this man done? I find no cause of death in him. I will chastise him therefore, and let him go. But they were instant with loud voices, requiring that he might be crucified; and their voices prevailed. And Pilate gave sentence that it should be as they required. And he released unto them him who for murder and sedition, had been cast into prison, whom they had desired; but Jesus he delivered up to their will. And as they led him away, they laid hold of one Simon of Cyrene, coming from the country; and they laid the cross on him to carry after Jesus. And there followed him a great multitude of people, and of women, who bewailed and lamented him. But Jesus turning to them, said: Daughters of Jerusalem, weep not over me; but weep for yourselves, and for your children. For behold, the days shall come, wherein they will say: Blessed are the barren, and the wombs that have not borne, and the paps that have not given suck. Then shall they begin to say to the mountains: Fall upon us; and to the hills: Cover us. For if in the green wood they do these things, what shall be done in the dry? And there were also two other malefactors led with him to be put to death. And when they were come to the place which is called Calvary, they crucified him there; and the robbers, one on the right hand, and the other on the left. And Jesus said: Father, forgive them, for they know not what they do. But they, dividing his garments, cast lots. And the people stood beholding, and the rulers with them derided him, saying: He saved others; let him save himself, if he be Christ, the elect of God. And the soldiers also mocked him, coming to him, and offering him vinegar, And saying: If thou be the king of the Jews, save thyself. And there was also a superscription written over him in letters of Greek, and Latin, and Hebrew: THIS IS THE KING OF THE JEWS. And one of those robbers who were hanged, blasphemed him, saying: If thou be Christ, save thyself and us. But the other answering, rebuked him, saying: Neither dost thou fear God, seeing thou art condemned under the same condemnation? And we indeed justly, for we receive the due reward of our deeds; but this man hath done no evil. And he said to Jesus: Lord, remember me when thou shalt come into thy kingdom. And Jesus said to him: Amen I say to thee, this day thou shalt be with me in paradise. And it was almost the sixth hour; and there was darkness over all the earth until the ninth hour. And the sun was darkened, and the veil of the temple was rent in the midst. And Jesus crying out with a loud voice, said: Father, into thy hands I commend my spirit. And saying this, he gave up the ghost. (Here kneel, and pause a few moments) Now the centurion, seeing what was done, glorified God, saying: Indeed this was a just man. And all the multitude of them that were come together to that sight, and saw the things that were done, returned striking their breasts. And all his acquaintance, and the women that had followed him from Galilee, stood afar off, beholding these things. And behold there was a man named Joseph, who was a counsellor, a good and just man, The same had not consented to their counsel and doings; of Arimathea, a city of Judea; who also himself looked for the kingdom of God. This man went to Pilate, and begged the body of Jesus. And taking him down, he wrapped him in fine linen, and laid him in a sepulchre that was hewed in stone, wherein never yet any man had been laid.

Liturgia – 30/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 12:1-9
A ite sex dies Paschæ venit Iesus Bethániam, ubi Lázarus fúerat mórtuus, quem suscitávit Iesus. Fecérunt autem ei cenam ibi: et Martha ministrábat, Lázarus vero unus erat ex discumbéntibus cum eo. María ergo accépit libram unguénti nardi pístici pretiósi, et unxit pedes Iesu, et extérsit pedes eius capíllis suis: et domus impléta est ex odóre unguénti. Dixit ergo unus ex discípulis eius, Iudas Iscariótes, qui erat eum traditúrus: Quare hoc unguéntum non véniit trecéntis denáriis, et datum est egénis? Dixit autem hoc, non quia de egénis pertinébat ad eum, sed quia fur erat, et lóculos habens, ea, quæ mittebántur, portábat. Dixit ergo Iesus: Sínite illam, ut in diem sepultúræ meæ servet illud. Páuperes enim semper habétis vobíscum: me autem non semper habétis. Cognóvit ergo turba multa ex Iudaeis, quia illic est: et venérunt, non propter Iesum tantum, sed ut Lázarum vidérent, quem suscitávit a mórtuis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 12:1-9
Seis dias antes da Páscoa, foi Jesus a Betânia, onde vivia Lázaro, que ele ressuscitara. Deram ali uma ceia em sua honra. Marta servia e Lázaro era um dos convivas. Tomando Maria uma libra de bálsamo de nardo puro, de grande preço, ungiu os pés de Jesus e enxugou-os com seus cabelos. A casa encheu-se do perfume do bálsamo. Mas Judas Iscariotes, um dos seus discípulos, aquele que o havia de trair, disse: Por que não se vendeu este bálsamo por trezentos denários e não se deu aos pobres? Dizia isso não porque ele se interessasse pelos pobres, mas porque era ladrão e, tendo a bolsa, furtava o que nela lançavam. Jesus disse: Deixai-a; ela guardou este perfume para o dia da minha sepultura. Pois sempre tereis convosco os pobres, mas a mim nem sempre me tereis. Uma grande multidão de judeus veio a saber que Jesus lá estava; e chegou, não somente por causa de Jesus, mas ainda para ver Lázaro, que ele ressuscitara.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 12:1-9
Jesus therefore, six days before the pasch, came to Bethania, where Lazarus had been dead, whom Jesus raised to life. And they made him a supper there: and Martha served: but Lazarus was one of them that were at table with him. Mary therefore took a pound of ointment of right spikenard, of great price, and anointed the feet of Jesus, and wiped his feet with her hair; and the house was filled with the odour of the ointment. Then one of his disciples, Judas Iscariot, he that was about to betray him, said: Why was not this ointment sold for three hundred pence, and given to the poor? Now he said this, not because he cared for the poor; but because he was a thief, and having the purse, carried the things that were put therein. Jesus therefore said: Let her alone, that she may keep it against the day of my burial. For the poor you have always with you; but me you have not always. A great multitude therefore of the Jews knew that he was there; and they came, not for Jesus’ sake only, but that they might see Lazarus, whom he had raised from the dead.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 29/03/2015 – Latim/Português/English

II Domingo da Paixão Nosso Senhor

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem

R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João

R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John

R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 28/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 12:10-36
In illo témpore: Cogitavérunt príncipes sacerdótum, ut et Lázarum interfícerent: quia multi propter illum abíbant ex Iudaeis, et credébant in Iesum. In crastínum autem turba multa, quæ vénerat ad diem festum, cum audíssent, quia venit Iesus Ierosólymam, accepérunt ramos palmárum, et processérunt óbviam ei, et clamábant: Hosánna, benedíctus, qui venit in nómine Dómini, Rex Israël. Et invénit Iesus aséllum, et sedit super eum, sicut scriptum est: Noli timére, fília Sion: ecce, Rex tuus venit sedens super pullum ásinæ. Hæc non cognovérunt discípuli eius primum: sed quando glorificátus est Iesus, tunc recordáti sunt, quia hæc erant scripta de eo: et hæc fecérunt ei. Testimónium ergo perhibébat turba, quæ erat cum eo, quando Lázarum vocávit de monuménto, et suscitávit eum a mórtuis. Proptérea et óbviam venit ei turba: quia audiérunt eum fecísse hoc signum. Pharisaei ergo dixérunt ad semetípsos: Vidétis, quia nihil profícimus? Ecce, mundus totus post eum ábiit. Erant autem quidam gentíles ex his, qui ascénderant, ut adorárent in die festo. Hi ergo accessérunt ad Philíppum, qui erat a Bethsáida Galilaeæ: et rogábant eum, dicéntes: Dómine, vólumus Iesum vidére. Venit Philíppus, et dicit Andréæ: Andréas rursum et Philíppus dixérunt Iesu. Iesus autem respóndit eis, dicens: Venit hora, ut clarificétur Fílius hóminis. Amen, amen, dico vobis, nisi granum fruménti caSabbato post Dominicam de Passione 169 dens in terram mórtuum fúerit, ipsum solum manet: si autem mórtuum fúerit, multum fructum affert. Qui amat ánimam suam, perdet eam: et qui odit ánimam suam in hoc mundo, in vitam ætérnam custódit eam. Si quis mihi minístrat, me sequátur: et ubi sum ego, illic et miníster meus erit. Si quis mihi ministráverit, honorificábit eum Pater meus. Nunc anima mea turbáta est. Et quid dicam? Pater, salvífica me ex hac hora. Sed proptérea veni in horam hanc. Pater, clarífica nomen tuum. Venit ergo vox de coelo: Et clarificávi, et íterum clarificábo. Turba ergo, quæ stabat et audíerat, dicebat tonítruum esse factum. Alii dicébant: Angelus ei locútus est. Respóndit Iesus et dixit: Non propter me hæc vox venit, sed propter vos. Nunc iudícium est mundi, nunc princeps huius mundi eiiciétur foras. Et ego si exaltátus fúero a terra, ómnia traham ad meípsum. – Hoc autem dicebat, signíficans, qua morte esset moritúrus. – Respóndit ei turba: Nos audívimus ex lege, quia Christus manet in ætérnum, et quómodo tu dicis: Oportet exaltári Fílium hominis? Quis est iste Fílius hominis? Dixit ergo eis Iesus: Adhuc módicum lumen in vobis est. Ambuláte, dum lucem habétis, ut non vos ténebræ comprehéndant: et qui ámbulat in ténebris, nescit, quo vadat. Dum lucem habétis, crédite in lucem: ut fílii lucis sitis. Hæc locútus est Iesus: et ábiit, et abscóndit se ab eis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 12:10-36
Naquele tempo: os príncipes dos sacerdotes resolveram tirar a vida também a Lázaro, porque muitos judeus, por causa dele, se afastavam e acreditavam em Jesus. No dia seguinte, uma grande multidão que tinha vindo à festa em Jerusalém ouviu dizer que Jesus se ia aproximando. Saíram-lhe ao encontro com ramos de palmas, exclamando: Hosana! Bendito o que vem em nome do Senhor, o rei de Israel! Tendo Jesus encontrado um jumentinho, montou nele, segundo o que está escrito: Não temas, filha de Sião, eis que vem o teu rei montado num filho de jumenta (Zc 9,9). Os seus discípulos a princípio não compreendiam essas coisas, mas, quando Jesus foi glorificado, então se lembraram de que isto estava escrito a seu respeito e de que assim lho fizeram. A multidão, pois, que se achava com ele, quando chamara Lázaro do sepulcro e o ressuscitara, aclamava-o. Por isso o povo lhe saía ao encontro, porque tinha ouvido que Jesus fizera aquele milagre. Mas os fariseus disseram entre si: Vede! Nada adiantamos! Reparai que todo mundo corre após ele! Havia alguns gregos entre os que subiram para adorar durante a festa. Estes se aproximaram de Filipe (aquele de Betsaida da Galiléia) e rogaram-lhe: Senhor, quiséramos ver Jesus. Filipe foi e falou com André. Então André e Filipe o disseram ao Senhor. Respondeu-lhes Jesus: É chegada a hora para o Filho do Homem ser glorificado. Em verdade, em verdade vos digo: se o grão de trigo, caído na terra, não morrer, fica só; se morrer, produz muito fruto. Quem ama a sua vida, perdê-la-á; mas quem odeia a sua vida neste mundo, conservá-la-á para a vida eterna. Se alguém me quer servir, siga-me; e, onde eu estiver, estará ali também o meu servo. Se alguém me serve, meu Pai o honrará. Presentemente, a minha alma está perturbada. Mas que direi?… Pai, salva-me desta hora… Mas é exatamente para isso que vim a esta hora. Pai, glorifica o teu nome! Nisto veio do céu uma voz: Já o glorifiquei e tornarei a glorificá-lo. Ora, a multidão que ali estava, ao ouvir isso, dizia ter havido um trovão. Outros replicavam: Um anjo falou-lhe. Jesus disse: Essa voz não veio por mim, mas sim por vossa causa. Agora é o juízo deste mundo; agora será lançado fora o príncipe deste mundo. E quando eu for levantado da terra, atrairei todos os homens a mim. Dizia, porém, isto, significando de que morte havia de morrer. A multidão respondeu-lhe: Nós temos ouvido da lei que o Cristo permanece para sempre. Como dizes tu: Importa que o Filho do Homem seja levantado? Quem é esse Filho do Homem? Respondeu-lhes Jesus: Ainda por pouco tempo a luz estará em vosso meio. Andai enquanto tendes a luz, para que as trevas não vos surpreendam; e quem caminha nas trevas não sabe para onde vai. Enquanto tendes a luz, crede na luz, e assim vos tornareis filhos da luz. Jesus disse essas coisas, retirou-se e ocultou-se longe deles.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 12:10-36
At that time, the chief priests planned to put Lazarus to death also. For on his account many of the Jews began to leave them and to believe in Jesus. Now the next day, the great crowd which had come to the feast, when they heard that Jesus was coming to Jerusalem, took the branches of palms and went forth to meet Him. And they cried out, Hosanna! Blessed is He Who comes in the name of the Lord, the King of Israel! And Jesus found a young ass, and sat upon it, as it is written, Fear not, daughter of Sion; behold, your King comes, sitting upon the colt of an ass. These things His disciples did not at first understand. But when Jesus was glorified, then they remembered that these things were written about Him, and that they had done these things to Him. The crowd therefore, which was with Him when He called Lazarus from the tomb and raised him from the dead, bore witness to Him. And the reason why the crowd also went to meet Him was that they heard that He had worked this sign. The Pharisees therefore said among themselves, Do you see that we avail nothing? Behold, the entire world has gone after Him! Now there were certain Gentiles among those who had gone up to worship on the feast. These therefore approached Philip, who was from Bethsaida of Galilee, and asked him, saying, Sir, we wish to see Jesus. Philip came and told Andrew; again, Andrew and Philip spoke to Jesus. But Jesus answered them, The hour has come for the Son of Man to be glorified. Amen, amen, I say to you, unless the grain of wheat falls into the ground and dies, it remains alone. But if it dies, it brings forth much fruit. He who loves his life, loses it; and he who hates his life in this world keeps it unto life everlasting. If anyone serves Me, let him follow Me; and where I am there also shall My servant be. If anyone serves Me, My Father will honor him. Now my soul is troubled. And what shall I say? Father, save Me from this hour! No, this is why I came to this hour. Father, glorify Your name! There came therefore a voice from heaven, I have both glorified it, and I will glorify it again. Then the crowd which was standing round and had heard, said that it had thundered. Others said, An angel has spoken to Him. Jesus answered and said, Not for Me did this voice come, but for you. Now is the judgment of the world; now will the prince of the world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all things to Myself. Now He said this signifying by what death He was to die. The crowd answered Him, We have heard from the Law that the Christ abides forever. And how can You say, ‘The Son of Man must be lifted up’? Who is this Son of Man? Jesus therefore said to them, Yet a little while the light is among you. Walk while you have the light, that darkness may not overtake you. He who walks in the darkness does not know where he goes. While you have the light, believe in the light, that you may become sons of light. These things Jesus spoke, and He went away and hid Himself from them.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 27/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 11:47-54
In illo témpore: Collegérunt pontífices et pharisaei concílium advérsus Iesum, et dicébant: Quid fácimus, quia hic homo multa signa facit? Si dimíttimus eum sic, omnes credent in eum: et vénient Románi, et tollent nostrum locum et gentem. Unus autem ex ipsis, Cáiphas nómine, cum esset póntifex anni illíus, dixit eis: Vos nescítis quidquam, nec cogitátis, quia expédit vobis, ut unus moriátur homo pro pópulo, et non tota gens péreat. Hoc autem a semetípso non dixit: sed cum esset póntifex anni illíus, prophetávit, quod Iesus moritúrus erat pro gente, et non tantum pro gente, sed ut fílios Dei, qui erant dispérsi, congregáret in unum. Ab illo ergo die cogitavérunt, ut interfícerent eum. Iesus ergo iam non in palam ambulábat apud Iudaeos: sed ábiit in regiónem iuxta desértum, in civitátem, quæ dícitur Ephrem, et ibi morabátur cum discípulis suis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 11:47-54
Naquele tempo: Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho contra Jesus e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres. Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação. Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada! Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação. E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação, e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos. E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida. Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 11:47-54
At that time, the chief priests and Pharisees gathered together a council against Jesus, and said, What are we doing? for this man is working many signs. If we let Him alone as He is, all will believe in Him, and the Romans will come and take away both our place and our nation. But one of them, Caiphas, being high priest that year, said to them, You know nothing at all; nor do you reflect that it is expedient for us that one man die for the people, instead of the whole nation perishing. This, however, he said not of himself; but being high priest that year, he prophesied that Jesus was to die for the nation; and not only for the nation, but that He might gather into one the children of God who were scattered abroad. So from that day forth their plan was to put Him to death. Jesus therefore no longer went about openly among the Jews, but withdrew to the district near the desert, to a town called Ephrem; and there He stayed with His disciples.
R. Praise be to Thee, O Christ.