Blog

Liturgia Diária- 14/11/2015

SANTO DO DIA

São Josafá

jozafa10Nascido em terras da Volinia, o pequeno João (nome de batismo) foi educado no seio de uma família devota, a mãe seguidamente o levava para as orações na Igreja, certa vez parado diante do crucifixo, João rezava tão sinceramente que lhe apareceu uma fagulha de luz e caiu em seu coração, fagulha que nunca se apagou e cada dia crescia para melhor servir a Deus e a Igreja.

Com 24 anos de idade, ingressa no mosteiro basiliano da Ssma. Trindade em Vilnius, e neste mesmo local no dia do vestimento do hábito monástico, ele recebeu o nome de Josafat. Desde o inicio da vida no mosteiro, Josafat levava uma vida tão agradável a Deus que influenciava a todos. Não tendo condutores responsáveis e nem bons exemplos, pois naquela época não havia disciplina nos mosteiros, Josafat voltou-se aos santos livros, para neles encontrar para si prescrições para o caminho da santidade. Sob a iluminação divina ele começou a conduzir a vida monástica de acordo com as regras de São Basilio, assim como praticavam os monges mais antigos. O exemplo de Josafat em pouco tempo despertou outros jovens que desejavam conduzir a sua vida segundo o seu modelo. Entre eles estava um jovem cursado em teologia, Velamino Rutskyj. Este, mais tarde, junto com Josafat, tornou-se renovador da Ordem Basiliana. Em 1609, Josafat foi ordenado sacerdote. Em 1613, faleceu o metropolita Ipátio Pótio, no seu lugar, para assumir o cargo de metropolita, foi escolhido Velamino Rutskyj, e Josafat tornou-se superior do mosteiro da Ssma. Trindade. Aqui já havia aproximadamente 50 novos monges. De toda a sua alma, Josafat dedicou-se ao trabalho no mosteiro e fora dele. Ensinava o povo, confessava, e incentivava para a união com o representante de Cristo, o Papa.
Em 12 de novembro de 1617, o metropolita Rutskyj, ordenou-o bispo de Polósk. Agora o seu trabalho, e dedicação em favor das almas não tinha mais limites. Seu lema e chave de toda a sua ação era: “Que todos sejam um”. Juntamente com a sua ação pastoral, Josafat levava uma vida inteiramente monacal, na solidão e em oração.
Por essa santidade e sacrifício em favor da santa união, aqueles que eram contra a união, odiavam cada vez mais Josafat e juravam de morte. Ele, no entanto, não diminuía a sua aplicação,mas se dispunha ao martírio, decidido a entregar a sua vida pela união. E isto aconteceu no dia 12 de novembro de 1623. Quando Josafat estava em Vetebsk, em visita aos seus fiéis, aqueles que eram contra sua atitude, avançaram na vestimenta episcopal e começaram a agredir os servos. Então Josafat saiu de sua cela e disse: “Por que agridem os servos inocentes? Se tem algo contra mim, estou aqui”. Então um dos agressores atacou, e com um machado partiu a cabeça de Josafat. Caindo no chão coberto de sangue, ele ergueu a mão para abençoar os assassinos, mas um deles atirou com uma pistola, acabando assim com a vida do mártir. Em seguida arrastaram-no para o pátio, e ali maltratavam o corpo de forma diabólica: batiam, chutavam, cuspiam, arrancavam os cabelos e barba, por fim arrastaram-no para uma montanha e de lá jogaram o corpo no rio Dvenó. Depois de alguns dias os fiéis encontraram o seu corpo. Uma clareira indicava onde estava o cadáver.
Encontrado o corpo, os fiéis com muito respeito levaram-no para Polósk, onde ficou exposto por alguns meses em culto público. Desde o inicio, ao lado do corpo do santo aconteciam milagres. Era certamente um sinal de Deus de sua santidade. No dia 29 de junho de 1867, ele foi elevado ao Altar dos Santos da Igreja de Cristo, pelo Papa Pio IX.
Hoje o corpo de São Josafat repousa na Basílica de São Pedro, sob o altar de São Basílio, onde permanece incorruptível.

Oração (Coleta da Missa): Nós Vos rogamos, Senhor, suscitai em vossa Igreja o Espírito que animava vosso santo Mártir e Pontífice Josafá e que o levou a dar a vida por suas ovelhas, afim de que, por sua intercessão, também nós, movidos e fortalecidos por esse mesmo Espírito, não temamos sacrificar a nossa vida por nossos irmãos. Por Nosso Senhor Jesus Cristo vosso Filho que sendo Deus convosco vive e reina em união com o mesmo espírito, por todos os séculos dos séculos. Amém.

LEITURAS/LESSONS

Epístola

Leitura da Carta de São Paulo Apóstolo aos Hebreus. (Heb 5, 1-6)

Irmãos: Todo pontífice é escolhido entre os homens e constituído a favor dos homens como mediador nas coisas que dizem respeito a Deus, para oferecer dons e sacrifícios pelos pecados. Sabe compadecer-se dos que estão na ignorância e no erro, porque também ele está cercado de fraqueza. Por isso, ele deve oferecer sacrifícios tanto pelos próprios pecados quanto pelos pecados do povo. Ninguém se apropria desta honra, senão somente aquele que é chamado por Deus, como Aarão. Assim também Cristo não se atribuiu a si mesmo a glória de ser pontífice. Esta lhe foi dada por aquele que lhe disse: Tu és meu Filho, eu hoje te gerei (Sl 2,7), como também diz em outra passagem: Tu és sacerdote eternamente, segundo a ordem de Melquisedec (Sl 109,4).

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo João. (Jo 10, 11-16)

Naquele tempo, disse Jesus aos fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor dá a sua vida pelas ovelhas.O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.

IN ENGLISH

Epistle

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Hebrews. (Heb 6: 1-5)

Brethren, every high priest taken from among men is ordained for men in the things that appertain to God, that he may offer up gifts and sacrifices for sins: who can have compassion on them that are ignorant and that err, because he himself also is compassed with infirmity; and therefore he ought, as for the people, so also for himself, to offer for sins. Neither doth any man take the honor to himself, but he that is called by God, as Aaron was. So Christ also did not glorify Himself that He might be made a high priest; but He that said unto Him, Thou art My Son, this day have I begotten Thee. As He saith also in another place, Thou art a priest forever, according to the order of Melchisedech.

Gospel

The continuation of the holy Gospel according to John. (John 10: 11-16)

At that time, Jesus said to the pharisees, “I am the Good Shepherd. The good shepherd giveth His life for the sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth; and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the Good Shepherd; and I know Mine, and Mine know Me. As the Father knoweth Me, and I know the Father; and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have, that are not of this fold; them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.”

Liturgia Diária- 13/11/2015

SANTO DO DIA

São Diogo

images (3)Diogo nasceu em Alcalá do Porto, em Sevilha, por volta do ano de 1400. Filho de pais muito pobres e simples, viveu como monge eremita, em penitência e oração. Alimentava-se somente com os produtos da pequena horta que cultivava e se vestia com as roupas velhas que o povo lhe dava. Possuidor de dons místicos e inteligência infusa, sua piedade e bondade eram tão reconhecidas que logo ganhou fama de santidade. Depois de alguns anos isolado, resolveu fazer-se franciscano.

Em 1441, o Diogo foi enviado como missionário às Ilhas Canárias. Seu trabalho dedicado valeu-lhe o cargo de superior da ordem. Mas sua atuação não era bem vista pelos colonizadores, pois Diogo defendia os indígenas locais, colocados na condição de escravos pelos dominadores. Assim, tornaram sua atuação muito difícil. Com tantas pressões ele teve que voltar para a Espanha, em 1449.

Na Europa o zeloso irmão não ficou parado. Mudou-se para Roma e lá trabalhou como ninguém na assistência aos doentes. Era respeitado e venerado, mas precisou voltar para a Espanha, onde retomou seus trabalhos como porteiro e cozinheiro.

Morreu em 12 de novembro de 1463 com fama de santidade.

Oração (Coleta da Missa): Ó Deus, Todo-poderoso e eterno, que por uma providência admirável escolheis o que há de mais fraco para confundir o mais forte, sede propício à nossa humildade, e concedei-nos pelas piedosas preces de vosso Confessor São Diogo, mereçamos ser elevados à glória eterna dos céus. Por Nosso Senhor, Jesus Cristo. Amém.

Missa “Justus”, do comum de Confessores não Pontífices

LEITURAS/LESSONS

Epístola

Leitura da Primeira Carta de São paulo Apóstolo aos Coríntios (1 Cor 4, 9-14)

Irmãos: Somos entregues em espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens. Nós, estultos por causa de Cristo; e vós, sábios em Cristo! Nós, fracos; e vós, fortes! Vós, honrados; e nós, desprezados! Até esta hora padecemos fome, sede e nudez. Somos esbofeteados, somos errantes, fatigamo-nos, trabalhando com as nossas próprias mãos. Insultados, abençoamos; perseguidos, suportamos; caluniados, consolamos! Chegamos a ser como que o lixo do mundo, a escória de todos até agora… Não vos escrevo estas coisas para vos envergonhar, mas admoesto-vos como meus filhos muitos amados.

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. (Lc 12, 32-34)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Não temais, pequeno rebanho, porque foi do agrado de vosso Pai dar-vos o Reino. Vendei o que possuís e dai esmolas; fazei para vós bolsas que não se gastam, um tesouro inesgotável nos céus, aonde não chega o ladrão e a traça não o destrói. Pois onde estiver o vosso tesouro, ali estará também o vosso coração.

in english

Epistle

Lesson from the Book of the Blessed Paul Apostle to the Corinthians. (1 Cor 4: 9-14)

For it seems to me that God has put us apostles on show right at the end, like men condemned to death: we have been exhibited as a spectacle to the whole universe, both angelic and human. Here we are, fools for Christ’s sake, while you are the clever ones in Christ; we are weak, while you are strong; you are honoured, while we are disgraced. To this day, we go short of food and drink and clothes, we are beaten up and we have no homes; we earn our living by labouring with our own hands; when we are cursed, we answer with a blessing; when we are hounded, we endure it passively; when we are insulted, we give a courteous answer. We are treated even now as the dregs of the world, the very lowest scum. I am writing all this not to make you ashamed but simply to remind you, as my dear children;

Gospel

The continuation of the Holy Gospel according to Luke. (Luke 12: 32-34)

In that time, said Jesus for Him apostles: ‘There is no need to be afraid, little flock, for it has pleased your Father to give you the kingdom. ‘Sell your possessions and give to those in need. Get yourselves purses that do not wear out, treasure that will not fail you, in heaven where no thief can reach it and no moth destroy it. For wherever your treasure is, that is where your heart will be too.

Liturgia Diária- 12/11/2015

SANTO DO DIA

São Martinho I

martinho-papaO papa Martinho I sabia que as consequências das atitudes que tomou contra o imperador Constante II, no século VII, não seriam nada boas. Nessa época, os detentores do poder achavam que podiam interferir na Igreja, como se sua doutrina devesse submissão ao Estado. Martinho defendeu os dogmas cristãos, por isso foi submetido a grandes humilhações e também a degradantes torturas.

Martinho nasceu em Todi, na Toscana, e era padre em Roma quando morreu o papa Teodoro, em 649. Eleito para sucedê-lo, Martinho I passou a dirigir a Igreja com a mão forte da disciplina que o período exigia. Para deixar isso bem claro ao chefe do poder secular de então, assumiu mesmo antes de ter sua eleição referendada pelo imperador.

Um ano antes, Constante II tinha publicado o documento “Tipo”, que apoiava as teses hereges do cisma dos monotelistas, os quais negavam a condição humana de Cristo, o que se opõe às principais raízes do cristianismo. Para reafirmar essa posição, o papa convocou, ainda, um grande Concílio, um dos maiores da história da Igreja, na basílica de São João de Latrão, para o qual foram convidados todos os bispos do Ocidente. Ali foram condenadas, definitivamente, todas as teses monotelistas, o que provocou a ira mortal do imperador Constante II.

Ele ordenou a seu representante em Ravena, Olímpio, que prendesse o papa Martinho I. Querendo agradar ao poderoso imperador, Olímpio resolveu ir além das ordens: planejou matar Martinho. Armou um plano com seu escudeiro, que entrou no local de uma missa em que o próprio papa daria a santa comunhão aos fiéis. Na hora de receber a hóstia, o assassino sacou de seu punhal, mas ficou cego no mesmo instante e fugiu apavorado. Impressionado, Olímpio aliou-se a Martinho e projetou uma luta armada contra Constantinopla. Mas o papa perdeu sua defesa militar porque Olímpio morreu em seguida, vitimado pela peste que se alastrava naquela época.

Com o caminho livre, o imperador Constante II ordenou a prisão do papa Martinho I pedindo a sua transferência para que o julgamento se desse em Bósforo, estreito que separa a Europa da Ásia, próximo a Istambul, na Turquia. A viagem tornou-se um verdadeiro suplício, que durou quinze meses e acabou com a saúde do papa. Mesmo assim, ao chegar à cidade, ficou exposto, desnudo, sobre um leito no meio da rua, para ser execrado pela população. Depois, foi mantido incomunicável num fétido e podre calabouço, sem as mínimas condições de higiene e alimentação.

Ao fim do julgamento, o papa Martinho I foi condenado ao exílio na Criméia, sul da Rússia, e levado para lá em março de 655, em outra angustiante e sofrida viagem que durou dois meses. Ele acabou morrendo de fome quatro meses depois, em 16 de setembro daquele ano.

Fonte: http://www.paulinas.org.br/diafeliz/?system=santo&id=174#ixzz3rEYG6IvU 

Oração  (Coleta da Missa): Olhai propício, Pastor Eterno, para o vosso rebanho e guardai-o sob a vossa constante proteção, pela intercessão do bem-aventurado Martinho, vosso Mártir e Pontífice Supremo, a quem estabelecestes como Pastor de toda a Igreja. Por Nosso Senhor Jesus Cristo. Amém.

LEITURAS/LESSONS

Leitura

Leitura da Epístola de São Pedro Apóstolo (1 Ped 5, 1-4; 10-11)

Caríssimos: Eis a exortação que dirijo aos anciãos que estão entre vós; porque sou ancião como eles, fui testemunha dos sofrimentos de Cristo e serei participante com eles daquela glória que se há de manifestar. Velai sobre o rebanho de Deus, que vos é confiado. Tende cuidado dele, não constrangidos, mas espontaneamente; não por amor de interesse sórdido, mas com dedicação; não como dominadores absolutos sobre as comunidades que vos são confiadas, mas como modelos do vosso rebanho. E, quando aparecer o supremo Pastor, recebereis a coroa imperecível de glória. O Deus de toda graça, que vos chamou em Cristo à sua eterna glória, depois que tiverdes padecido um pouco, vos aperfeiçoará, vos tornará inabaláveis, vos fortificará. A ele o poder na eternidade! Amém.

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 16, 13-19)

Naquele tempo, chegando ao território de Cesaréia de Filipe, Jesus perguntou a seus discípulos: No dizer do povo, quem é o Filho do Homem? Responderam: Uns dizem que é João Batista; outros, Elias; outros, Jeremias ou um dos profetas. Disse-lhes Jesus: E vós quem dizeis que eu sou? Simão Pedro respondeu: Tu és o Cristo, o Filho de Deus vivo! Jesus então lhe disse: Feliz és, Simão, filho de Jonas, porque não foi a carne nem o sangue que te revelou isto, mas meu Pai que está nos céus. E eu te declaro: tu és Pedro, e sobre esta pedra edificarei a minha Igreja; as portas do inferno não prevalecerão contra ela. Eu te darei as chaves do Reino dos céus: tudo o que ligares na terra será ligado nos céus, e tudo o que desligares na terra será desligado nos céus.

IN ENGLISH

Lesson

Lesson from the First Book of Peter. (1 Pe 5, 1-4; 10-11)

Dearly beloved, the ancients therefore that are among you, I beseech , who am myself also am ancient, and a witness of the sufferings of Christ : as also a partaker of that glory which is to be revealed in time to come: feed the flock of God which is among you, taking care of it, not by constraint, but willingly, according to God: not for filthy lucre’s sake, but voluntarily: neither as lording it over the clergy, but being made a pattern of the flock from the heart. And when the prince of pastors shall appear, you shall receive a never fading crown of glory. But the God of all grace, Who hath called us unto His eternal glory in Christ Jesus, after you have suffered a little, will himself perfect you, and confirm you, and establish you. To Him be glory and empire for ever and ever. Amen.

Gospel

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Mt 16, 13-19)

At that time, Jesus came into the quarters of Cæsarea Philippi, and He asked His disciples, saying,”Whom do men say that the Son of man is?” But they said, Some, John the Baptist, and other some, Elias, and others, Jeremias, or one of the prophets. Jesus saith to them, “But whom do you say that I am?” Simon Peter answered, Thou art Christ, the Son of the living God. And Jesus answering, said to him, “Blessed art thou, Simon Bar-Jona, because flesh and blood hath not revealed it to thee, but My Father Who is in Heaven: and I say to thee, that thou art Peter, and upon this rock I will build My Church, and the gates of hell shall not prevail against it; and to thee I will give the keys of the kingdom of Heaven; and whatsoever thou shalt bind upon earth, it shall be bound also in Heaven; and whatsoever thou shall loose on earth, it shall be loosed also in Heaven.”

Liturgia Diária- 11/11/2015

SANTO DO DIA

São Martinho de Tours

São Martinho de Tours era filho de um Tribuno e soldado do exército romano. Nasceu e cresceu na cidade de Sabaria, Panónia (atual Hungria), em 316, família pagã sob uma educação das seitas dos seus antepassados, deuses mitológicos venerados no Império Romano. Seu pai era comandante do exército romano. Por curiosidade aos 10 anos de idade, entrou para o grupo dos catecúmenos (aqueles que estão se preparando para receber o batismo).começou a frequentar uma Igreja cristã, sendo instruído na doutrina cristã, porem sem receber o batismo. Ao atingir a adolescência com 15 anos de idade seu pai para tê-lo mais à sua volta; o alistou na cavalaria do exército imperial, e contra a própria vontade, teve de ingressar no exército romano e dirigir-se para a Gália (região na atual França). Mas se o intuito do pai era afasta-lo da Igreja, o resultado foi inverso, pois Martinho, continuava praticando os ensinamentos cristãos, principalmente a caridade. Depois, foi destinado a prestar serviço na Gália, hoje França.

Foi nessa época que ocorreu o famoso episódio do manto. Um dia um mendigo que tiritava de frio pediu-lhe esmola e, como não tinha, o cavalariano cortou seu próprio manto com a espada, dando metade ao pedinte. Durante a noite o próprio Jesus lhe apareceu em sonho, usando o pedaço de manta que dera ao mendigo e agradeceu a Martinho por tê-lo aquecido no frio. Dessa noite em diante, ele decidiu que deixaria as fileiras militares para dedicar-se à religião. Aos 18 anos abandonou o exército pois o cristianismo não comportava mais suas funções militares. Foi batizado por Santo Hilário, bispo da cidade de Poitiers.
Com vinte , afastado da vida da corte e do exercito. Tornou-se monge e discípulo do famoso Bispo de Poitiers, Santo Hilário que o ordenou diácono. Mais tarde, quando voltou do exílio em 360, doou a Martinho um terreno em Ligugé, a doze quilômetros de Poitiers. Ali ele fundou uma comunidade de monges. Mas logo eram tantos jovens religiosos que buscavam sua orientação, que Martinho construiu o primeiro mosteiro da França e da Europa ocidental.
No ocidente, ao contrário do oriente, os monges podiam exercer o sacerdócio para que se tornassem apóstolos na evangelização. Martinho liderou então a conversão de muitos e muitos habitantes da região rural. Com seus monges ele visitava as aldeias pagãs, pregava o evangelho, derrubava templos e ídolos e construía igrejas. Onde encontrava resistência fundava um mosteiro com os monges evangelizando pelo exemplo da caridade cristã, logo todo o povo se convertia. Dizem os escritos que, nesta época, havia recebido dons místicos, operando muitos prodígios em beneficio dos pobres e doentes que tanto amparava.
Quando ficou vaga a diocese de Tours, em 371 o povo o aclamou por unanimidade para ser o Bispo. Martinho aceitou, apesar de resistir no início. Mas não abandonou sua peregrinação apostólica, visitava todas as paróquias, zelava pelo culto e não desistiu de converter pagãos e exercer exemplarmente a caridade. Nas proximidades da cidade fundou outro mosteiro, chamado de Marmoutier. E sua influência não se limitou a Tours, mas se expandiu por toda a França, tornando-o querido e amado por todo o povo. Martinho exerceu o bispado por vinte e cinco anos e, aos oitenta e um, estava na cidade de Candes, quando morreu no dia 8 de novembro de 397. Sua festa é comemorada no dia 11, data em que foi sepultado na cidade de Tours. Venerado como São Martinho de Tours, tornou-se o primeiro Santo não mártir a receber culto oficial da Igreja e tornou-se um dos Santos mais populares da Europa medieval foi tão feliz”. São Martinho de Tours “Senhor, se o vosso povo precisa de mim, não vou fugir do trabalho. Seja feita a vossa vontade” dizia Martinho, Bispo de Tours, aos oitenta e um anos de idade.
A sua vida foi uma verdadeira cruzada contra os pagãos e em favor do cristianismo. Quatro mil igrejas dedicadas a ele na França, e o seu nome dado a milhares de localidades, povoados e vilas; como em toda a Europa, nas Américas, enfim em todo os países do mundo.

LEITURAS/LESSONS

Epístola

Leitura do livro do Eclesiástico. (Eclo 44,16-27;45,3-20)

Eis o grande sacerdote que nos dias de sua vida agradou a Deus e foi considerado Justo; no tempo da ira tornou-se a reconciliação dos homens. Ninguém o igualou na observância das leis do Altíssimo. Por isso jurou que o havia de glorificar em sua descendência. Abençoou nele todas as nações e confirmou sua aliança sobre sua cabeça. Distinguiu-o com as suas bençãos; conservou-lhe a sua misericórdia e ele achou graça diante do Senhor. Enalteceu-o diante dos reis e deu-lhe uma coroa de glória. Fez com ele uma aliança eterna; deu-lhe o sumo sacerdócio, e encheu-o de felicidade na glória,  para exercer o sacerdócio e, cantar louvores a seu Nome, e oferecer-Lhe dignamente incenso de agradável odor.

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas (Lc 11, 33-36)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Ninguém acende uma lâmpada e a põe em lugar oculto ou debaixo da amassadeira, mas sobre um candeeiro, para alumiar os que entram. O olho é a lâmpada do corpo. Se teu olho é são, todo o corpo será bem iluminado; se, porém, estiver em mau estado, o teu corpo estará em trevas. Vê, pois, que a luz que está em ti não sejam trevas. Se, pois, todo o teu corpo estiver na luz, sem mistura de trevas, ele será inteiramente iluminado, como sob a brilhante luz de uma lâmpada

 

In English

Epistle

Lesson from the Book of Wisdom(Ecclesiasticus 44. 16-27; 45. 3-20)

Behold, a great priest, who in his days pleased God, and was found just; and in the time of wrath he was made a reconciliation.  There was not found the like to him who kept the law of the most High. Therefore by an oath the Lord made him to increase among his people. He gave him the blessing of all nations, and confirmed His covenant upon his head. He acknowledged him in His blessings; He preserved for him His mercy ; and he found grace before the eyes of the Lord.  He glorified him in the sight of kings, and gave him a crown of glory. He made an everlasting covenant with him, and gave him a great priesthood : and made him blessed in glory. To execute the office of the priesthood, and to have praised in His name, and to offer him a worthy incense for an odor of sweetness.

Gospel

The continuation of the Holy Gospel according to Luke. (Luke 11:33-36)

At that time, said Jesus to His disciples ‘No one lights a lamp and puts it in some hidden place or under a tub; they put it on the lamp-stand so that people may see the light when they come in. The lamp of the body is your eye. When your eye is clear, your whole body, too, is filled with light; but when it is diseased your body, too, will be darkened. See to it then that the light inside you is not darkness. If, therefore, your whole body is filled with light, and not darkened at all, it will be light entirely, as when the lamp shines on you with its rays.’

Liturgia Diária- 10/11/2015

SANTO DO DIA

Santo André Avelino

Santo André Avelino1Ele nasceu em Castronuovo em 1521 , por John Avellino e Appella Margaret. Ele foi batizado com o nome de Lancelot, o primeiro dos dois irmãos. Ele recebeu sua educação de seu tio Don Cesare Appella, que era reitor do país. Em 1532 ele se mudou para Senise , aldeia a poucos quilômetros de distância, onde estudou clássicos , matemática e música para quatro anos. Em 17 ago 1537 o Bispo de Anglona , Pietro Paolo Parisio o ordenou diácono . Durante quatro anos, ele ajudou seu tio sacerdote no trabalho de catequese na paróquia. Foi ordenado sacerdote entre 1545 e 1546 . No ano seguinte, ele se matriculou na ” Universidade de Nápoles para um grau em utroque jure .

Em 1548 ele fez o conhecimento do jesuíta espanhol Diego Lainez pai, a presença de um retiro realizado pelo sacerdote causou uma profunda mudança na maneira de pensar de Lancelot que indicam como o momento de sua verdadeira conversão. A partir desse momento, ele decidiu continuar seus estudos jurídicos, mas para dar-se o grau, dominar e combater os movimentos instintivos de sua própria vontade; fazer progressos todos os dias no caminho da perfeição, dedicando-se totalmente a Deus, abraçando o estado religioso da família Teatina . Gaetano Thiene , fundou em 1533 uma comunidade de este reformador fim em Nápoles, na grande basílica de San Paolo Maggiore .

Após completar seus estudos, como acordado, ele renunciou a sua formatura projetos e aspirações de grandeza abandonando. Esperando para ser aceito entre os Teatinos, ele trabalhou no arcebispado de Nápoles como advogado. Durante este período, ele foi capaz de defender um padre no tribunal o caso foi vencido, mas apenas com o uso de mentiras. Este fato Lancellotto Ele marcou profundamente que ele decidiu deixar tudo o que poderia prejudicar o seu serviço a Deus, Ele retornou ao país e concedeu em favor de seu irmão, a parte de sua herança de direito. Logo, ele foi chamado para Nápoles pelo vigário geral Scipio Rebiba.

Em 1551 ele foi nomeado para reformar os costumes do mosteiro de St. Arcanjo em Baiano . Naquele tempo era costume nas famílias nobres para colocar suas filhas no convento que não tinha encontrado um casamento adequado. Este costume criado em mosteiros um estado de degradação e falta de coerência com a verdade a vida monástica . Don Lancelot se dedicou com todas as suas forças para a reforma desta comunidade com a introdução de uma gestão mais disciplinada e cuidadosa da vida de freiras. Isto causou-lhe ressentimento e críticas, que resultou em uma tentativa de assassinato.

Em 14 de agosto 1556 , entrou como postulante no San Paolo, em Nápoles Teatinos. Em 30 de novembro do mesmo ano, ele tomou o hábito de noviça, tendo o novo nome de André. Em 25 de janeiro 1558 tomou votos. No ano seguinte, ele foi recebido em Roma pelo Papa Paulo IV co-fundador com São Caetano de Thiene Ordem dos Clérigos Teatini Regular. Em 1560, foi nomeado mestre de noviços, cargo que ocupou por 10 anos. Ele foi muito apreciado como confessor .

Em 1567 Padre Don Andrea Avellino foi nomeado reitor do San Paolo Maggiore, em Nápoles. Papel que cobria várias vezes ao longo dos próximos dez anos. Visitante foi a província da Lombardia Teatinos entre 1573 e 1577 eo sino Província de 1590 a 1591 .

Suas regras para melhor realizar as suas atividades foram maiores: agir de acordo com as palavras de sabedoria, com firmeza e gentileza; imitar o Senhor que primeiro ensinou pelo exemplo e, em seguida, com a palavra; ter em mente a admoestação de São Bernardo para ver todos os Reitores, dissimular muito, pouco correta; avaliar a vontade dos membros, apreciar o seu trabalho e torná-lo conhecido, porque, como um exemplo e incentivo para os outros.

LEITURAS/LESSONS

Leitura

Leitura do Livro do Eclesiástico (Eclo 31, 8-11)

Bem-aventurado o homem que foi achado sem mácula, que não correu atrás do ouro, que não colocou sua esperança no dinheiro e nos tesouros! Quem é esse homem para que o felicitemos? Ele fez prodígios durante sua vida. Àquele que foi tentado pelo ouro e foi encontrado perfeito, está reservada uma glória eterna: ele podia transgredir a lei e não a violou; ele podia fazer o mal e não o fez. Por isso seus bens serão fortalecidos no Senhor, e toda a assembléia dos santos louvará suas esmolas.

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas. (Lc 12, 35-40)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: Estejam cingidos os vossos rins e acesas as vossas lâmpadas. Sede semelhantes a homens que esperam o seu senhor, ao voltar de uma festa, para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram. Bem-aventurados os servos a quem o senhor achar vigiando, quando vier! Em verdade vos digo: cingir-se-á, fá-los-á sentar à mesa e servi-los-á. Se vier na segunda ou se vier na terceira vigília e os achar vigilantes, felizes daqueles servos! Sabei, porém, isto: se o senhor soubesse a que hora viria o ladrão, vigiaria sem dúvida e não deixaria forçar a sua casa. Estai, pois, preparados, porque, à hora em que não pensais, virá o Filho do Homem.

In English

Lesson

Lesson from the Book of Wisdom. (Ecclus. 31: 8-11)

Blessed is the man that is found without blemish, and that hath not gone after gold, nor put his trust in money nor in treasures. Who is he, and we will praise him? For he hath done wonderful things in his life. Who hath been tried thereby, and made perfect, he shall have glory everlasting: he that could have transgressed, and hath not transgressed, and could do evil things, and hath not done them: therefore are his goods established in the Lord, and all the church of the saints shall declare his alms.

Gospel

The continuation of the holy Gospel according to Luke. ( Luke 12: 35-40)

At that time, Jesus said to His disciples: “Let your loins be girt, and lamps burning in your hands, and you yourselves like to men, who wait for their lord, when he shall return from the wedding; that when he cometh and knocketh, they may open to him immediately. Blessed are those servants, whom the Lord when He cometh, shall find watching. Amen, I say to you, that He will gird Himself, and make them sit down to meat, and passing will minister unto them. And if He shall come in the second watch, or come in the third watch, and find them so, blessed are those servants. But this know ye, that if the householder did know at what hour the thief would come, he would surely watch, and would not suffer his house to be broken open. Be ye then also ready; for at what hour you think not, the Son of man will come.”

Liturgia Diária-09/11/2015

DEDICAÇÃO DA BASÍLICA DO Ssmo. SALVADOR

latraoCom grande solenidade consagra a santa Igreja os seus templos e todos os anos lembra aos fiéis o aniversário de sua Dedicação. Se bem que Deus esteja presente em todo lugar e possa espalhar as suas graças e bençãos onde lhe aprouver, contudo, mais particularmente, Ele está perto de nós e ouve as nossas preces, em seu santo templo. Lembremo-nos sempre disto e tenhamos na casa de Deus um grande respeito. Lugar terrível é chamada a igreja, no Introito da Missa, porque, aí está a majestade de Deus, mas, também é denominada a porta do céu, porque nela recebemos a graça de Deus pelos Sacramentos. Aí oferecemos as nossas dádivas e as nossas orações, que sobem ao trono de Deus. Ele mesmo nos visita, como visitou Zaqueu (Evangelho), e nos comunica a plenitude de suas graças na Comunhão. A Arquibasílica do Ssmo. Salvador, hoje mais conhecida pelo nome de “São João de Latrão”, é a igreja-catedral do Santo Padre, mãe e chefe de todas as igrejas. É justo que nos regozijemos no aniversário de sua Dedicação. É uma das mais importantes igrejas estacionais. Várias vezes durante o ano e nas festas principais ali nos reunimos, ao menos em espírito. Ela é representada pela igreja-catedral de nossa diocese ou por nossa igreja paroquial.

LEITURAS/LESSONS

Leitura/Lesson

Leitura do livro do Apocalipse de São João Apóstolo. (Ap 21,2-5)

Naqueles dias, vi a Cidade Santa, a nova Jerusalém, como uma esposa ornada para o esposo. Ao mesmo tempo, ouvi do trono uma grande voz que dizia: Eis aqui o tabernáculo de Deus com os homens. Habitará com eles e serão o seu povo, e Deus mesmo estará com eles. Enxugará toda lágrima de seus olhos e já não haverá morte, nem luto, nem grito, nem dor, porque passou a primeira condição. Então o que está assentado no trono disse: Eis que eu renovo todas as coisas. Disse ainda: Escreve, porque estas palavras são fiéis e verdadeiras.

In English

Lesson from the Book of the Apocalypse of blessed John the Apostle. (Ap 21:2-5)

In those days, I saw the holy city, the new Jerusalem, coming down out of Heaven,from God, prepared as a bride adorned for her husband. And I heard a great voice from the throne, saying, Behold the tabernacle of God with men; and He will dwell with them: and they shall be His people, and God Himself with them shall be their God: and God shall wipe away all tears from their eyes; and death shall be no more, nor mourning, nor crying, nor sorrow shall be any more, for the former things are passed away. And He that sat on the throne said, Behold, I make all things new.

Evangelho/Gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas (Lc 19,1-10)

Naquele tempo, Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade. Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos. Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura. Ele correu adiante, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali. Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa. Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente. Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador… Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo. Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão. Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Luke. (Luke 19:1-10)

At that time, Jesus entering in, walked through Jericho. And behold there was a man named Zachæus, who was the chief of the publicans, and he was rich; and he sought to see Jesus Who He was, and he could not for the crowd, because he was of low stature. And running before, he climbed up into a sycamore-tree that he might see Him, for He was to pass that way. And when Jesus was come to the place, looking up, He saw him, and said to him,”Zachæus, make haste and come down, for this day I must abide in thy house.” And he made haste and came down, and received Him with joy. And when all saw it, they murmured, saying that He was gone to be a guest with a man that was a sinner. But Zachæus standing, said to the Lord, Behold, Lord, the half of my goods I give to the poor, and if I have wronged any man of anything, I restore him fourfold. Jesus said to him,”This day is salvation come to this house; because he also is a son of Abraham. For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.”

Liturgia Diária-08/11/2015

VIGÉSIMO QUARTO DOMINGO DEPOIS DE PENTECOSTES

5dim_post_epiph4Neste domingo começam as parábolas do Reino de Deus. O Evangelho explica as imperfeições e os escândalos da Igreja. Deus permite crescer o joio ao lado do trigo, até a separação no fim do mundo. Assim, devemos suportar com paciência os defeitos do próximo, e compreender que sempre haverá maus no campo da Igreja militante. Cumprindo os preceitos da Epístola, imitemos o pai de família e sem arrancar por uma violência indiscreta o joio, multipliquemos, contudo, o trigo para a colheita.

Terminados os domingos depois de Pentecostes, retoma-se aqueles domingos que sobraram depois da Epifania. Este é o V Domingo depois da Epifania. 

 

LEITURAS/LESSONS

Epístola/Epistle

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Colossenses (Cl 3,12-17)

Irmãos, como eleitos de Deus, santos e queridos, revesti-vos de entranhada misericórdia, de bondade, humildade, doçura, paciência. Suportai-vos uns aos outros e perdoai-vos mutuamente, toda vez que tiverdes queixa contra outrem. Como o Senhor vos perdoou, assim perdoai também vós. Mas, acima de tudo, revesti-vos da caridade, que é o vínculo da perfeição. Triunfe em vossos corações a paz de Cristo, para a qual fostes chamados a fim de formar um único corpo. E sede agradecidos. A palavra de Cristo permaneça entre vós em toda a sua riqueza, de sorte que com toda a sabedoria vos possais instruir e exortar mutuamente. Sob a inspiração da graça cantai a Deus de todo o coração salmos, hinos e cânticos espirituais. Tudo quanto fizerdes, por palavra ou por obra, fazei-o em nome do Senhor Jesus, dando por ele graças a Deus Pai.

In English

Lesson from the Book of the Blesses Paul Apostle to the Colossians (Col 3: 12-17)

Brethren, As the chosen of God, then, the holy people whom he loves, you are to be clothed in heartfelt compassion, in generosity and humility, gentleness and patience. Bear with one another; forgive each other if one of you has a complaint against another. The Lord has forgiven you; now you must do the same. Over all these clothes, put on love, the perfect bond. And may the peace of Christ reign in your hearts, because it is for this that you were called together in one body. Always be thankful. Let the Word of Christ, in all its richness, find a home with you. Teach each other, and advise each other, in all wisdom. With gratitude in your hearts sing psalms and hymns and inspired songs to God; and whatever you say or do, let it be in the name of the Lord Jesus, in thanksgiving to God the Father through him.

Evangelho/Gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 13,24-30)

Jesus propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é semelhante a um homem que tinha semeado boa semente em seu campo. Na hora, porém, em que os homens repousavam, veio o seu inimigo, semeou joio no meio do trigo e partiu. O trigo cresceu e deu fruto, mas apareceu também o joio. Os servidores do pai de família vieram e disseram-lhe: – Senhor, não semeaste bom trigo em teu campo? Donde vem, pois, o joio? Disse-lhes ele: – Foi um inimigo que fez isto! Replicaram-lhe: – Queres que vamos e o arranquemos? Não, disse ele; arrancando o joio, arriscais a tirar também o trigo. Deixai-os crescer juntos até a colheita. No tempo da colheita, direi aos ceifadores: arrancai primeiro o joio e atai-o em feixes para o queimar. Recolhei depois o trigo no meu celeiro.

In English

The continuation of the Holy Gospel according to Matthew (Matt. 13, 24-30)

Jesus put another parable before them, ‘The kingdom of Heaven may be compared to a man who sowed good seed in his field. While everybody was asleep his enemy came, sowed darnel all among the wheat, and made off. When the new wheat sprouted and ripened, then the darnel appeared as well. The owner’s labourers went to him and said, “Sir, was it not good seed that you sowed in your field? If so, where does the darnel come from?” He said to them, “Some enemy has done this.” And the labourers said, “Do you want us to go and weed it out?” But he said, “No, because when you weed out the darnel you might pull up the wheat with it. Let them both grow till the harvest; and at harvest time I shall say to the reapers: First collect the darnel and tie it in bundles to be burnt, then gather the wheat into my barn.” ‘

Liturgia Diária- 07/11/2015

MISSA DA FÉRIA

 Missa do XXIII Domingo depois de Pentecostes (II Classe), que seria celebrada no último domingo, sendo porém omitida em razão da Festa de Todos os Santos (I classe)

LEITURAS/LESSONS

Epístola/Epistle

Leitura da epístola de São Paulo Apóstolo aos Filipenses (Fil 3, 17-21; 4, 1-3)

Irmãos, sede meus imitadores, e olhai atentamente para os que vivem segundo o exemplo que nós vos damos. Porque há muitos por aí, de quem repetidas vezes vos tenho falado e agora o digo chorando, que se portam como inimigos da cruz de Cristo, cujo destino é a perdição, cujo deus é o ventre, para quem a própria ignomínia é causa de envaidecimento, e só têm prazer no que é terreno. Nós, porém, somos cidadãos dos céus. É de lá que ansiosamente esperamos o Salvador, o Senhor Jesus Cristo, que transformará nosso mísero corpo, tornando-o semelhante ao seu corpo glorioso, em virtude do poder que tem de sujeitar a si toda criatura. Portanto, meus muito amados e saudosos irmãos, alegria e coroa minha, continuai assim firmes no Senhor, caríssimos. Exorto a Evódia, exorto igualmente a Síntique que vivam em paz no Senhor. E a ti, fiel Sínzigo, também rogo que as ajudes, pois que trabalharam comigo no Evangelho, com Clemente e com os demais colaboradores meus, cujos nomes estão inscritos no livro da vida.

In English

Lesson from the Book of Blessed Paul, the Apostle (Phil 3, 7-21; 4, 1-3)

 Brothers, be united in imitating me. Keep your eyes fixed on those who act according to the example you have from me. For there are so many people of whom I have often warned you, and now I warn you again with tears in my eyes, who behave like the enemies of Christ’s cross. They are destined to be lost; their god is the stomach; they glory in what they should think shameful, since their minds are set on earthly things. But our homeland is in heaven and it is from there that we are expecting a Saviour, the Lord Jesus Christ, who will transfigure the wretched body of ours into the mould of his glorious body, through the working of the power which he has, even to bring all things under his mastery. So then, my brothers and dear friends whom I miss so much, my joy and my crown, hold firm in the Lord, dear friends. I urge Euodia, and I urge Syntyche to come to agreement with each other in the Lord; and I ask you, Syzygus, really to be a ‘partner’ and help them. These women have struggled hard for the gospel with me, along with Clement and all my other fellow-workers, whose names are written in the book of life.

Evangelho/Gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 9, 18-26)

Naquele tempo, falava Jesus ao povo, quando se apresentou um chefe da sinagoga. Prostrou-se diante dele e lhe disse: Senhor, minha filha acaba de morrer. Mas vem, impõe-lhe as mãos e ela viverá. Jesus levantou-se e o foi seguindo com seus discípulos. Ora, uma mulher atormentada por um fluxo de sangue, havia doze anos, aproximou-se dele por trás e tocou-lhe a orla do manto. Dizia consigo: Se eu somente tocar na sua vestimenta, serei curada. Jesus virou-se, viu-a e disse-lhe: Tem confiança, minha filha, tua fé te salvou. E a mulher ficou curada instantaneamente. Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus os tocadores de flauta e uma multidão alvoroçada. Disse-lhes: Retirai-vos, porque a menina não está morta; ela dorme. Eles, porém, zombavam dele. Tendo saído a multidão, ele entrou, tomou a menina pela mão e ela levantou-se. Esta notícia espalhou-se por toda a região.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Mt 9, 18-26)

In that time, while he was speaking to them, suddenly one of the officials came up, who bowed low in front of him and said, ‘My daughter has just died, but come and lay your hand on her and her life will be saved.’ Jesus rose and, with his disciples, followed him. Then suddenly from behind him came a woman, who had been suffering from a haemorrhage for twelve years, and she touched the fringe of his cloak, for she was thinking, ‘If only I can touch his cloak I shall be saved.’ Jesus turned round and saw her; and he said to her, ‘Courage, my daughter, your faith has saved you.’ And from that moment the woman was saved. When Jesus reached the official’s house and saw the flute-players, with the crowd making a commotion, he said, ‘Get out of here; the little girl is not dead; she is asleep.’ And they ridiculed him. But when the people had been turned out he went inside and took her by the hand; and she stood up. And the news of this spread all round the countryside.

Liturgia Diária-06/11/2015

MISSA DA FÉRIA

 Missa do XXIII Domingo depois de Pentecostes (II Classe), que seria celebrada no último domingo, sendo porém omitida em razão da Festa de Todos os Santos (I classe)

LEITURAS/LESSONS

Epístola/Epistle

Leitura da epístola de São Paulo Apóstolo aos Filipenses (Fil 3, 17-21; 4, 1-3)

Irmãos, sede meus imitadores, e olhai atentamente para os que vivem segundo o exemplo que nós vos damos. Porque há muitos por aí, de quem repetidas vezes vos tenho falado e agora o digo chorando, que se portam como inimigos da cruz de Cristo, cujo destino é a perdição, cujo deus é o ventre, para quem a própria ignomínia é causa de envaidecimento, e só têm prazer no que é terreno. Nós, porém, somos cidadãos dos céus. É de lá que ansiosamente esperamos o Salvador, o Senhor Jesus Cristo, que transformará nosso mísero corpo, tornando-o semelhante ao seu corpo glorioso, em virtude do poder que tem de sujeitar a si toda criatura. Portanto, meus muito amados e saudosos irmãos, alegria e coroa minha, continuai assim firmes no Senhor, caríssimos. Exorto a Evódia, exorto igualmente a Síntique que vivam em paz no Senhor. E a ti, fiel Sínzigo, também rogo que as ajudes, pois que trabalharam comigo no Evangelho, com Clemente e com os demais colaboradores meus, cujos nomes estão inscritos no livro da vida.

In English

Lesson from the Book of Blessed Paul, the Apostle (Phil 3, 7-21; 4, 1-3)

 Brothers, be united in imitating me. Keep your eyes fixed on those who act according to the example you have from me. For there are so many people of whom I have often warned you, and now I warn you again with tears in my eyes, who behave like the enemies of Christ’s cross. They are destined to be lost; their god is the stomach; they glory in what they should think shameful, since their minds are set on earthly things. But our homeland is in heaven and it is from there that we are expecting a Saviour, the Lord Jesus Christ, who will transfigure the wretched body of ours into the mould of his glorious body, through the working of the power which he has, even to bring all things under his mastery. So then, my brothers and dear friends whom I miss so much, my joy and my crown, hold firm in the Lord, dear friends. I urge Euodia, and I urge Syntyche to come to agreement with each other in the Lord; and I ask you, Syzygus, really to be a ‘partner’ and help them. These women have struggled hard for the gospel with me, along with Clement and all my other fellow-workers, whose names are written in the book of life.

Evangelho/Gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 9, 18-26)

Naquele tempo, falava Jesus ao povo, quando se apresentou um chefe da sinagoga. Prostrou-se diante dele e lhe disse: Senhor, minha filha acaba de morrer. Mas vem, impõe-lhe as mãos e ela viverá. Jesus levantou-se e o foi seguindo com seus discípulos. Ora, uma mulher atormentada por um fluxo de sangue, havia doze anos, aproximou-se dele por trás e tocou-lhe a orla do manto. Dizia consigo: Se eu somente tocar na sua vestimenta, serei curada. Jesus virou-se, viu-a e disse-lhe: Tem confiança, minha filha, tua fé te salvou. E a mulher ficou curada instantaneamente. Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus os tocadores de flauta e uma multidão alvoroçada. Disse-lhes: Retirai-vos, porque a menina não está morta; ela dorme. Eles, porém, zombavam dele. Tendo saído a multidão, ele entrou, tomou a menina pela mão e ela levantou-se. Esta notícia espalhou-se por toda a região.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Mt 9, 18-26)

In that time, while he was speaking to them, suddenly one of the officials came up, who bowed low in front of him and said, ‘My daughter has just died, but come and lay your hand on her and her life will be saved.’ Jesus rose and, with his disciples, followed him. Then suddenly from behind him came a woman, who had been suffering from a haemorrhage for twelve years, and she touched the fringe of his cloak, for she was thinking, ‘If only I can touch his cloak I shall be saved.’ Jesus turned round and saw her; and he said to her, ‘Courage, my daughter, your faith has saved you.’ And from that moment the woman was saved. When Jesus reached the official’s house and saw the flute-players, with the crowd making a commotion, he said, ‘Get out of here; the little girl is not dead; she is asleep.’ And they ridiculed him. But when the people had been turned out he went inside and took her by the hand; and she stood up. And the news of this spread all round the countryside.

Liturgia Diária- 05/11/2015

SANTO DO DIA

FESTA DAS SAGRADAS RELÍQUIAS

downloadO primeiro exemplo do culto de uma relíquia por crentes cristãos surge em 156 em Smyrna (atual Esmirna na Turquia), a propósito do martírio de São Policarpo relatado, por exemplo, nas obras de Eusébio de Cesareia. Depois de ter sido queimado na fogueira, os discípulos do mártir recuperaram os ossos calcinados do seu mestre e acolheram-nos como objectos sagrados. Mais tarde diversos milagres foram atribuídos a esta relíquia e a busca por objectos semelhantes tornou-se cada vez mais popular, conduzindo por exemplo, à descoberta da cruz da crucificação de Jesus Cristo em cerca de 318.

No início do cristianismo, as relíquias eram importantes, principalmente partes de corpos de mártires, pois considerava que seriam estes os primeiros a levantar-se no momento da ressurreição. Era pois importante para o fiel ser enterrado junto destas relíquias, ou pelo menos perto dos seus relicários, de forma a poder acordar para a vida eterna ao lado dos soldados da fé. O culto das relíquias foi aumentando cada vez mais e no século VII o arcebispo da Cantuária São Teodorodeclarou que as relíquias deviam ser objectos de veneração e iluminadas dia e noite pela luz de uma vela. Dois séculos mais tarde a práctica era obedecida pelo menos pelo rei Alfredo de Inglaterra.

Durante a Idade Média e o período de construção de catedrais o culto das relíquias atingiu o seu auge. Nesta altura, a edificação e manutenção de uma catedral era custeada sobretudo através de donativos da congregação. A importância eclesiástica de uma diocese, bem como a sua capacidade de atrair novos fieis e peregrinos, era muitas vezes dependente da quantidade e qualidade de relíquias que eram exibidas para veneração. Assim, quando a primeira secção da catedral de Colónia abriu as portas em 1164, foi com todo o orgulho que o Arcebispo Reinaldo de Dassel expôs os corpos dos Três reis magos. Da mesma forma, e dando só alguns exemplos:

  • Santiago de Compostela reclama o corpo de Santiago Maior
  • Trier o manto de Jesus pelo qual os legionários romanos jogaram aos dados
  • A catedral de Chartres apresenta a túnica da Virgem Maria

Não será difícil de perceber que em breve o culto das relíquias tomou em breve uma proporção exagerada principalmente após a tomada de Constantinopladurante a quarta cruzada em 1204. Ossos, pequenos bocados de pano, garrafinhas com água do rio em que Jesus foi baptizado, até saquinhos com o pó do qualAdão foi criado, eram peças comuns nos mercados do século XIII. Em dada altura chegaram a contabilizar-se cerca de 700 verdadeiros pregos da cruz, o que só por si era um facto capaz de abalar o mais crente. Mais tarde Erasmo de Roterdão haveria de afirmar com ironia que os verdadeiros bocados da cruz chegavam para construir um navio. (Recentemente, a Igreja Católica encomendou um estudo que descobriu que existem 4 000 000 centímetros cúbicos em relíquias da cruz, bastante àquem dos 178 000 000 necessários para o volume de uma cruz razoável. Não há portanto que temer.)

O Papado tomou uma posição no fim do século XIII no Concílio de Lion, onde chamou a si a responsabilidade de diagnosticar a veracidade de todas as novas relíquias. Aparentemente, não foi suficiente, uma vez que em 1287, o bispo Quivil de Exeter se viu obrigado a proibir de todo a veneração de todas as relíquias aparecidas nos últimos anos.

Com a evolução da Ciência, muitas das relíquias já foram ou estão em risco de ser desmistificadas. Sobre o Sudário de Turim, por exemplo, alegou-se ser uma impostura obra de um talentoso falsificador do século XIV (idade do pano obtida pelo método do carbono 14). Contudo, cientistas envolvidos na pesquisa levantaram a hipótese de que a composição do sudário pudesse ter sido alterada por uma série de incêndios aos quais a relíquia sobreviveu, além do próprio depósito de impurezas, tais como poeira e crescimento de bactéricas. Tais questões invalidam a datação por Carbono-14 e a referida falsificação. Verdadeiras ou não, as relíquias continuam a fazer parte da tradição cristã, apesar do progressivo distanciamento da Igreja Católica em relação à importância teológica da sua veneração.

A Igreja Católica definiu a seguinte classificação de relíquias:

  • Primeira Classe, parte do corpo de um santo (ossos, unhas, cabelo, etc.)
  • Segunda Classe, objectos pessoais de um santo (roupa, um cajado, os pregos da cruz, etc.)
  • Terceira Classe, inclui pedaços de tecido que tocaram no corpo do santo, ou, no relicário onde uma porção do seu corpo está conservada.

É proibido, sob pena de excomunhão, vender, trocar ou exibir para fins lucrativos relíquias de primeira e segunda classe. As relíquias sao guardadas geralmente por pessoas da familia no caso de ser um objeto

 

LEITURAS/LESSONS

LEITURA/LESSON

Leitura do Livro do Eclesiástico (Eclo 44,10-15)

Os primeiros, porém, foram homens de misericórdia; nunca foram esquecidas as obras de sua caridade. Na sua posteridade permanecem os seus bens. Os filhos de seus filhos são uma santa linhagem, e seus descendentes mantêm-se fiéis às alianças. Por causa deles seus filhos permanecem para sempre, e sua posteridade, assim como sua glória, não terá fim. Seus corpos foram sepultados em paz, seu nome vive de século em século. Proclamem os povos sua sabedoria, e cante a assembléia os seus louvores!

In English

Lesson from the book of the Ecclesiasticus (Eccl 44, 10-15)

But here is a list of illustrious men whose good works have not been forgotten. In their descendants they find a rich inheritance, their posterity. Their descendants stand by the commandments and, thanks to them, so do their children’s children. Their offspring will last for ever, their glory will not fade. Their bodies have been buried in peace, and their name lives on for all generations. The peoples will proclaim their wisdom, the assembly will celebrate their praises.

EVANGELHO/GOSPEL

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas (Lc 6, 17-23)

Naquele tempo, desceu Jesus da montanha e parou numa planície. Aí se achava um grande número de seus discípulos e uma grande multidão de pessoas vindas da Judéia, de Jerusalém, da região marítima, de Tiro e Sidônia, que tinham vindo para ouvi-lo e ser curadas das suas enfermidades. E os que eram atormentados dos espíritos imundos ficavam livres. Todo o povo procurava tocá-lo, pois saía dele uma força que os curava a todos. Então ele ergueu os olhos para os seus discípulos e disse: Bem-aventurados vós que sois pobres, porque vosso é o Reino de Deus! Bem-aventurados vós que agora tendes fome, porque sereis fartos! Bem-aventurados vós que agora chorais, porque vos alegrareis! Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem, vos expulsarem, vos ultrajarem, e quando repelirem o vosso nome como infame por causa do Filho do Homem! Alegrai-vos naquele dia e exultai, porque grande é o vosso galardão no céu. Era assim que os pais deles tratavam os profetas.

The continuation of the Holy Gospel according to Luke (Luke 6: 17-23)

He then came down with them and stopped at a piece of level ground where there was a large gathering of his disciples, with a great crowd of people from all parts of Judaea and Jerusalem and the coastal region of Tyre and Sidon who had come to hear him and to be cured of their diseases. People tormented by unclean spirits were also cured, and everyone in the crowd was trying to touch him because power came out of him that cured them all. Then fixing his eyes on his disciples he said: How blessed are you who are poor: the kingdom of God is yours. Blessed are you who are hungry now: you shall have your fill. Blessed are you who are weeping now: you shall laugh. ‘Blessed are you when people hate you, drive you out, abuse you, denounce your name as criminal, on account of the Son of man. Rejoice when that day comes and dance for joy, look!-your reward will be great in heaven. This was the way their ancestors treated the prophets.

NOTA: Essa Missa faz parte do próprio do Brasil e por isso não se encontra em todos os Missais Quotidianos.

Liturgia Diária-04/11/2015

SANTO DO DIA

São Carlos Borromeu

San_Carlo_BorromeoSão Carlos nasceu Arona (Lombardia Itália) – uma comunidade  italiana na província de Novara, no Piemonte 2 de outubro de 1538 é  filho do Conde Gilberto Borromeu e de Margarete de Medici, irmã do Papa Pio IV (1559-1656), do qual era sobrinho.Carlos recebeu ótima formação humana e cristã, de forma que estudou na Universidade de Pavia e destacou-se pela facilidade de administrar e tratar as pessoas. Chamado a Roma, pelo tio Papa, São Carlos mesmo antes de receber os Sacramentos da Ordem, aceitou a nomeação e responsabilidades de Cardeal e Arcebispo de Milão, num tempo em que a Igreja abria-se para sua renovação interna. Bispo que tornou-se para a Igreja um modelo de pastor e caridade, já que se consumiu por inteiro pela guarda e salvação das almas. Ele, logo após ter auxiliado o Papa e tê-lo motivado para colocar em prática todo o inspirado conteúdo do Concílio de Trento (1545-1563), assumiu com todo o ardor a missão de obedecer as decisões que levaram à contra-reforma, o qual respondia as necessidades da Igreja daquela época, e também levar a todos os fiéis da diocese de Milão para o Cristo. Determinado, foi o primeiro bispo a fundar seminários para a formação dos futuros padres; promoveu sínodos diocesanos; abundou os escritos catequéticos e conhecimento da doutrina católica; impulsionou a boa empresa e assistiu com seu zelo e apostolado santo toda a sua região além de ajudar na Evangelização de outras áreas da Europa, desta maneira deu sua vida a Deus gastando-se totalmente pelo bem dos outros e da Igreja construiu hospitais e destinou as riquezas de família ao serviço dos pobres; defendeu os direitos da Igreja contra os poderosos; renovou a vida religiosa e instituiu uma nova Congregação de sacerdotes seculares, os Oblatos.  Seu lema consistia em uma só palavra: “Humilitas”. “A humildade o impulsionou, como o Senhor Jesus, a renunciar a si mesmo para fazer-se servo de todos”. Sentindo-se atraído pela vida contemplativa, pensou em renunciar à arquidiocese. Mas seu amigo o Venerável Dom Frei Bartolomeu dos Mártires, arcebispo de Braga, dissuadiu-o dessa ideia, convencendo-o de que, naquele século em que o alto Clero tantas vezes dava mau exemplo, seria melhor que ele, altamente colocado na escala social e ademais sobrinho de um Papa, desse o bom exemplo de vida santa como arcebispo. Foi o que fez São Carlos Borromeu, modelo perfeito de pastor de almas zeloso, que aplicou em Milão as reformas ordenadas pelo Concílio de Trento.

Um capítulo à parte deve ser dedicado à relíquia do Santo Prego [um dos pregos da Cruz de Jesus], que, segundo a tradição, Ambrósio recebeu de Teodósio e foi guardada na Catedral pale o cristã de Santa Tecla (na oração fúnebre em sufrágio do imperador, o próprio Ambrósio menciona a relíquia). Quando Borromeu entrou no Domo, a relíquia estava no ponto mais alto do coro, a mais de trinta metros de altura; fazia vinte e cinco anos que ninguém a descia para expô-la à veneração dos fiéis. Em 1566, Carlos providenciou uma primeira reforma, recomendando que “se limpe diligentemente a lamparina do Prego, todas as semanas” (para Borromeu, os detalhes eram tudo…). Em 1576, com Milão subjugada pela peste, o arcebispo convocou três procissões públicas para implorar o fim do flagelo, as quais ele mesmo guiou, descalço e com uma corda amarrada ao pescoço, conduzindo a relíquia pela cidade. “Fez com que o Santo Prego”, anota o fidelíssimo bispo e biógrafo Carlo Bescapé, “fosse descido por sacerdotes elevados até o alto por certas máquinas, e o levou em procissão, inserido para a ocasião numa grande cruz [que ainda podemos ver, no quinto altar da nave esquerda, ndr.], em meio à grandiosa reverência de todo o povo”. Em 3 de outubro, uma terça-feira, percorreu-se o caminho até Santo Ambrósio; na quinta-feira, 5, até a Basílica dos Santos Apóstolos e Nazário Maior; sábado, 6, até Santa Maria de São Celso. Foi um evento épico, que ficou impresso na memória da cidade, imortalizado por mil imagens e revocações: um bispo que participa e compartilha o destino de seu povo e o chama a um ato de esperança. “E o resultado foi tão feliz”, escreve o mesmo Bescapé, “que, em tão grande multidão de pessoas, não apenas ninguém caiu pelas ruas, mas nem ao menos ocorreu nada que provocasse um aumento do contágio da peste”. 

 

LEITURAS/LESSONS

Epístola/epistle

Leitura do livro do Eclesiástico. (Eclo 44,16-27;45,3-20)

Eis o grande sacerdote que nos dias de sua vida agradou a Deus e foi considerado Justo; no tempo da ira tornou-se a reconciliação dos homens. Ninguém o igualou na observância das leis do Altíssimo. Por isso jurou que o havia de glorificar em sua descendência. Abençoou nele todas as nações e confirmou sua aliança sobre sua cabeça. Distinguiu-o com as suas bençãos; conservou-lhe a sua misericórdia e ele achou graça diante do Senhor. Enalteceu-o diante dos reis e deu-lhe uma coroa de glória. Fez com ele uma aliança eterna; deu-lhe o sumo sacerdócio, e encheu-o de felicidade na glória,  para exercer o sacerdócio e, cantar louvores a seu Nome, e oferecer-Lhe dignamente incenso de agradável odor.

In English

Lesson from the Book of Wisdom(Ecclesiasticus 44. 16-27; 45. 3-20)

Behold, a great priest, who in his days pleased God, and was found just; and in the time of wrath he was made a reconciliation.  There was not found the like to him who kept the law of the most High. Therefore by an oath the Lord made him to increase among his people. He gave him the blessing of all nations, and confirmed His covenant upon his head. He acknowledged him in His blessings; He preserved for him His mercy ; and he found grace before the eyes of the Lord.  He glorified him in the sight of kings, and gave him a crown of glory. He made an everlasting covenant with him, and gave him a great priesthood : and made him blessed in glory. To execute the office of the priesthood, and to have praised in His name, and to offer him a worthy incense for an odor of sweetness.

Evangelho/ gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. (Mt 25, 14-23)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos essa parábola: O reino dos céus é como um homem que, tendo de viajar, reuniu seus servos e lhes confiou seus bens. A um deu cinco talentos; a outro, dois; e a outro, um, segundo a capacidade de cada um. Depois partiu.Logo em seguida, o que recebeu cinco talentos negociou com eles; fê-los produzir, e ganhou outros cinco.Do mesmo modo, o que recebeu dois, ganhou outros dois. Mas, o que recebeu apenas um, foi cavar a terra e escondeu o dinheiro de seu senhor. Muito tempo depois, o senhor daqueles servos voltou e pediu-lhes contas. O que recebeu cinco talentos, aproximou-se e apresentou outros cinco: – Senhor, disse-lhe, confiaste-me cinco talentos; eis aqui outros cinco que ganhei.’ Disse-lhe seu senhor: – Muito bem, servo bom e fiel; já que foste fiel no pouco, eu te confiarei muito. Vem regozijar-te com teu senhor. O que recebeu dois talentos, adiantou-se também e disse: – Senhor, confiaste-me dois talentos; eis aqui os dois outros que lucrei. Disse-lhe seu senhor: – Muito bem, servo bom e fiel; já que foste fiel no pouco, eu te confiarei muito. Vem regozijar-te com teu senhor.

In English

 Sequence Holy Gospel according to Matthew. (Mt 25: 14-23)

At that time Jesus said to his disciples this parable: ‘The kingdom of heaven it is like a man about to go abroad who summoned his servants and entrusted his property to them. To one he gave five talents, to another two, to a third one, each in proportion to his ability. Then he set out on his journey. The man who had received the five talents promptly went and traded with them and made five more. The man who had received two made two more in the same way. But the man who had received one went off and dug a hole in the ground and hid his master’s money. Now a long time afterwards, the master of those servants came back and went through his accounts with them. The man who had received the five talents came forward bringing five more. “Sir,” he said, “you entrusted me with five talents; here are five more that I have made.” His master said to him, “Well done, good and trustworthy servant; you have shown you are trustworthy in small things; I will trust you with greater; come and join in your master’s happiness.” Next the man with the two talents came forward. “Sir,” he said, “you entrusted me with two talents; here are two more that I have made.” His master said to him, “Well done, good and trustworthy servant; you have shown you are trustworthy in small things; I will trust you with greater; come and join in your master’s happiness.”

Liturgia da Missa STATUIT, para um Confessor Pontífice.

Liturgia Diária-03/11/2015

Epístola/Epistle

Leitura da epístola de São Paulo Apóstolo aos Filipenses (Fil 3, 17-21; 4, 1-3)

Irmãos, sede meus imitadores, e olhai atentamente para os que vivem segundo o exemplo que nós vos damos. Porque há muitos por aí, de quem repetidas vezes vos tenho falado e agora o digo chorando, que se portam como inimigos da cruz de Cristo, cujo destino é a perdição, cujo deus é o ventre, para quem a própria ignomínia é causa de envaidecimento, e só têm prazer no que é terreno. Nós, porém, somos cidadãos dos céus. É de lá que ansiosamente esperamos o Salvador, o Senhor Jesus Cristo, que transformará nosso mísero corpo, tornando-o semelhante ao seu corpo glorioso, em virtude do poder que tem de sujeitar a si toda criatura. Portanto, meus muito amados e saudosos irmãos, alegria e coroa minha, continuai assim firmes no Senhor, caríssimos. Exorto a Evódia, exorto igualmente a Síntique que vivam em paz no Senhor. E a ti, fiel Sínzigo, também rogo que as ajudes, pois que trabalharam comigo no Evangelho, com Clemente e com os demais colaboradores meus, cujos nomes estão inscritos no livro da vida.

In English

Lesson from the Book of Blessed Paul, the Apostle (Phil 3, 7-21; 4, 1-3)

 Brothers, be united in imitating me. Keep your eyes fixed on those who act according to the example you have from me. For there are so many people of whom I have often warned you, and now I warn you again with tears in my eyes, who behave like the enemies of Christ’s cross. They are destined to be lost; their god is the stomach; they glory in what they should think shameful, since their minds are set on earthly things. But our homeland is in heaven and it is from there that we are expecting a Saviour, the Lord Jesus Christ, who will transfigure the wretched body of ours into the mould of his glorious body, through the working of the power which he has, even to bring all things under his mastery. So then, my brothers and dear friends whom I miss so much, my joy and my crown, hold firm in the Lord, dear friends. I urge Euodia, and I urge Syntyche to come to agreement with each other in the Lord; and I ask you, Syzygus, really to be a ‘partner’ and help them. These women have struggled hard for the gospel with me, along with Clement and all my other fellow-workers, whose names are written in the book of life.

Evangelho/Gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 9, 18-26)

Naquele tempo, falava Jesus ao povo, quando se apresentou um chefe da sinagoga. Prostrou-se diante dele e lhe disse: Senhor, minha filha acaba de morrer. Mas vem, impõe-lhe as mãos e ela viverá. Jesus levantou-se e o foi seguindo com seus discípulos. Ora, uma mulher atormentada por um fluxo de sangue, havia doze anos, aproximou-se dele por trás e tocou-lhe a orla do manto. Dizia consigo: Se eu somente tocar na sua vestimenta, serei curada. Jesus virou-se, viu-a e disse-lhe: Tem confiança, minha filha, tua fé te salvou. E a mulher ficou curada instantaneamente. Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus os tocadores de flauta e uma multidão alvoroçada. Disse-lhes: Retirai-vos, porque a menina não está morta; ela dorme. Eles, porém, zombavam dele. Tendo saído a multidão, ele entrou, tomou a menina pela mão e ela levantou-se. Esta notícia espalhou-se por toda a região.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Mt 9, 18-26)

In that time, while he was speaking to them, suddenly one of the officials came up, who bowed low in front of him and said, ‘My daughter has just died, but come and lay your hand on her and her life will be saved.’ Jesus rose and, with his disciples, followed him. Then suddenly from behind him came a woman, who had been suffering from a haemorrhage for twelve years, and she touched the fringe of his cloak, for she was thinking, ‘If only I can touch his cloak I shall be saved.’ Jesus turned round and saw her; and he said to her, ‘Courage, my daughter, your faith has saved you.’ And from that moment the woman was saved. When Jesus reached the official’s house and saw the flute-players, with the crowd making a commotion, he said, ‘Get out of here; the little girl is not dead; she is asleep.’ And they ridiculed him. But when the people had been turned out he went inside and took her by the hand; and she stood up. And the news of this spread all round the countryside.

 

*Missa da Féria. Missa do XXIII Domingo depois de Pentecostes (II Classe), que seria celebrado no último domingo, entretanto foi omitido em razão da Festa de Todos os Santos (I classe)

Liturgia Diária-Vigília de Todos os Santos

Epístola/Epistle/Epistola

Leitura do Apocalipse de São João Apóstolo (Ap 5, 6-12)

Naqueles dias, eu, João, vi no meio do trono, dos quatro Animais e no meio dos Anciãos um Cordeiro de pé, como que imolado. Tinha ele sete chifres e sete olhos (que são os sete Espíritos de Deus, enviados por toda a terra). Veio e recebeu o livro da mão direita do que se assentava no trono. Quando recebeu o livro, os quatro Animais e os vinte e quatro Anciãos prostraram-se diante do Cordeiro, tendo cada um uma cítara e taças de ouro cheias de perfume (que são as orações dos santos). Cantavam um cântico novo, dizendo: Tu és digno de receber o livro e de abrir-lhe os selos, porque foste imolado e resgataste para Deus, ao preço de teu sangue, homens de toda tribo, língua, povo e raça; e deles fizeste para nosso Deus um reino de sacerdotes, que reinam sobre a terra. Na minha visão ouvi também, ao redor do trono, dos Animais e dos Anciãos, a voz de muitos anjos, em número de miríades de miríades e de milhares de milhares, bradando em alta voz: Digno é o Cordeiro imolado de receber o poder, a riqueza, a sabedoria, a força, a glória, a honra e o louvor.

In English

Lesson from the Book of The Apocalypse of Blessed John the Apostle. (Ap 5: 6-12)

In those days, Behold, I, John, saw in the midst of the throne and of the four living creatures, and in the midst of the ancients, a Lamb, standing as it were slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven spirits of God, sent forth into all the earth. And He came, and took the book out of the right hand of Him that sat on the throne: and when He had opened the book, the four living creatures, and the four and twenty ancients fell down before the Lamb, having every one of them harps, and golden vials full of odors, which are the prayers of saints; and they sung a new canticle, saying, Thou art worthy, O Lord, to take the book, and to open the seals thereof; because Thou wert slain, and hast redeemed us to God, in Thy blood, out of every tribe, and tongue, and people, and nation, and hast made us to God a kingdom and priests; and we shall reign on the earth. And I beheld, and I heard the voice of many angels round about the throne, and the living creatures and the ancients, and the number of them was thousands of thousands, saying with a loud voice, The Lamb that was slain is worthy to receive power, and divinity, and wisdom, and strength, and honor, and glory, and benediction for ever and ever. Amen.

Em Latim

Léctio libri Apocalypsis beáti Joánnis Apóstoli. (Ap 5, 6-12)

In diébus illis: Ecce ego Joánnes vidi in médio throni, et quátuor animálium, et in médio seniórum, Agnum stantem tamquam occísum, habéntem córnua septem et óculos septem: qui sunt septem spíritus Dei, missi in omnem terram. Et venit: et accépit de déxtera sedéntis in throno librum. Et cum aperuísset librum, quátuor animália et vigintiquátuor senióres cecidérunt coram Agno, habéntés singuli cítharas, et phíalas áureas plenas odoramentórum, quæ sunt oratiónes sanctórum: et cantábant cánticum novum, dicéntes: Dignus es, Dómine, accípere librum, et aperíre signácula ejus: quóniam occísus es, et redemísti nos Deo in sánguine tuo ex omní tribu, et lingua, et pópulo, et natíóne: et fecísti nos Deo nostro regnum, et sacerdótes: et regnábimus super terram. Et vidi, et audívi vocem Angelórum multórum in circúitu throni, et animálium, et seniórum: et erat númerus eórum míllia míllium dicéntium voce magna: Dignus est Agnus, qui occísus est, accípere virtútem, et divinitátem, et sapíéntiam, et fortitúdinem, et honórem, et glóríam, et benedictiónem, in sæcula sæculórum. Amen.

Evangelho/Gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo Lucas (Lc 6, 17-23)

Naquele tempo, descendo com eles, parou numa planície. Aí se achava um grande número de seus discípulos e uma grande multidão de pessoas vindas da Judéia, de Jerusalém, da região marítima, de Tiro e Sidônia, que tinham vindo para ouvi-lo e ser curadas das suas enfermidades. E os que eram atormentados dos espíritos imundos ficavam livres. Todo o povo procurava tocá-lo, pois saía dele uma força que os curava a todos. Então ele ergueu os olhos para os seus discípulos e disse: Bem-aventurados vós que sois pobres, porque vosso é o Reino de Deus! Bem-aventurados vós que agora tendes fome, porque sereis fartos! Bem-aventurados vós que agora chorais, porque vos alegrareis! Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem, vos expulsarem, vos ultrajarem, e quando repelirem o vosso nome como infame por causa do Filho do Homem! Alegrai-vos naquele dia e exultai, porque grande é o vosso galardão no céu. Era assim que os pais deles tratavam os profetas.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Luke. (Luke 6:17-23)

At that time, Jesus coming down from the mountain stood in a plain place, and the company of His disciples, and a very great multitude of people from all Judea and Jerusalem, and the seacoast both of Tyre and Sidon, who were come to hear Him, and to be healed of their diseases. And they that were troubled with unclean spirits were cured. And all the multitude sought to touch Him, for virtue went out from Him, and healed all. And He, lifting up His eyes on His disciples, said,”Blessed are ye poor, for yours is the kingdom of God. Blessed are ye that hunger now, for you shall be filled. Blessed are ye that weep now, for you shall laugh. Blessed shall you be when men shall hate you, and when they shall separate you, and shall reproach you, and cast out your name as evil, for the Son of man’s sake: be glad in that day and rejoice, for behold, your reward is great in Heaven.”

Em Latim

Sequéncia Sancti Evangelii secúndum Lucam (Lc 6, 17-23)

In illo témpore, descéndens Jesus de monte stetit in loco campéstri, et turba discipulórum ejus, et multitúdo copiósa plebis ab omni Judæa, et Jerúsalem, et marítima, et Tyri, et Sidónis, qui vénerant, ut audírent eum, et sanaréntur a languóribus suis. Et qui vexabántur a spirítibus immúndis, curabántur. Et omnis turba quærébat eum tángere: quia virtus de illo exíbat, et sanábat omnes. Et ipse elevátis óculis in discípulos suos, dicébat:”Beáti páuperes: quia vestrum est regnum Dei. Beáti, qui nunc esúritis, quia saturabímini. Beáti, qui nunc fletis: quia ridébitis. Beáti éritis, cum vos óderint hómines, et cum separáverint vos, et exprobráverint, et ejécerint nomen vestrum tamquam malum, propter Fílium hóminis. Gaudéte in illa die, et exsultáte: ecce enim merces vestra multa est in Coelo.”

Liturgia Diária- 30/10/2015

Epístola/Epistle/Epistola

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstola aos Filipenses (Fl 1, 6-11)

Irmãos: Estou persuadido de que aquele que iniciou em vós esta obra excelente lhe dará o acabamento até o dia de Jesus Cristo. É justo que eu tenha bom conceito de todos vós, porque vos trago no coração, por terdes tomado parte na graça que me foi dada, tanto na minha prisão como na defesa e na confirmação do Evangelho. Deus me é testemunha da ternura que vos consagro a todos, pelo entranhado amor de Jesus Cristo! Peço, na minha oração, que a vossa caridade se enriqueça cada vez mais de compreensão e critério, com que possais discernir o que é mais perfeito e vos torneis puros e irrepreensíveis para o dia de Cristo, cheios de frutos da justiça, que provêm de Jesus Cristo, para a glória e louvor de Deus.
.
In English
.
Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Philippians. (Phil 1, 6-11)
 .
Brethren, We are confident of this very thing, that he who hath begun a good work in you, will perfect it unto the day of Christ Jesus. As it is meet for me to think this for you all: for that I have you in my heart and that in my bands, and in the defense and confirmation of the Gospel, you are all partakers of my joy, For God is my witness, how I long after you all in the bowels of Jesus Christ. And this I pray, that your charity may more and more abound in knowledge and in all understanding that you may approve the better things, that you may be sincere and without offense unto the day of Christ. Filled with the fruits of justice, through Jesus Christ, unto the glory and praise of God.
 .
Em Latim
 .
Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Philippénses. (Phil 1, 6-11)
 .
Fratres, Confídimus in Dómino Jesu, quia qui coepit in vobis opus bonum, perfíciet usque in diem Christi Jesu. Sicut est mihi justum hoc sentíre pro ómnibus vobis, eo quod hábeam vos in corde, et in vínculls meis, et in defensióne, et confirmatióne Evangélii, sócios; gáudii mei omnes vos esse. Testis enim mihi est Deus, quómodo cúpiam omnes vos in viscéribus Jesu Christi. Et hoc oro, ut cáritas vestra magis abúndet in sciéntia, et in omni sensu: ut probétis potióra, ut sitis sincéri, et sine offénsa in diem Christi, repléti fructu justítiæ per Jesum Christum, in glóriam et laudem Dei.
 .

Evangelho/Gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 22, 15-21)

Naquele tempo, Os fariseus se reuniram para deliberar entre si sobre a maneira de surpreender Jesus nas suas próprias palavras. Enviaram seus discípulos com os herodianos, que lhe disseram: Mestre, sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus em toda a verdade, sem te preocupares com ninguém, porque não olhas para a aparência dos homens. Dize-nos, pois, o que te parece: É permitido ou não pagar o imposto a César? Jesus, percebendo a sua malícia, respondeu: Por que me tentais, hipócritas? Mostrai-me a moeda com que se paga o imposto! Apresentaram-lhe um denário. Perguntou Jesus: De quem é esta imagem e esta inscrição? De César, responderam-lhe. Disse-lhes então Jesus: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Matt 22, 15-21)
At that time, the Pharisees went and consulted among them-selves, how to ensnare Jesus in His speech. And they sent to Him their disciples, with the Herodians, Saying: “Master, we know that Thou art a true speaker, and teachest the way of God in truth, neither carest Thou for any man, for Thou dost not regard the person of men.Tell us therefore, what dost Thou think? Is it lawful to give tribute to Caesar, or not?” But Jesus knowing their wickedness, said: “Why do you tempt Me, you hypocrites? Show Me the coin of the tribute.” And they offered Him a penny. And Jesus saith to them: “Whose image and superscription is this? They say to Him: “Caesar’s.” Then He saith to them: “Render therefore to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.”

Em latim

Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthæum. (Matth 22, 15-21)

In illo témpore: Abeúntes pharisæi, consíilium iniérunt, ut cáperent Jesum in sermóne. Et mittunt ei discípulos suos cum Herodiánis, dicéntes: “Magíster,scimus quia verax es, et viam Dei in veritáte doces, et non et tibi cura de áliquo: non enim réspicis persónam hóminum: dic ergo nobis, quid tibi vidétur: licet censum dare Cæsari, an non?” Cógnita autem Jesus nequítia eórum, ait: “Quid me tentátis, hypócritæ? osténdite mihi numísma census.” “At illi obtulérunt ei denárium. Et ait illis Jesus: “Cujus est imágo hæc, et superscríptio?” Dicunt ei: “Cæsaris.” Tunc ait illis: “Réddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.”

.

Obs.: Essa é a Missa da Féria, ou seja, a mesma de domingo. No entanto, não é a mesma do domingo, Festa de Cristo Rei, mas do Domingo que foi omitido por ela, ou seja, o 22º Domingo depois de Pentecostes.

 

Liturgia Diária-29/10/2015

Epístola/Epistle/Epistola

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstola aos Filipenses (Fl 1, 6-11)

Irmãos: Estou persuadido de que aquele que iniciou em vós esta obra excelente lhe dará o acabamento até o dia de Jesus Cristo. É justo que eu tenha bom conceito de todos vós, porque vos trago no coração, por terdes tomado parte na graça que me foi dada, tanto na minha prisão como na defesa e na confirmação do Evangelho. Deus me é testemunha da ternura que vos consagro a todos, pelo entranhado amor de Jesus Cristo! Peço, na minha oração, que a vossa caridade se enriqueça cada vez mais de compreensão e critério, com que possais discernir o que é mais perfeito e vos torneis puros e irrepreensíveis para o dia de Cristo, cheios de frutos da justiça, que provêm de Jesus Cristo, para a glória e louvor de Deus.
.
In English
.
Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Philippians. (Phil 1, 6-11)
 .
Brethren, We are confident of this very thing, that he who hath begun a good work in you, will perfect it unto the day of Christ Jesus. As it is meet for me to think this for you all: for that I have you in my heart and that in my bands, and in the defense and confirmation of the Gospel, you are all partakers of my joy, For God is my witness, how I long after you all in the bowels of Jesus Christ. And this I pray, that your charity may more and more abound in knowledge and in all understanding that you may approve the better things, that you may be sincere and without offense unto the day of Christ. Filled with the fruits of justice, through Jesus Christ, unto the glory and praise of God.
 .
Em Latim
 .
Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Philippénses. (Phil 1, 6-11)
 .
Fratres, Confídimus in Dómino Jesu, quia qui coepit in vobis opus bonum, perfíciet usque in diem Christi Jesu. Sicut est mihi justum hoc sentíre pro ómnibus vobis, eo quod hábeam vos in corde, et in vínculls meis, et in defensióne, et confirmatióne Evangélii, sócios; gáudii mei omnes vos esse. Testis enim mihi est Deus, quómodo cúpiam omnes vos in viscéribus Jesu Christi. Et hoc oro, ut cáritas vestra magis abúndet in sciéntia, et in omni sensu: ut probétis potióra, ut sitis sincéri, et sine offénsa in diem Christi, repléti fructu justítiæ per Jesum Christum, in glóriam et laudem Dei.
 .

Evangelho/Gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 22, 15-21)

Naquele tempo, Os fariseus se reuniram para deliberar entre si sobre a maneira de surpreender Jesus nas suas próprias palavras. Enviaram seus discípulos com os herodianos, que lhe disseram: Mestre, sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus em toda a verdade, sem te preocupares com ninguém, porque não olhas para a aparência dos homens. Dize-nos, pois, o que te parece: É permitido ou não pagar o imposto a César? Jesus, percebendo a sua malícia, respondeu: Por que me tentais, hipócritas? Mostrai-me a moeda com que se paga o imposto! Apresentaram-lhe um denário. Perguntou Jesus: De quem é esta imagem e esta inscrição? De César, responderam-lhe. Disse-lhes então Jesus: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Matt 22, 15-21)
At that time, the Pharisees went and consulted among them-selves, how to ensnare Jesus in His speech. And they sent to Him their disciples, with the Herodians, Saying: “Master, we know that Thou art a true speaker, and teachest the way of God in truth, neither carest Thou for any man, for Thou dost not regard the person of men.Tell us therefore, what dost Thou think? Is it lawful to give tribute to Caesar, or not?” But Jesus knowing their wickedness, said: “Why do you tempt Me, you hypocrites? Show Me the coin of the tribute.” And they offered Him a penny. And Jesus saith to them: “Whose image and superscription is this? They say to Him: “Caesar’s.” Then He saith to them: “Render therefore to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.”

Em latim

Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthæum. (Matth 22, 15-21)

In illo témpore: Abeúntes pharisæi, consíilium iniérunt, ut cáperent Jesum in sermóne. Et mittunt ei discípulos suos cum Herodiánis, dicéntes: “Magíster,scimus quia verax es, et viam Dei in veritáte doces, et non et tibi cura de áliquo: non enim réspicis persónam hóminum: dic ergo nobis, quid tibi vidétur: licet censum dare Cæsari, an non?” Cógnita autem Jesus nequítia eórum, ait: “Quid me tentátis, hypócritæ? osténdite mihi numísma census.” “At illi obtulérunt ei denárium. Et ait illis Jesus: “Cujus est imágo hæc, et superscríptio?” Dicunt ei: “Cæsaris.” Tunc ait illis: “Réddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.”

.

Obs.: Essa é a Missa da Féria, ou seja, a mesma de domingo. No entanto, não é a mesma do domingo, Festa de Cristo Rei, mas do Domingo que foi omitido por ela, ou seja, o 22º Domingo depois de Pentecostes.

 

Santo do Dia- São Donato

31720101611181São Donato, nasceu na Irlanda, foi bispo de Fiésole, cerca de 829 a 876, e é celebrado a 29 de Outubro. De origem Irlandesa, foi professor e poeta. Conta a tradição que, vindo de Roma, onde fora visitar em peregrinação os túmulos dos Apóstolos, tornou-se bispo da cidade de Fiésole através de um caso miraculoso. Ao entrar na catedral da cidade, onde se procedia à eleição do novo bispo, os círios ter-se-ão acendido e os sinos terão começado a tocar sozinhos.Quando ainda pequeno, foi levado para Roma, onde cresceu aos cuidados de padre Pimênio. No qual teve como companheiro Juliano, que era reconhecido posteriormente por apóstata, por renegar a fé cristã. Perseguido em Roma ele vai para Arezzo, onde e mais tarde é consagrado como bispo. Juliano ao se tornar imperador, inicia uma forte perseguição aos fiéis cristãos, e entre as vítimas encontrava-se Donato, que teria sido martirizado em 362. Donato supostamente teria sido canonizado por operar milagres por seu intermédio.

Liturgia Diária- 28/10/2015

Epístola/Epístle/Epistola

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Efésios (Ef 4, 7-13)

Irmãos: A cada um de nós foi dada a graça, segundo a medida do dom de Cristo,pelo que diz: Quando subiu ao alto, levou muitos cativos, cumulou de dons os homens (Sl 67,19). Ora, que quer dizer ele subiu, senão que antes havia descido a esta terra? Aquele que desceu é também o que subiu acima de todos os céus, para encher todas as coisas. A uns ele constituiu apóstolos; a outros, profetas; a outros, evangelistas, pastores, doutores, para o aperfeiçoamento dos cristãos, para o desempenho da tarefa que visa à construção do corpo de Cristo, até que todos tenhamos chegado à unidade da fé e do conhecimento do Filho de Deus, até atingirmos o estado de homem feito, a estatura da maturidade de Cristo.

In English

Lesson from the Epistle of blessed Paul the Apostle to the Ephesians. (Eph 4, 7-13)

Brethren, to every one of us is given grace according to the measure of the giving of Christ. Wherefore He saith, Ascending on high, He led captivity captive; He gave gifts to men. Now, that He ascended, what is it, but because He also descended first into the lower parts of the earth? He that descended is the same also that ascended above all the heavens, that He might fill all things. And He gave some apostles, and some prophets, and other some evangelists, and other some pastors and doctors, for the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ; until we all meet into the unity of faith, and of the knowledge of the Son of God, unto a perfect man, unto the measure of the age of the fulness of Christ.

Em Latim

Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Ephésios. (Eph 4, 7-13)

Fratres: Unicuíque nostrum data est grátia secúndum mensúram donatiónis Christi. Propter quod licit: Ascéndens in altum, captívam duxit captivitátem: dedit dona homínibus. Quod autem ascéndit, quid est, nisi quia et descéndit primum in inferióres partes terra? Qui descéndit, ipse est qui et ascéndit super onmes cælos, ut impléret ómnia. Et ipse dedit quosdam quidem apóstolos, quosdam autem prophétas, álios vero evangelístas, álios autem pastóres, et doctóres ad consummatiónem sanctórum in opus ministérii, in ædificatiónem córporis Christi: donec occurrámus omnes in unitátem fidei, et agnitiónis Fílii Dei, in virum perféctum, in mensúram ætáis plenitúdinis Christi.

Evangelho/Gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo João (Jo 15, 17-25)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos: “O que vos mando é que vos ameis uns aos outros. Se o mundo vos odeia, sabei que me odiou a mim antes que a vós. Se fôsseis do mundo, o mundo vos amaria como sendo seus. Como, porém, não sois do mundo, mas do mundo vos escolhi, por isso o mundo vos odeia. Lembrai-vos da palavra que vos disse: O servo não é maior do que o seu senhor. Se me perseguiram, também vos hão de perseguir. Se guardaram a minha palavra, hão de guardar também a vossa. Mas vos farão tudo isso por causa do meu nome, porque não conhecem aquele que me enviou. Se eu não viesse e não lhes tivesse falado, não teriam pecado; mas agora não há desculpa para o seu pecado. Aquele que me odeia, odeia também a meu Pai. Se eu não tivesse feito entre eles obras, como nenhum outro fez, não teriam pecado; mas agora as viram e odiaram a mim e a meu Pai.”

In English

The continuation of the holy Gospel according to John. (Jo 15, 17-25)

At that time, Jesus said to His disciples: “These things I command you, that you love one another. If the world hate you, know ye that it hath hated Me before you. If you had been of the world, the world would love its own; but because you are not of the world, but I have chosen you out of the world, therefore the world hateth you. Remember My word that I said to you, The servant is not greater than his master. If they have persecuted Me, they will also persecute you: If they have kept My word, they will keep yours also. But all these things they will do to you for My name’s sake, because they know not Him that sent Me. If I had not come, and spoken to them, they would not have sin; but now they have no excuse for their sin. He that hateth Me, hateth My Father also. If I had not done among them the works that no other man hath done, they would not have sin; but now they have both seen and hated both Me and My Father. But that the word may be fulfilled which is written in their law, They hated Me without cause.”

Em Latim

Sequéntia sancti Evangelii secundum Joannem. (Jo 15, 17-25)

In illo tempore: Dixit Jesus discípulis suis: “Hæc mando vobis, ut diligátis ínvicem. Si mundus vos odit: scitóte, quia Me priórem vobis ódio hábuit. Si de mundo fuissétis: mundus quod suum erat, dilígeret: quia vero de mundo non estis, sed Ego elégi vos de mundo, proptérea odit vos mundus. Mementóte sermónis Mei, quem Ego dixit vobis: Non est servus major dómino suo. Si Me persecúti sunt, et vos persequéntur: si sermónem Meum servavérunt, et vestrum servábunt. Sed hæc ómnia fácient vobis propter nomen Meum: quia nésciunt eum, qui misit Me. Si non veníssem, et locútus fuíssem eis, peccátum non habérent: nunc autem excusatiónem non habent de peccáto suo. Qui Me odlt: et Patrem Meum odit. Hæc mando vobis, ut diligátis ínvicem. Si mundus vos odit: scitóte, quia me priórem vobis ódio hábuit. Si de mundo fuissétis: mundus quod suum erat, dilígeret: quia vero de mundo non estis, sed Ego elégi vos de mundo, proptérea odit vos mundus. Mementóte sermónis mei, quem ego dixit vobis: Non est servus major dómino suo. Si ópera non fecíssem in eis, quæ nemo álius fecit, peccátum non habérent: nunc autem et vidérunt, et odérunt et Me, et Patrem Meum. Sed ut adimpleátur sermo, qui in lege eórum scriptus est: Qula ódio habuérunt Me gratis.

Santo do Dia- Santos Simão e Judas, Apóstolos

s.-simão-e-são-judasSimão, o mais desconhecido dos 12 apóstolos — a respeito do qual o Evangelho se limita a indicar o nome e a alcunha de “Zelota” —, teve o mérito de ter trabalhado pela propagação da mensagem evangélica, não em vista de um lugar de honra, mas para o triunfo do Reino de Deus sobre a terra.

Antigas tradições suprem a falta de notícias. Os bizantinos identificam-no com Natanael, de Caná, e com o “mestre-sala” durante as bem conhecidas bodas, quando Jesus transformou a água em vinho. Simão é ainda identificado com o primo do Senhor, irmão de são Tiago Menor, ao qual sucedeu como bispo de Jerusalém, nos anos da destruição da Cidade Santa pelos romanos.

Os armênios sustentam que ele difundiu o Evangelho em sua região, onde teria sofrido o martírio. Seja como for, seu campo missionário é deduzido dos lendários Atos de Simão e Judas, segundo os quais os dois apóstolos percorreram juntos as 12 províncias do Império Persa.

Também no Ocidente os dois apóstolos aparecem sempre juntos. Em Veneza é dedicada a ambos a igreja de São Simão Pequeno.

O apóstolo Judas (“não o Iscariotes”, apressa-se em precisar o evangelista são João) é considerado pelos galileus “irmão” (isto é, primo) de Jesus. Eles se perguntam, espantados com o grande barulho que se fazia em torno da figura do Nazareno: “Não é este o carpinteiro… irmão de Tiago […], Judas?”.

É provável, segundo alguns exegetas, que Judas seja o esposo das bodas de Caná. O primeiro a fazer tal suposição foi o historiador Eusébio, para explicar sua presença como missionário na Arábia, na Síria, na Mesopotâmia e na Pérsia. Sempre segundo a tradição, teria sofrido o martírio em Arado ou em Beirute. Ele é ainda identificado com o autor da carta canônica que leva seu nome, um breve escrito de 25 versículos, no qual lança uma severa advertência contra os falsos doutores e convida à perseverança na fé genuína.

Liturgia Diária-27/10/2015

Epístola/Epistle/Epistola

Leitura da Epístola de São Paulo Apóstola aos Filipenses (Fl 1, 6-11)

.

Irmãos: Estou persuadido de que aquele que iniciou em vós esta obra excelente lhe dará o acabamento até o dia de Jesus Cristo. É justo que eu tenha bom conceito de todos vós, porque vos trago no coração, por terdes tomado parte na graça que me foi dada, tanto na minha prisão como na defesa e na confirmação do Evangelho. Deus me é testemunha da ternura que vos consagro a todos, pelo entranhado amor de Jesus Cristo! Peço, na minha oração, que a vossa caridade se enriqueça cada vez mais de compreensão e critério, com que possais discernir o que é mais perfeito e vos torneis puros e irrepreensíveis para o dia de Cristo, cheios de frutos da justiça, que provêm de Jesus Cristo, para a glória e louvor de Deus.
.
In English
.
Lesson from the Epistle of Blessed Paul the Apostle to the Philippians. (Phil 1, 6-11)
 .
Brethren, We are confident of this very thing, that he who hath begun a good work in you, will perfect it unto the day of Christ Jesus. As it is meet for me to think this for you all: for that I have you in my heart and that in my bands, and in the defense and confirmation of the Gospel, you are all partakers of my joy, For God is my witness, how I long after you all in the bowels of Jesus Christ. And this I pray, that your charity may more and more abound in knowledge and in all understanding that you may approve the better things, that you may be sincere and without offense unto the day of Christ. Filled with the fruits of justice, through Jesus Christ, unto the glory and praise of God.
 .
Em Latim
 .
Léctio Epístolæ beáti Pauli Apóstoli ad Philippénses. (Phil 1, 6-11)
 .
Fratres, Confídimus in Dómino Jesu, quia qui coepit in vobis opus bonum, perfíciet usque in diem Christi Jesu. Sicut est mihi justum hoc sentíre pro ómnibus vobis, eo quod hábeam vos in corde, et in vínculls meis, et in defensióne, et confirmatióne Evangélii, sócios; gáudii mei omnes vos esse. Testis enim mihi est Deus, quómodo cúpiam omnes vos in viscéribus Jesu Christi. Et hoc oro, ut cáritas vestra magis abúndet in sciéntia, et in omni sensu: ut probétis potióra, ut sitis sincéri, et sine offénsa in diem Christi, repléti fructu justítiæ per Jesum Christum, in glóriam et laudem Dei.
 .

Evangelho/Gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 22, 15-21)

Naquele tempo, Os fariseus se reuniram para deliberar entre si sobre a maneira de surpreender Jesus nas suas próprias palavras. Enviaram seus discípulos com os herodianos, que lhe disseram: Mestre, sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus em toda a verdade, sem te preocupares com ninguém, porque não olhas para a aparência dos homens. Dize-nos, pois, o que te parece: É permitido ou não pagar o imposto a César? Jesus, percebendo a sua malícia, respondeu: Por que me tentais, hipócritas? Mostrai-me a moeda com que se paga o imposto! Apresentaram-lhe um denário. Perguntou Jesus: De quem é esta imagem e esta inscrição? De César, responderam-lhe. Disse-lhes então Jesus: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Matt 22, 15-21)
At that time, the Pharisees went and consulted among them-selves, how to ensnare Jesus in His speech. And they sent to Him their disciples, with the Herodians, Saying: “Master, we know that Thou art a true speaker, and teachest the way of God in truth, neither carest Thou for any man, for Thou dost not regard the person of men.Tell us therefore, what dost Thou think? Is it lawful to give tribute to Caesar, or not?” But Jesus knowing their wickedness, said: “Why do you tempt Me, you hypocrites? Show Me the coin of the tribute.” And they offered Him a penny. And Jesus saith to them: “Whose image and superscription is this? They say to Him: “Caesar’s.” Then He saith to them: “Render therefore to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.”

Em latim

Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthæum. (Matth 22, 15-21)

In illo témpore: Abeúntes pharisæi, consíilium iniérunt, ut cáperent Jesum in sermóne. Et mittunt ei discípulos suos cum Herodiánis, dicéntes: “Magíster,scimus quia verax es, et viam Dei in veritáte doces, et non et tibi cura de áliquo: non enim réspicis persónam hóminum: dic ergo nobis, quid tibi vidétur: licet censum dare Cæsari, an non?” Cógnita autem Jesus nequítia eórum, ait: “Quid me tentátis, hypócritæ? osténdite mihi numísma census.” “At illi obtulérunt ei denárium. Et ait illis Jesus: “Cujus est imágo hæc, et superscríptio?” Dicunt ei: “Cæsaris.” Tunc ait illis: “Réddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.”

.

Obs.: Essa é a Missa da Féria, ou seja, a mesma de domingo. No entanto, não é a mesma do domingo, Festa de Cristo Rei, mas do Domingo que foi omitido por ela, ou seja, o 22º Domingo depois de Pentecostes.

 

Liturgia Diária- 26/10/2015

Epístola/Epistle/epistolae

Leitura da Epístola de São Pedro Apóstolo (1 Ped 5, 1-4; 10-11)

Caríssimos: Eis a exortação que dirijo aos anciãos que estão entre vós; porque sou ancião como eles, fui testemunha dos sofrimentos de Cristo e serei participante com eles daquela glória que se há de manifestar. Velai sobre o rebanho de Deus, que vos é confiado. Tende cuidado dele, não constrangidos, mas espontaneamente; não por amor de interesse sórdido, mas com dedicação; não como dominadores absolutos sobre as comunidades que vos são confiadas, mas como modelos do vosso rebanho. E, quando aparecer o supremo Pastor, recebereis a coroa imperecível de glória. O Deus de toda graça, que vos chamou em Cristo à sua eterna glória, depois que tiverdes padecido um pouco, vos aperfeiçoará, vos tornará inabaláveis, vos fortificará. A ele o poder na eternidade! Amém.

In English 

Lesson from the First Book of Peter. (1 Pe 5, 1-4; 10-11)

Dearly beloved, the ancients therefore that are among you, I beseech , who am myself also am ancient, and a witness of the sufferings of Christ : as also a partaker of that glory which is to be revealed in time to come: feed the flock of God which is among you, taking care of it, not by constraint, but willingly, according to God: not for filthy lucre’s sake, but voluntarily: neither as lording it over the clergy, but being made a pattern of the flock from the heart. And when the prince of pastors shall appear, you shall receive a never fading crown of glory. But the God of all grace, Who hath called us unto His eternal glory in Christ Jesus, after you have suffered a little, will himself perfect you, and confirm you, and establish you. To Him be glory and empire for ever and ever. Amen.

Em Latim (1 Petri 5, 1-4; 10-11)

Caríssimi: Seniores ergo qui in vobis sunt obsecro consenior et testis Christi passionum qui et ejus quæ in futuro revelanda est gloriæ communicator pascite qui est in vobis gregem Dei providentes non coacto sed spontanee secundum Deum neque turpis lucri gratia sed voluntarie neque ut dominantes in cleris sed formæ facti gregi et ex animo et cum apparuerit princeps pastorum percipietis inmarcescibilem gloriæ coronam. Deus autem omnis gratiæ qui vocavit nos in æternam suam gloriam in Christo Jesu modicum passos ipse perficiet confirmabit solidabit ipsi imperium in sæcula sæculorum amen.

Evangelho/Gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus (Mt 16, 13-19)

Naquele tempo, chegando ao território de Cesaréia de Filipe, Jesus perguntou a seus discípulos: No dizer do povo, quem é o Filho do Homem? Responderam: Uns dizem que é João Batista; outros, Elias; outros, Jeremias ou um dos profetas. Disse-lhes Jesus: E vós quem dizeis que eu sou? Simão Pedro respondeu: Tu és o Cristo, o Filho de Deus vivo! Jesus então lhe disse: Feliz és, Simão, filho de Jonas, porque não foi a carne nem o sangue que te revelou isto, mas meu Pai que está nos céus. E eu te declaro: tu és Pedro, e sobre esta pedra edificarei a minha Igreja; as portas do inferno não prevalecerão contra ela. Eu te darei as chaves do Reino dos céus: tudo o que ligares na terra será ligado nos céus, e tudo o que desligares na terra será desligado nos céus.

In English

The continuation of the holy Gospel according to Matthew. (Mt 16, 13-19)

At that time, Jesus came into the quarters of Cæsarea Philippi, and He asked His disciples, saying,”Whom do men say that the Son of man is?” But they said, Some, John the Baptist, and other some, Elias, and others, Jeremias, or one of the prophets. Jesus saith to them, “But whom do you say that I am?” Simon Peter answered, Thou art Christ, the Son of the living God. And Jesus answering, said to him, “Blessed art thou, Simon Bar-Jona, because flesh and blood hath not revealed it to thee, but My Father Who is in Heaven: and I say to thee, that thou art Peter, and upon this rock I will build My Church, and the gates of hell shall not prevail against it; and to thee I will give the keys of the kingdom of Heaven; and whatsoever thou shalt bind upon earth, it shall be bound also in Heaven; and whatsoever thou shall loose on earth, it shall be loosed also in Heaven.”

Em latim

Sequentia sancti Evangelii secúndum Matthæum ( Matth 16, 13-19)

In illo témpore: Venit autem Iesus in partes Caesareae Philippi et interrogabat discipulos suos dicens: “Quem dicunt homines esse Filium hominis?”. At illi dixerunt: “Alii Ioannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero Ieremiam, aut unum ex prophetis”. Dicit illis: “Vos autem quem me esse dicitis?”. Respondens Simon Petrus dixit: “Tu es Christus, Filius Dei vivi”. Respondens autem Iesus dixit ei: “Beatus es, Simon Bariona, quia caro et sanguis non revelavit tibi sed Pater meus, qui in caelis est. Et ego dico tibi: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam; et portae inferi non praevalebunt adversum eam. Tibi dabo claves regni caelorum; et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum in caelis, et quodcumque solveris super terram, erit solutum in caelis”.

Santo do Dia- Santo Evaristo

2610

No atual Anuário dos Papas encontramos Evaristo em pleno comando da Igreja Católica, como quarto sucessor de Pedro, no ano 97. Era o início da era cristã, portanto é muito compreensível que haja tão poucos dados sobre ele.
Enquanto do anterior, papa Clemente, temos muitos registros, até de próprio punho, como a célebre carta endereçada aos cristãos de Corinto, do papa Evaristo nada temos escrito por ele mesmo, as poucas informações vieram de Irineu e Eusébio, dois ilustres e expressivos santos venerados no mundo católico. Santo Eusébio, por exemplo, mostra-se muito firme e seguro ao relatar Evaristo como um grego vindo da Antioquia.
Ele governou a Igreja durante nove anos, nos quais ordenou dezessete sacerdotes e nove diáconos, e sagrou a quinze bispos, destinados a diferentes paróquias.
Foi de sua autoria a divisão de Roma em vinte e cinco dioceses, a criação do primeiro Colégio dos Cardeais. Parece que também foi ele que instituiu o casamento em público, com a presença do sacerdote.
Papa Evaristo morreu em 105. A Tradição oral afirma que ele teria sido mártir da fé durante a perseguição imposta pelo imperador Trajano, e que depois seu corpo teria sido abandonado perto do túmulo do apóstolo Pedro. Também assim sua morte está oficialmente registrada no Livro dos Papas, em Roma.

Oração  (Coleta da Missa): Olhai propício, Pastor Eterno, para o vosso rebanho e guardai-o sob a vossa constante proteção, pela intercessão do bem-aventurado Evaristo, vosso Mártir e Pontífice Supremo, a quem estabelecestes como Pastor de toda a Igreja. Por Nosso Senhor Jesus Cristo. Amém.

Liturgia Diária- 24/10/2015

Leitura/Lesson/Lectio

Leitura do livro de Tobias (Tob 12, 7-15)

Se é bom conservar escondido o segredo do rei, é coisa louvável revelar e publicar as obras de Deus.Boa coisa é a oração acompanhada de jejum, e a esmola é preferível aos tesouros de ouro escondidos, porque a esmola livra da morte: ela apaga os pecados e faz encontrar a misericórdia e a vida eterna; aqueles, porém, que praticam a injustiça e o pecado são os seus próprios inimigos. Vou descobrir-vos a verdade, sem nada vos ocultar. Quando tu oravas com lágrimas e enterravas os mortos, quando deixavas a tua refeição e ias ocultar os mortos em tua casa durante o dia, para sepultá-los quando viesse a noite, eu apresentava as tuas orações ao Senhor. Mas porque eras agradável ao Senhor, foi preciso que a tentação te provasse. Agora o Senhor enviou-me para curar-te e livrar do demônio Sara, mulher de teu filho. Eu sou o anjo Rafael, um dos sete que assistimos na presença do Senhor.

In English

Lesson from the Book of Tobias.

In those days, the angel Raphael said to Tobias: It is good to hide the secret of a king: but honorable to reveal and confess the works of God. Prayer is good with fasting and alms, more than to lay up treasures of gold: for alms delívereth from death, and the same is that which purgeth away sins, and maketh to find mercy and life everlasting. But they that commit sin and iniquity are enemies to their own soul. I discover then the truth unto you, and I will not hide the secret from you. When thou didst pray with tears, and didst bury the dead, and didst leave thy dinner, and hide the dead by day in thy house, and bury them by night, I offered thy prayer to the Lord. And because thou wert acceptable to God, it was necessary that temptation should prove thee. And now the Lord hath sent me to heal thee, and to deliver Sara thy son’s wife from the devil. For I am the angel Raphael, one of the seven who stand before the Lord.

Em latim

Léctio líbri Tobiæ.

In diébus illis: Dixit Angelus Ráphaél ad Tobíam: Sacraméntum regis abscóndere bonum est: ópera autem Dei reveláre et confitéri honoríficum est: Bona est orátio cum jejúnio, et eleemósyna magis quam thesáuros auri recóndere: quóniam eleemósyna a morte líberat, et ipsa est, quæ purgat peccáta, et facit inveníre misericórdiam et vitam ætérnam. Qui autem fáciunt peccátum, et iniquitátem, hostes sunt ánimæ suæ. Manifésto ergo vobis veritátem, et non abscóndam a vobis occúltum sermónem. Quando orábas cum lácrymis, et sepeliébas mórtuos, et dere­linquébas prándium tuum, et mórtuos abscondébas per diem in domo tua, et nocte sepeliébas eos, ego óbtuli oratiónem tuam Dómino. Et quia accéptus eras Deo, necésse fuit ut tentátio probéret te. Et nunc misit me Dóminus ut curárem te, et Saram uxórem fílii tui a dæmónio liberárem. Ego enim sum Ráphaël Angelus, unus ex septem, qui adstámus ante Dóminum.

Evangelho/gospel/Evangelium

Sequência do Santo Evangelho segundo João (Jo 5, 1-4)

Naquele tempo, em dia da festa dos judeus, subiu Jesus a Jerusalém. Ora, há em Jerusalém, junto à porta das Ovelhas, um tanque, chamado em hebraico Betesda, que tem cinco pórticos. Nestes pórticos jazia um grande número de enfermos, de cegos, de coxos e de paralíticos, que esperavam o movimento da água. Pois de tempos em tempos um anjo do Senhor descia ao tanque e a água se punha em movimento. E o primeiro que entrasse no tanque, depois da agitação da água, ficava curado de qualquer doença que tivesse.

In English

The continuation of the Holy Gospel acording to St. John (Jo 15, 1-4)

At that time, there was a festival day of the Jews, and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem a pond, called Probatica, which in Hebrew is named Bethseda, having five porches. In these lay a great multitude of sick, of blind, of lame, of withered, waiting for the moving of the water. And an angel of the Lord descended at certain times into the pond: and the water was moved. And he that went down first into the pond after the motion of the water, was made whole of whatsoever infirmity he lay under.

Em latim

Sequentia sancti Evangelii secundum Joannem (Jo 15, 1-4)

In illo témpore: Erat dies festus Judæórum, et ascéndit Jesus Jerosólymam. Est autem. Jerosólymis Probática piscina, quæ cognominátur Hebráice Bethsáida, quinque pórticus habens. In his jacébat multitúdo magna languéntium, cæcórum, claudórum, aridórum expectántium aquæ motum. Angelus autem Dómini descendébat secúndum tempus in piscínam, et movebátur aqua. Et qui prior descendísset in piscínam post motiónem aquæ, sanus fiébat, a quacúmque detinebátur infirmitáte.

Santo do Dia- São Rafael Arcanjo

images (1)São Rafael é um dos sete espíritos que estão sempre de pé na presença de Deus e que oferecem o incenso da adoração deles e da dos homens. Conhecemo-lo pelo livro de Tobias. “Quando oravas com lágrimas e sepultava os mortos eu apresentava ao Senhor as tuas orações”. Como o anjo que vinha agitar as águas da piscina Probática, veio Rafael curar a cegueira de Tobias. O seu título de médico admirável e de companheiro de viagem do jovem Tobias deu-lhes jus a ser invocado pelos vidantes e nos perigos mais difíceis da vida. Louvamos, com sentimentos de veneração , todos os príncipes da corte celeste, mas particularmente São Rafael, médico e companheiro fiel, que sujeitou o demônio a seu império. Ó Cristo, rei de bondade, Vós que nos concedestes tão grande protetor, não deixeis que o inimigo nos faça mal (Hino de Vésperas). Bento XV estendeu a festa de São Rafael para toda a Igreja.

Oração (Coleta da Missa): Ó Deus, que destes a vosso servo Tobias o Arcanjo S. Rafel como guia no caminho, concedei que nós, vossos servos, sejamos sempre por ele protegidos e salvos por seu auxílio. Por Nosso Senhor Jesus Cristo. Amém.

Liturgia Diária- 23/10/2015

Epístola/epistle

Leitura do livro do Eclesiástico. (Eclo 44,16-27;45,3-20)

Eis o grande sacerdote que nos dias de sua vida agradou a Deus e foi considerado Justo; no tempo da ira tornou-se a reconciliação dos homens. Ninguém o igualou na observância das leis do Altíssimo. Por isso jurou que o havia de glorificar em sua descendência. Abençoou nele todas as nações e confirmou sua aliança sobre sua cabeça. Distinguiu-o com as suas bençãos; conservou-lhe a sua misericórdia e ele achou graça diante do Senhor. Enalteceu-o diante dos reis e deu-lhe uma coroa de glória. Fez com ele uma aliança eterna; deu-lhe o sumo sacerdócio, e encheu-o de felicidade na glória,  para exercer o sacerdócio e, cantar louvores a seu Nome, e oferecer-Lhe dignamente incenso de agradável odor.

In English

Lesson from the Book of Wisdom(Ecclesiasticus 44. 16-27; 45. 3-20)

Behold, a great priest, who in his days pleased God, and was found just; and in the time of wrath he was made a reconciliation.  There was not found the like to him who kept the law of the most High. Therefore by an oath the Lord made him to increase among his people. He gave him the blessing of all nations, and confirmed His covenant upon his head. He acknowledged him in His blessings; He preserved for him His mercy ; and he found grace before the eyes of the Lord.  He glorified him in the sight of kings, and gave him a crown of glory. He made an everlasting covenant with him, and gave him a great priesthood : and made him blessed in glory. To execute the office of the priesthood, and to have praised in His name, and to offer him a worthy incense for an odor of sweetness.

Evangelho/ gospel

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus. (Mt 25, 14-23)

Naquele tempo, disse Jesus a seus discípulos essa parábola: O reino dos céus é como um homem que, tendo de viajar, reuniu seus servos e lhes confiou seus bens. A um deu cinco talentos; a outro, dois; e a outro, um, segundo a capacidade de cada um. Depois partiu.Logo em seguida, o que recebeu cinco talentos negociou com eles; fê-los produzir, e ganhou outros cinco.Do mesmo modo, o que recebeu dois, ganhou outros dois. Mas, o que recebeu apenas um, foi cavar a terra e escondeu o dinheiro de seu senhor. Muito tempo depois, o senhor daqueles servos voltou e pediu-lhes contas. O que recebeu cinco talentos, aproximou-se e apresentou outros cinco: – Senhor, disse-lhe, confiaste-me cinco talentos; eis aqui outros cinco que ganhei.’ Disse-lhe seu senhor: – Muito bem, servo bom e fiel; já que foste fiel no pouco, eu te confiarei muito. Vem regozijar-te com teu senhor. O que recebeu dois talentos, adiantou-se também e disse: – Senhor, confiaste-me dois talentos; eis aqui os dois outros que lucrei. Disse-lhe seu senhor: – Muito bem, servo bom e fiel; já que foste fiel no pouco, eu te confiarei muito. Vem regozijar-te com teu senhor.

In English

 Sequence Holy Gospel according to Matthew. (Mt 25: 14-23)

At that time Jesus said to his disciples this parable: ‘The kingdom of heaven it is like a man about to go abroad who summoned his servants and entrusted his property to them. To one he gave five talents, to another two, to a third one, each in proportion to his ability. Then he set out on his journey. The man who had received the five talents promptly went and traded with them and made five more. The man who had received two made two more in the same way. But the man who had received one went off and dug a hole in the ground and hid his master’s money. Now a long time afterwards, the master of those servants came back and went through his accounts with them. The man who had received the five talents came forward bringing five more. “Sir,” he said, “you entrusted me with five talents; here are five more that I have made.” His master said to him, “Well done, good and trustworthy servant; you have shown you are trustworthy in small things; I will trust you with greater; come and join in your master’s happiness.” Next the man with the two talents came forward. “Sir,” he said, “you entrusted me with two talents; here are two more that I have made.” His master said to him, “Well done, good and trustworthy servant; you have shown you are trustworthy in small things; I will trust you with greater; come and join in your master’s happiness.”

Liturgia da Missa STATUIT, para um Confessor Pontífice.

Santo do dia- Santo Antônio Maria Claret

downloadSanto Antônio Maria Claret Y Clará nasceu em Sallent, na diocese espanhola de Vic, em 1807. Era o quinto entre dez filhos de modesto tecelão de Catalunha. Quando jovem, se sentia atraído para a vida contemplativa, e bem quisera ser cartuxo, mas foi desaconselhado por sacerdote que percebeu seus grandes dons de missionário. Aos vinte e dois anos entrou no seminário de Vic e saiu sacertode aos vinte e oito, com a nomeação de vigário para a sua cidade natal, dedicando-se de corpo e alma ao serviço ministerial. Seu ideal ultrapassava os limites de sua paróquia. Ficou ai pouco tempo. Para seguir a própria vocação missionária, foi a Roma pôr-se  à disposição da Congregação para a Propagação. A escolha não pareceu muito boa e então ingressou no noviciado da Companhia de Jesus, que teve de interromper por causa de uma doença. Voltando a Espanha, foi missionário em sua pátria dedicando-se à evangelização das zonas rurais. Voltando a Vic deu início em 1849 à sua mais importante obra: a fundação de uma congregação missionária dedicada ao Coração Imaculado de Maria (cujos membros são ainda hoje conhecidos com o nome de Padres Claretianos). Mas tarde fundou também o Instituto das Irmãs de Ensino de Maria Imaculada. Foi eleito arcebispo de Cuba, então sob o dominio espanhol, cuja sede estava há 14 anos vacante. Incansável viajante, fez sentir sua presença em toda parte com a palavra e com os escritos: uma benéfica chuva de boa imprensa transformou a ilha. Para os analfabetos havia a palavra oral e a imagem de Nossa Senhora. Administrou a confirmação a trezentos mil cristãos e regularizou trinta mil casamentos. Instituiu também uma escola agrária, escrevendo ele própria pequena tratada sobre o cultivo dos campos. Foi confessor da rainha da Espanha mas não se adaptou á vida da corte. Procurou estender sua jornada de trabalho prestando serviço em várias paróquias. Olhou com particular simpatia o mundo dos artistas, para os quais chegou a fundar uma academia sob a proteção de São Miguel. Foi também escritor, deixando cerca de oitenta obras. O Papa Pio XI considerava-o o “Precursor da Ação Católica” dos tempos modernos. Santo Antônio Maria Claret morreu no dia 24 de outubro de 1870, aos sessenta e três anos, em Fontfroide, França. O Papa Pio XII o incluiu no catálogo dos santos durante o ano santo de 1950. Coração amabilíssimo, onde nada de mal lhes possa suceder.
.

Oração (Coleta da Missa): Ó Deus, que revestistes de virtudes apostólicas S. Antônio Maria, vosso Confessor e Pontífice e por meio dele reunistes na Igreja novas famílias de clérigos e de virgens, concedei, nós vos pedimos, que instruídos pelos seus preceitos salutares e fortalecidos pelos seus exemplos possamos felizmente chegar até Vós. Por Nosso Senhor Jesus Cristo. Amém.

Liturgia Diária- 22/10/2015

Epístola
Leitura da Epístola de São Paulo Apóstolo aos Efésios (Efésios 6,10-17)
.
10.Finalmente, irmãos, fortalecei-vos no Senhor, pelo seu soberano poder. 11.Revesti-vos da armadura de Deus, para que possais resistir às ciladas do demônio. 12.Pois não é contra homens de carne e sangue que temos de lutar, mas contra os principados e potestades, contra os príncipes deste mundo tenebroso, contra as forças espirituais do mal (espalhadas) nos ares. 13.Tomai, por tanto, a armadura de Deus, para que possais resistir nos dias maus e manter-vos inabaláveis no cumprimento do vosso dever. 14.Ficai alerta, à cintura cingidos com a verdade, o corpo vestido com a couraça da justiça, 15.e os pés calçados de prontidão para anunciar o Evangelho da paz. 16.Sobretudo, embraçai o escudo da fé, com que possais apagar todos os dardos inflamados do Maligno. 17.Tomai, enfim, o capacete da salvação e a espada do Espírito, isto é, a palavra de Deus.
.

Evangelho

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus  (Mt 18,23-35)
  
23.Por isso, o Reino dos céus é comparado a um rei que quis ajustar contas com seus servos.     24.Quando começou a ajustá-las, trouxeram-lhe um que lhe devia dez mil talentos. 25.Como ele não tinha com que pagar, seu senhor ordenou que fosse vendido, ele, sua mulher, seus filhos e todos os seus bens para pagar a dívida. 26.Este servo, então, prostrou-se por terra diante dele e suplicava-lhe: Dá-me um prazo, e eu te pagarei tudo! 27.Cheio de compaixão, o senhor o deixou ir embora e perdoou-lhe a dívida. 28.Apenas saiu dali, encontrou um de seus companheiros de serviço que lhe devia cem denários. Agarrou-o na garganta e quase o estrangulou, dizendo: Paga o que me deves! 29.O outro caiu-lhe aos pés e pediu-lhe: Dá-me um prazo e eu te pagarei! 30.Mas, sem nada querer ouvir, este homem o fez lançar na prisão, até que tivesse pago sua dívida. 31.Vendo isto, os outros servos, profundamente tristes, vieram contar a seu senhor o que se tinha passado. 32.Então o senhor o chamou e lhe disse: Servo mau, eu te perdoei toda a dívida porque me suplicaste. 33.Não devias também tu compadecer-te de teu companheiro de serviço, como eu tive piedade de ti? 34.E o senhor, encolerizado, entregou-o aos algozes, até que pagasse toda a sua dívida. 35.Assim vos tratará meu Pai celeste, se cada um de vós não perdoar a seu irmão, de todo seu coração.
 .
Leituras próprias da Missa do Domingo.

Santo do Dia- Santa Maria Salomé

2210Santa Maria Salomé: Nasceu em Betsaida, esposa de Zebedeu, era uma das santas mulheres, parente próxima, seria prima de Nossa Senhora e mãe de São João Evangelista e São Tiago o Maior, citada duas vezes no Evangelho de São Marcos. Seu nome deriva da palavra Shalon que significa paz.  Era uma das três Marias que ajudaram Jesus durante o inicio de seu ministério e o acompanharam nas suas viagens. Uma delas é em Mt 27,56, em que estava testemunharam a sua crucificação, a retirada do corpo, junto a Cruz com Nossa Senhora. No dia da Páscoa da ressurreição vai junto a outras mulheres que vieram com Madalena levar o precioso unguento ao sepulcro, conforme o costume da época o corpo de Jesus na manhã da ressurreição. Foi também ela, que em Mt. 20, 20s, pede a Nosso Senhor, em seu imenso amor de mãe, que seus dois filhos se sentassem, um à direita e outro à esquerda de nosso Rei. Suas relíquias foram descobertas miraculosamente em 1.209 e são veneradas até hoje em Veroli (Itália). Morreu na Palestina. (Conhecida nos países de língua inglesa como Saint James, the Greater)

 

Liturgia Diária- 21/10/2015

Epístola (Eclo 45, 1-6)

Leitura do livro do Eclesiástico

1.Moisés foi amado por Deus e pelos homens: sua memória é abençoada.

2.O Senhor deu-lhe uma glória semelhante à dos santos; tornou-se poderoso e temido por seus inimigos.

3.Glorificou-o na presença dos reis, prescreveu-lhe suas ordens diante do seu povo, e mostrou-lhe a sua glória.

4.Santificou-o pela sua fé e mansidão, escolheu-o entre todos os homens.

5.Pois (Deus) atendeu-o, ouviu sua voz e o introduziu na nuvem.

6.Deu-lhe seus preceitos perante (seu povo) e a lei da vida e da ciência, para ensinar a Jacó sua aliança e a Israel seus decretos.

Evangelho ( Mt 19, 27-29)

Sequência do Santo Evangelho segundo Mateus

Naquele tempo, 27.Pedro, tomando a palavra, disse a Jesus: Eis que deixamos tudo para te seguir. Que haverá então para nós?

28.Respondeu Jesus: Em verdade vos declaro: no dia da renovação do mundo, quando o Filho do Homem estiver sentado no trono da glória, vós, que me haveis seguido, estareis sentados em doze tronos para julgar as doze tribos de Israel.

29.E todo aquele que por minha causa deixar irmãos, irmãs, pai, mãe, mulher, filhos, terras ou casa receberá o cêntuplo e possuirá a vida eterna.

30.Muitos dos primeiros serão os últimos e muitos dos últimos serão os primeiros.

Obs.:Missa do comum de Santo Hilarião. Celebra-se hoje também Missa de Féria, ou seja, Missa com o próprio do domingo.

Santo do Dia- Santo Hilarião

100px-Hilarion_the_Great
Os pais (pagãos) haviam-no mandado completar os estudos em Alexandria do Egito, onde Hilarião se converteu ao Cristianismo, entusiasmado pela vida que levavam os eremitas, particularmente a Santo Antônio Abade (ou Santo Antão) nas proximidades da cidade.
Assim, depois da morte dos pais, voltou à pátria para distribuir aos pobres todos os bens herdados, depois retirou-se a Maiuna, nas margens do deserto, e levou vida de árdua penitência, sendo alvo do demônio, que se lhe apresentava sob falsas aparências para tentá-lo.
Como sucedia naquela época, em redor de um eremita conviviam outros monges para fazer vida comum. Nasceu assim o primeiro convento palestino.
A fama de sua santidade e os dotes de taumaturgo atraíram-lhe sempre mais numerosos discípulos, e Hilarião, para subtrair-se à não obstante afetuosa presença de tantos devotos, recorreu a uma verdadeira e própria fuga para o sul. Uma vez na Palestina, foi expulso por Juliano Apóstata, indo então parar na Líbia.
Depois de percorrer grandes distâncias, aportou na ilha da Sicília. Mas também aí sua presença não passou despercebida. Subiu então a península itálica e encontrou refúgio na Dalmácia. Daí retomou o caminho do sul e sua última etapa foi a ilha de Chipre, onde viveu os últimos cinco anos, visitado de tempos em tempos por seu fiel discípulo Eusíquio. Hilarião morreu no ano de 371.
Depois da morte do mestre, Eusíquio subtraiu-lhe o corpo, levando-o a Gaza, suscitando protestos dos cipriotas, que o consideravam seu santo protetor. Os cruzados, séculos depois, encontraram em Gaza sempre viva a devoção a este santo eremita, testemunhada por uma igreja a ele dedicada, junto da qual eles construíram sua fortaleza. Parece que as relíquias do santo não tiveram estável morada na pátria, em Gaza, pois que, segundo relatos, teriam sido levadas para a localidade de Duraval, França, no tempo de Carlos Magno.
.
.
Oração (Coleta da Missa): Rogamos, Senhor, que nos favoreça a intercessão do santo Abade Hilarião, a fim de alcançarmos por seu patrocínio o que por nossos méritos não podemos obter. Por Nosso Senhor Jesus Cristo. Amém.

Santo do Dia- São João Câncio

10-20 - São João Câncio  Vladislau III Jagelon, lituano, chefe de uma grande dinastia converteu-se ao cristianismo por amor ao trono da Polônia, antes que por amor a princesa Edniges, herdeira da coroa. Entre as boas coisas realizadas enumera-se a criação em 1400 da célebre Universidade de Cracóvia. Nela, poucos anos depois, ocupou a cátedra de filosofia e teologia João Câncio, como ele próprio se chamava, pelo costume de traduzir para o latim os nomes nórdicos.
  João Câncio nasceu em 23 de junho de 1390, no povoado de Kenty, e viveu sempre em sua cidade, Cracóvia. Lá, conquistou todos os graus acadêmicos e lecionou em sua principal universidade até morrer. A grande preocupação de seu magistério era transmitir aos alunos os conhecimentos “não à luz de uma ciência fria e anônima, mas como irradiação da ciência suprema que tem sua fonte em Deus”.
  Foi ordenado sacerdote e obteve a cátedra universitária no momento em que a heresia hussita se tornava mais acesa. João discutiu com vários opositores, recebendo nesta disputas mais insultos que argumentações objetivas. Quando a sua humildade e a sua paciência eram postas a prova, sem perder a costumeira serenidade de espírito, se limitava a responder: “Graças a Deus!”
  Mesmo depois de ordenar-se sacerdote, continuou a cultivar a ciência, ao mesmo tempo que fazia seu trabalho pastoral como vigário da paróquia de Olkusz. Homem de profunda vida interior, jejuava e penitenciava-se semanalmente, ao mesmo tempo que espalhava o amor pelo próximo entre os estudantes e os pobres da cidade.
  Há um exemplo claro de sua personalidade em sua biografia, que remonta às inúmeras peregrinações e romarias aos túmulos dos mártires em Roma, bem como aos lugares santos da Palestina. Numa dessas incontáveis viagens, foi assaltado. Os bandidos exigiram que João Câncio lhes desse tudo que tinha, depois perguntaram ainda se não estava escondendo mais nada. Ele afirmou que não. Depois que os ladrões partiram, ele se lembrou de que ainda tinha algumas moedas no forro do manto. Achou-as, correu atrás dos bandidos, deu-lhes as moedas e ainda pediu desculpa pelo esquecimento.
  Anos depois, ao perceber a proximidade da morte, distribuiu os poucos bens que possuía aos pobres, falecendo às vésperas do Natal de 1473. Foi canonizado por Clemente II em 1767. No calendário tradicional, São João Câncio é celebrado no dia 20 de outubro.

Comunicado – Santa Missa Tridentina e Imposição do Escapulário

Próxima quinta-feira, 16/07/2015, Missa Tridentina em honra a Nossa Senhora do Carmo.
O Pe. Leles fará a imposição do Escapulário de Nossa Senhora do Carmo nos fiéis que o desejarem.

Será celebrada na Paróquia Nossa Senhora das Dores.

Rua Dom Barreto, 60 – Fundinho, Uberlândia – MG
Horário: 19:30

NsaCarmo_01

img_7760img_7747
* fotos do Pe Daniel de Brasília fazendo a imposição do Escapulário.

Cor Jesu sacratissimum, miserere nobis!

Ato de Consagração ao Sagrado Coração de Jesus

Coração de Jesus
Dulcíssimo Jesus, Redentor do gênero humano, lançai os vossos olhares sobre nós, humildemente prostrados diante de vosso altar. Nós somos e queremos ser vossos; e para que possamos viver mais intimamente unidos a Vós, cada um de nós neste dia se consagra espontaneamente ao vosso Sacratíssimo Coração.

Muitos nunca Vos conheceram; muitos desprezaram os vossos mandamentos e Vos renegaram. Benigníssimo Jesus, tende piedade de uns e de outros e trazei-os todos ao vosso Sagrado Coração.

Senhor, sede o Rei não somente dos fiéis que nunca de Vós se afastaram, mas também dos filhos pródigos que Vos abandonaram; fazei que eles tornem, quanto antes, à casa paterna, para que não pereçam de miséria e de fome.

Sede o Rei dos que vivem iludidos no erro, ou separados de Vós pela discórdia; trazei-os ao porto da verdade e à unidade da fé, a fim de que em breve haja um só rebanho e um só pastor.

Sede o Rei de todos aqueles que estão sepultados nas trevas da idolatria e do islamismo, e não recuseis conduzi-los todos à luz e ao Reino de Deus.

Volvei, enfim, um olhar de misericórdia aos filhos do que foi outrora vosso povo escolhido; desça também sobre eles, num batismo de redenção e vida, aquele sangue que um dia sobre si invocaram.

Senhor, conservai incólume a vossa Igreja, e dai-lhe uma liberdade segura e sem peias; concedei ordem e paz a todos os povos; fazei que de um a outro pólo do mundo, ressoe uma só voz: Louvado seja o Coração divino, que nos trouxe a salvação! A Ele, honra e glória por todos os séculos dos séculos. Amém.

S.S. Pio XI, 11 de dezembro de 1925.

Comunicado – Eventos importantes

Convocação da Assembléia Geral

Os leigos fiéis da Santa Missa de Sempre, celebrada na Catedral de Santa Teresinha, na cidade de Uberlândia, Minas Gerais, devidamente representados pelo Reverendíssimo Padre José do Prado Leles, CONVOCAM a Assembléia Geral dos fiéis católicos a participar da reunião ordinária para constituição, aprovação do estatuto, eleição e posse da diretoria e do conselho fiscal da Associação Civil Nossa Senhora do Carmo.

Data: 16/05/2015
Local: Santuário Nossa Senhora Aparecida – Sala Esperança – Uberlândia/MG
Horário: 14:00


Formação para os fiéis

Tema: Fundamentos da Vida Interior.

O objetivo é apresentar aos católicos uma perspectiva introdutória à Teologia Ascética e Mística tradicional da Igreja, colhendo elementos que vão desde Santo Tomás de Aquino até Santa Teresa de Ávila e Santa Teresinha do Menino Jesus.

Palestrante: Rodolpho Loreto

Clique aqui para fazer sua inscrição * (evento gratuito).

Datas:
23/05 – 15:00 as 17:30
24/05 – 09:00 as 11:00
Local: Santuário Nossa Senhora Aparecida – Sala Esperança – Uberlândia/MG

Participe e nos ajude a divulgar.

Liturgia – 22/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 16:13-19
In illo témpore: Venit Iesus in partes Cæsaréæ Philíppi, et interrogábat discípulos suos, dicens: Quem dicunt hómines esse Fílium hóminis? At illi dixérunt: Alii Ioánnem Baptístam, alii autem Elíam, alii vero Ieremíam aut unum ex prophétis. Dicit illis Iesus: Vos autem quem me esse dícitis? Respóndens Simon Petrus, dixit: Tu es Christus, Fílius Dei vivi. Respóndens autem Iesus, dixit ei: Beátus es, Simon Bar Iona: quia caro et sanguis non revelávit tibi, sed Pater meus, qui in coelis est. Et ego dico tibi, quia tu es Petrus, et super hanc petram ædificábo Ecclésiam meam, et portæ ínferi non prævalébunt advérsus eam. Et tibi dabo claves regni coelórum. Et quodcúmque ligáveris super terram, erit ligátum et in coelis: et quodcúmque sólveris super terram, erit solútum et in coelis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 16:13-19
Naquele tempo: Jesus chegou ao território de Cesaréia de Filipe, e perguntou a seus discípulos: No dizer do povo, quem é o Filho do Homem? Responderam: Uns dizem que é João Batista; outros, Elias; outros, Jeremias ou um dos profetas. Disse-lhes Jesus: E vós quem dizeis que eu sou? Simão Pedro respondeu: Tu és o Cristo, o Filho de Deus vivo! Jesus então lhe disse: Feliz és, Simão, filho de Jonas, porque não foi a carne nem o sangue que te revelou isto, mas meu Pai que está nos céus. E eu te declaro: tu és Pedro, e sobre esta pedra edificarei a minha Igreja; as portas do inferno não prevalecerão contra ela. Eu te darei as chaves do Reino dos céus: tudo o que ligares na terra será ligado nos céus, e tudo o que desligares na terra será desligado nos céus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 16:13-19
In that time: Jesus came into the quarters of Caesarea Philippi: and he asked his disciples, saying: Whom do men say that the Son of man is? But they said: Some John the Baptist, and other some Elias, and others Jeremias, or one of the prophets. Jesus saith to them: But whom do you say that I am? Simon Peter answered and said: Thou art Christ, the Son of the living God. And Jesus answering, said to him: Blessed art thou, Simon Bar-Jona: because flesh and blood hath not revealed it to thee, but my Father who is in heaven. And I say to thee: That thou art Peter; and upon this rock I will build my church, and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give to thee the keys of the kingdom of heaven. And whatsoever thou shalt bind upon earth, it shall be bound also in heaven: and whatsoever thou shalt loose upon earth, it shall be loosed also in heaven.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 21/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 5:13-19
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Vos estis sal terræ. Quod si sal evanúerit, in quo saliétur? Ad níhilum valet ultra, nisi ut mittátur foras, et conculcétur ab homínibus. Vos estis lux mundi. Non potest cívitas abscóndi supra montem pósita. Neque accéndunt lucérnam, et ponunt eam sub módio, sed super candelábrum, ut lúceat ómnibus qui in domo sunt. Sic lúceat lux vestra coram homínibus, ut vídeant ópera vestra bona, et gloríficent Patrem vestrum, qui in coelis est. Nolíte putáre, quóniam veni sólvere legem aut prophétas: non veni sólvere, sed adimplére. Amen, quippe dico vobis, donec tránseat coelum et terra, iota unum aut unus apex non præteríbit a lege, donec ómnia fiant. Qui ergo solvent unum de mandátis istis mínimis, et docúerit sic hómines, mínimus vocábitur in regno coelórum: qui autem fécerit et docúerit, hic magnus vocábitur in regno coelórum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 5:13-19
Naquele tempo: disse Jesus aos seus discípulos: Vós sois o sal da terra. Se o sal perde o sabor, com que lhe será restituído o sabor? Para nada mais serve senão para ser lançado fora e calcado pelos homens. Vós sois a luz do mundo. Não se pode esconder uma cidade situada sobre uma montanha nem se acende uma luz para colocá-la debaixo do alqueire, mas sim para colocá-la sobre o candeeiro, a fim de que brilhe a todos os que estão em casa. Assim, brilhe vossa luz diante dos homens, para que vejam as vossas boas obras e glorifiquem vosso Pai que está nos céus. Não julgueis que vim abolir a lei ou os profetas. Não vim para os abolir, mas sim para levá-los à perfeição. Pois em verdade vos digo: passará o céu e a terra, antes que desapareça um jota, um traço da lei. Aquele que violar um destes mandamentos, por menor que seja, e ensinar assim aos homens, será declarado o menor no Reino dos céus. Mas aquele que os guardar e os ensinar será declarado grande no Reino dos céus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 5:13-19
In that time Jesus said to His disciples: You are the salt of the earth. But if the salt lose its savour, wherewith shall it be salted? It is good for nothing any more but to be cast out, and to be trodden on by men. You are the light of the world. A city seated on a mountain cannot be hid. Neither do men light a candle and put it under a bushel, but upon a candlestick, that it may shine to all that are in the house. So let your light shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father who is in heaven. Do not think that I am come to destroy the law, or the prophets. I am not come to destroy, but to fulfill. For amen I say unto you, till heaven and earth pass, one jot, or one tittle shall not pass of the law, till all be fulfilled. He therefore that shall break one of these least commandments, and shall so teach men, shall be called the least in the kingdom of heaven. But he that shall do and teach, he shall be called great in the kingdom of heaven.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 20/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 10:11-16
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam dat pro óvibus suis. Mercennárius autem et qui non est pastor, cuius non sunt oves própriæ, videt lupum veniéntem, et dimíttit oves et fugit: et lupus rapit et dispérgit oves: mercennárius autem fugit, quia mercennárius est et non pértinet ad eum de óvibus. Ego sum pastor bonus: et cognósco meas et cognóscunt me meæ. Sicut novit me Pater, et ego agnósco Patrem, et ánimam meam pono pro óvibus meis. Et alias oves hábeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas opórtet me addúcere, et vocem meam áudient, et fiet unum ovíle et unus pastor.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 10:11-16
Naquele tempo: disse Jesus ao fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas. O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 10:11-16
At that time Jesus said to the Pharisees: I am the good Shepherd. The good Shepherd giveth his life for his sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth: and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the good Shepherd: and I know Mine, and Mine know Me, as the Father knoweth Me, and I know the Father: and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have that are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 19/04/2015 – Latim/Português/English

II Domingo depois da Páscoa

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 10:11-16
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam dat pro óvibus suis. Mercennárius autem et qui non est pastor, cuius non sunt oves própriæ, videt lupum veniéntem, et dimíttit oves et fugit: et lupus rapit et dispérgit oves: mercennárius autem fugit, quia mercennárius est et non pértinet ad eum de óvibus. Ego sum pastor bonus: et cognósco meas et cognóscunt me meæ. Sicut novit me Pater, et ego agnósco Patrem, et ánimam meam pono pro óvibus meis. Et alias oves hábeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas opórtet me addúcere, et vocem meam áudient, et fiet unum ovíle et unus pastor.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 10:11-16
Naquele tempo: disse Jesus ao fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas. O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 10:11-16
At that time Jesus said to the Pharisees: I am the good Shepherd. The good Shepherd giveth his life for his sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth: and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the good Shepherd: and I know Mine, and Mine know Me, as the Father knoweth Me, and I know the Father: and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have that are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 19/04/2015 – Latim/Português/English

II Domingo depois da Páscoa

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 10:11-16
In illo témpore: Dixit Iesus pharisaeis: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam dat pro óvibus suis. Mercennárius autem et qui non est pastor, cuius non sunt oves própriæ, videt lupum veniéntem, et dimíttit oves et fugit: et lupus rapit et dispérgit oves: mercennárius autem fugit, quia mercennárius est et non pértinet ad eum de óvibus. Ego sum pastor bonus: et cognósco meas et cognóscunt me meæ. Sicut novit me Pater, et ego agnósco Patrem, et ánimam meam pono pro óvibus meis. Et alias oves hábeo, quæ non sunt ex hoc ovili: et illas opórtet me addúcere, et vocem meam áudient, et fiet unum ovíle et unus pastor.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 10:11-16
Naquele tempo: disse Jesus ao fariseus: Eu sou o bom pastor. O bom pastor expõe a sua vida pelas ovelhas. O mercenário, porém, que não é pastor, a quem não pertencem as ovelhas, quando vê que o lobo vem vindo, abandona as ovelhas e foge; o lobo rouba e dispersa as ovelhas. O mercenário, porém, foge, porque é mercenário e não se importa com as ovelhas. Eu sou o bom pastor. Conheço as minhas ovelhas e as minhas ovelhas conhecem a mim, como meu Pai me conhece e eu conheço o Pai. Dou a minha vida pelas minhas ovelhas. Tenho ainda outras ovelhas que não são deste aprisco. Preciso conduzi-las também, e ouvirão a minha voz e haverá um só rebanho e um só pastor.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 10:11-16
At that time Jesus said to the Pharisees: I am the good Shepherd. The good Shepherd giveth his life for his sheep. But the hireling, and he that is not the shepherd, whose own the sheep are not, seeth the wolf coming and leaveth the sheep and flieth: and the wolf catcheth and scattereth the sheep: and the hireling flieth, because he is a hireling, and he hath no care for the sheep. I am the good Shepherd: and I know Mine, and Mine know Me, as the Father knoweth Me, and I know the Father: and I lay down My life for My sheep. And other sheep I have that are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear My voice, and there shall be one fold and one shepherd.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 18/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 19:25-27
In illo témpore: Stabant iuxta Crucem Iesu Mater eius, et soror Matris eius, María Cléophæ, et María Magdaléne. Cum vidísset ergo Iesus Matrem, et discípulum stantem, quem diligébat, dicit Matri suæ: Múlier, ecce fílius tuus. Deinde dicit discípulo: Ecce Mater tua. Et ex illa hora accépit eam discípulus in sua.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 19:25-27
Naquele tempo: Junto à cruz de Jesus estavam de pé sua mãe, a irmã de sua mãe, Maria, mulher de Cléofas, e Maria Madalena. Quando Jesus viu sua mãe e perto dela o discípulo que amava, disse à sua mãe: Mulher, eis aí teu filho. Depois disse ao discípulo: Eis aí tua mãe. E dessa hora em diante o discípulo a levou para a sua casa.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 19:25-27
Now there stood by the cross of Jesus, his mother, and his mother’s sister, Mary of Cleophas, and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen his mother and the disciple standing whom he loved, he saith to his mother: Woman, behold thy son. After that, he saith to the disciple: Behold thy mother. And from that hour, the disciple took her to his own.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 17/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 16/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 15/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

[Vídeo] Homilia – 12/04/2015 – Domingo in Albis

“Nunca se falou tanto em paz como nos últimos tempos. A paz de Deus não é a paz do mundo. Tem gente que acha que paz é ser politicamente correto para que mantenhamos unidos custe o que custar. Viver em paz não é aceitar o erro. Quem opta por Nosso Senhor não pode ser a favor do erro. Porque Ele é a verdade.” (Pe. Leles)

Liturgia – 14/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Lucam.
R. Gloria tibi, Domine!
Lucam 12:2-8
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Nihil autem opértum est, quod non revelétur: neque abscónditum, quod non sciátur. Quóniam, quæ in ténebris dixístis, in lúmine dicántur: et quod in aurem locúti estis in cubículis, prædicábitur in tectis. Dico autem vobis amicis meis: Ne terreámini ab his, qui occídunt corpus, et post hæc non habent ámplius quid fáciant. Osténdam autem vobis, quem timeátis: timéte eum, qui, postquam cecíderit, habet potestátem míttere in gehénnam. Ita dico vobis: hunc timéte. Nonne quinque pásseres véneunt dipóndio, et unus ex illis non est in oblivióne coram Deo? Sed et capílli cápitis vestri omnes numeráti sunt. Nolíte ergo timére: multis passéribus pluris estis vos. Dico autem vobis: Omnis, quicúmque conféssus fúerit me coram homínibus, et Fílius hóminis confitébitur illum coram Angelis Dei.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Lucas.
R. Glória a Vós Senhor!
Lucas 12:2-8
Naquele tempo: disse Jesus aos seus discípulos: Porque não há nada oculto que não venha a descobrir-se, e nada há escondido que não venha a ser conhecido. Pois o que dissestes às escuras será dito à luz; e o que falastes ao ouvido, nos quartos, será publicado de cima dos telhados. Digo-vos a vós, meus amigos: não tenhais medo daqueles que matam o corpo e depois disto nada mais podem fazer. Mostrar-vos-ei a quem deveis temer: temei àquele que, depois de matar, tem poder de lançar no inferno; sim, eu vo-lo digo: temei a este. Não se vendem cinco pardais por dois asses? E, entretanto, nem um só deles passa despercebido diante de Deus. Até os cabelos da vossa cabeça estão todos contados. Não temais, pois. Mais valor tendes vós do que numerosos pardais. Digo-vos: todo o que me reconhecer diante dos homens, também o Filho do Homem o reconhecerá diante dos anjos de Deus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Luke.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Luke 12:2-8
For there is nothing covered, that shall not be revealed: nor hidden, that shall not be known. For whatsoever things you have spoken in darkness, shall be published in the light: and that which you have spoken in the ear in the chambers, shall be preached on the housetops. And I say to you, my friends: Be not afraid of them who kill the body, and after that have no more that they can do. But I will shew you whom you shall fear: fear ye him, who after he hath killed, hath power to cast into hell. Yea, I say to you, fear him. Are not five sparrows sold for two farthings, and not one of them is forgotten before God? Yea, the very hairs of your head are all numbered. Fear not therefore: you are of more value than many sparrows. And I say to you, Whosoever shall confess me before men, him shall the Son of man also confess before the angels of God.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 12/04/2015 – Latim/Português/English

Domingo in Albis ou I Domingo depois da Páscoa

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:19-31
In illo témpore: Cum sero esset die illo, una sabbatórum, et fores essent clausæ, ubi erant discípuli congregáti propter metum Iudæórum: venit Iesus, et stetit in médio, et dixit eis: Pax vobis. Et cum hoc dixísset, osténdit eis manus et latus. Gavísi sunt ergo discípuli, viso Dómino. Dixit ergo eis íterum: Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Hæc cum dixísset, insufflávit, et dixit eis: Accípite Spíritum Sanctum: quorum remiseritis peccáta, remittúntur eis; et quorum retinuéritis, reténta sunt. Thomas autem unus ex duódecim, qui dícitur Dídymus, non erat cum eis, quando venit Iesus. Dixérunt ergo ei alii discípuli: Vídimus Dóminum. Ille autem dixit eis: Nisi vídero in mánibus eius fixúram clavórum, et mittam dígitum meum in locum clavórum, et mittam manum meam in latus eius, non credam. Et post dies octo, íterum erant discípuli eius intus, et Thomas cum eis. Venit Iesus, iánuis clausis, et stetit in médio, et dixit: Pax vobis. Deinde dicit Thomæ: Infer dígitum tuum huc et vide manus meas, et affer manum tuam et mitte in latus meum: et noli esse incrédulus, sed fidélis. Respóndit Thomas et dixit ei: Dóminus meus et Deus meus. Dixit ei Iesus: Quia vidísti me, Thoma, credidísti: beáti, qui non vidérunt, et credidérunt. Multa quidem et alia signa fecit Iesus in conspéctu discipulórum suórum, quæ non sunt scripta in libro hoc. Hæc autem scripta sunt, ut credátis, quia Iesus est Christus, Fílius Dei: et ut credéntes vitam habeátis in nómine eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:19-31
Naquele tempo: Na tarde do mesmo dia, que era o primeiro dia da semana, os discípulos tinham fechado as portas do lugar onde se achavam, por medo dos judeus. Jesus veio e pôs-se no meio deles. Disse-lhes ele: A paz esteja convosco! Dito isso, mostrou-lhes as mãos e o lado. Os discípulos alegraram-se ao ver o Senhor. Disse-lhes outra vez: A paz esteja convosco! Como o Pai me enviou, assim também eu vos envio a vós. Depois dessas palavras, soprou sobre eles dizendo-lhes: Recebei o Espírito Santo. Àqueles a quem perdoardes os pecados, ser-lhes-ão perdoados; àqueles a quem os retiverdes, ser-lhes-ão retidos. Tomé, um dos Doze, chamado Dídimo, não estava com eles quando veio Jesus. Os outros discípulos disseram-lhe: Vimos o Senhor. Mas ele replicou-lhes: Se não vir nas suas mãos o sinal dos pregos, e não puser o meu dedo no lugar dos pregos, e não introduzir a minha mão no seu lado, não acreditarei! Oito dias depois, estavam os seus discípulos outra vez no mesmo lugar e Tomé com eles. Estando trancadas as portas, veio Jesus, pôs-se no meio deles e disse: A paz esteja convosco! Depois disse a Tomé: Introduz aqui o teu dedo, e vê as minhas mãos. Põe a tua mão no meu lado. Não sejas incrédulo, mas homem de fé. Respondeu-lhe Tomé: Meu Senhor e meu Deus! Disse-lhe Jesus: Creste, porque me viste. Felizes aqueles que crêem sem ter visto! Fez Jesus, na presença dos seus discípulos, ainda muitos outros milagres que não estão escritos neste livro. Mas estes foram escritos, para que creiais que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo, tenhais a vida em seu nome.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:19-31
At that time, when it was late that same day, the first of the week, and the doors were shut, where the disciples were gathered together for fear of the Jews, Jesus came, and stood in the midst and said to them: Peace be to you. And when He had said this, He showed them His hands and His side. The disciples therefore were glad, when they saw the Lord. He said therefore to them again: Peace be to you. As the Father hath sent Me, I also send you. When He had said this, He breathed on them, and He said to them: Receive ye the Holy Ghost: whose sins you shall forgive, they are forgiven them; and whose sins you shall retain, they are retained. Now Thomas, one of the Twelve, who is called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said to him: We have seen the Lord. But he said to them: Except I shall see in His hands the print of the nails, and put my finger into the place of the nails, and put my hand into His side, I will not believe. And after eight days, again His disciples were within, and Thomas with them. Jesus cometh, the doors being shut, and stood in the midst, and said: Peace be to you. The He saith to Thomas: Put in thy finger hither, and see My hands, and bring hither thy hand, and put into My side; and be not faithless, but believing. Thomas answered and said to Him: my Lord and my God. Jesus saith to him: Because thou hast seen Me, Thomas, thou hast believed; blessed are they that have not seen, and have believed. Many other signs also did Jesus in the sight of His disciples, which are not written in this book. But these are written, that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that, believing, you may have life in His Name.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 11/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:1-9
In illo témpore: Una sábbati, Maria Magdaléne venit mane, cum adhuc ténebræ essent, ad monuméntum: et vidit lápidem sublátum a monuménto. Cucúrrit ergo, et venit ad Simónem Petrum, et ad álium discípulum, quem amábat Iesus, et dicit illis: Tulérunt Dóminum de monuménto, et nescímus, ubi posuérunt eum. Exiit ergo Petrus et ille álius discípulus, et venérunt ad monuméntum. Currébant autem duo simul, et ille álius discípulus præcucúrrit cítius Petro, et venit primus ad monuméntum. Et cum se inclinásset, vidit pósita linteámina, non tamen introívit. Venit ergo Simon Petrus sequens eum, et introívit in monuméntum, et vidit linteámina pósita, et sudárium, quod fúerat super caput eius, non cum linteamínibus pósitum, sed separátim involútum in unum locum. Tunc ergo introívit et ille discípulus, qui vénerat primus ad monuméntum: et vidit et crédidit: nondum enim sciébant Scriptúram, quia oportébat eum a mórtuis resúrgere.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:1-9
Naquele tempo: No primeiro dia que se seguia ao sábado, Maria Madalena foi ao sepulcro, de manhã cedo, quando ainda estava escuro. Viu a pedra removida do sepulcro. Correu e foi dizer a Simão Pedro e ao outro discípulo a quem Jesus amava: Tiraram o Senhor do sepulcro, e não sabemos onde o puseram! Saiu então Pedro com aquele outro discípulo, e foram ao sepulcro. Corriam juntos, mas aquele outro discípulo correu mais depressa do que Pedro e chegou primeiro ao sepulcro. Inclinou-se e viu ali os panos no chão, mas não entrou. Chegou Simão Pedro que o seguia, entrou no sepulcro e viu os panos postos no chão. Viu também o sudário que estivera sobre a cabeça de Jesus. Não estava, porém, com os panos, mas enrolado num lugar à parte. Então entrou também o discípulo que havia chegado primeiro ao sepulcro. Viu e creu. Em verdade, ainda não haviam entendido a Escritura, segundo a qual Jesus devia ressuscitar dentre os mortos.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:1-9
In that time, on the first day of the week, Mary Magdalen cometh early, when it was yet dark, unto the sepulchre; and she saw the stone taken away from the sepulchre. She ran, therefore, and cometh to Simon Peter, and to the other disciple whom Jesus loved, and saith to them: They have taken away the Lord out of the sepulchre, and we know not where they have laid him. Peter therefore went out, and that other disciple, and they came to the sepulchre. And they both ran together, and that other disciple did outrun Peter, and came first to the sepulchre. And when he stooped down, he saw the linen cloths lying; but yet he went not in. Then cometh Simon Peter, following him, and went into the sepulchre, and saw the linen cloths lying, And the napkin that had been about his head, not lying with the linen cloths, but apart, wrapped up into one place. Then that other disciple also went in, who came first to the sepulchre: and he saw, and believed. For as yet they knew not the scripture, that he must rise again from the dead.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 10/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 28:16-20
In illo témpore: Undecim discípuli abiérunt in Galilaeam, in montem, ubi constitúerat illis Iesus. Et vidéntes eum adoravérunt: quidam autem dubitavérunt. Et accédens Iesus locútus est eis, dicens: Data est mihi omnis potéstas in coelo et in terra. Eúntes ergo, docéte omnes gentes, baptizántes eos in nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti: docentes eos serváre ómnia, quæcúmque mandávi vobis. Et ecce, ego vobíscum sum ómnibus diébus usque ad consummatiónem saeculi.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 28:16-20
Naquele tempo: Os onze discípulos foram para a Galiléia, para a montanha que Jesus lhes tinha designado. Quando o viram, adoraram-no; entretanto, alguns hesitavam ainda. Mas Jesus, aproximando-se, lhes disse: Toda autoridade me foi dada no céu e na terra. Ide, pois, e ensinai a todas as nações; batizai-as em nome do Pai, do Filho e do Espírito Santo. Ensinai-as a observar tudo o que vos prescrevi. Eis que estou convosco todos os dias, até o fim do mundo.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 28:16-20
In that time: the eleven disciples went into Galilee, unto the mountain where Jesus had appointed them. And seeing them they adored: but some doubted. And Jesus coming, spoke to them, saying: All power is given to me in heaven and in earth. Going therefore, teach ye all nations; baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost. Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and behold I am with you all days, even to the consummation of the world.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 09/04/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 20:11-18
In illo témpore: María stabat ad monuméntum foris, plorans. Dum ergo fleret, inclinávit se et prospéxit in monuméntum: et vidit duos Angelos in albis, sedéntes, unum ad caput et unum ad pedes, ubi pósitum fúerat corpus Iesu. Dicunt ei illi: Mulier, quid ploras? Dicit eis: Quia tulérunt Dóminum meum: et néscio, ubi posuérunt eum. Hæc cum dixísset, convérsa est retrórsum, et vidit Iesum stantem: et non sciébat, quia Iesus est. Dicit ei Iesus: Múlier, quid ploras? quem quæris? Illa exístimans, quia hortulánus esset, dicit ei: Dómine, si tu sustulísti eum, dícito mihi, ubi posuísti eum: et ego eum tollam. Dicit ei Iesus: María. Convérsa illa, dicit ei: Rabbóni – quod dícitur Magíster. – Dicit ei Iesus: Noli me tángere, nondum enim ascéndi ad Patrem meum: vade autem ad fratres meos et dic eis: Ascéndo ad Patrem meum et Patrem vestrum, Deum meum et Deum vestrum. Venit María Magdaléne annúntians discípulis: Quia vidi Dóminum, et hæc dixit mihi.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 20:11-18
Naquele tempo: Maria se conservava do lado de fora perto do sepulcro e chorava. Chorando, inclinou-se para olhar dentro do sepulcro. Viu dois anjos vestidos de branco, sentados onde estivera o corpo de Jesus, um à cabeceira e outro aos pés. Eles lhe perguntaram: Mulher, por que choras? Ela respondeu: Porque levaram o meu Senhor, e não sei onde o puseram. Ditas estas palavras, voltou-se para trás e viu Jesus em pé, mas não o reconheceu. Perguntou-lhe Jesus: Mulher, por que choras? Quem procuras? Supondo ela que fosse o jardineiro, respondeu: Senhor, se tu o tiraste, dize-me onde o puseste e eu o irei buscar. Disse-lhe Jesus: Maria! Voltando-se ela, exclamou em hebraico: Rabôni! (que quer dizer Mestre). Disse-lhe Jesus: Não me retenhas, porque ainda não subi a meu Pai, mas vai a meus irmãos e dize-lhes: Subo para meu Pai e vosso Pai, meu Deus e vosso Deus. Maria Madalena correu para anunciar aos discípulos que ela tinha visto o Senhor e contou o que ele lhe tinha falado.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 20:11-18
In that time: Mary stood at the sepulchre without, weeping. Now as she was weeping, she stooped down, and looked into the sepulchre, And she saw two angels in white, sitting, one at the head, and one at the feet, where the body of Jesus had been laid. They say to her: Woman, why weepest thou? She saith to them: Because they have taken away my Lord; and I know not where they have laid him. When she had thus said, she turned herself back, and saw Jesus standing; and she knew not that it was Jesus. Jesus saith to her: Woman, why weepest thou? whom seekest thou? She, thinking it was the gardener, saith to him: Sir, if thou hast taken him hence, tell me where thou hast laid him, and I will take him away. Jesus saith to her: Mary. She turning, saith to him: Rabboni – which is to say, Master. – Jesus saith to her: Do not touch me, for I am not yet ascended to my Father. But go to my brethren, and say to them: I ascend to my Father and to your Father, to my God and your God. Mary Magdalen cometh, and telleth the disciples: I have seen the Lord, and these things he said to me.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Formação de acólitos

A partir do dia 14/04 daremos inicio ao Curso para formação de acólitos da Missa Tridentina.

O curso será na Igreja Nossa Senhora Aparecida.

Datas: 14, 15, 16; 21, 22 e 23 de abril sempre às 19:00.

Ministrantes: Padre José Leles e os acólitos: Rafael Martins, Matheus Henrique, Lucas Zanon e Eduardo.

Clique aqui, leia as exigências e faça o seu cadastro.

“Servi com generosidade a Jesus presente na Eucaristia é uma tarefa importante, que vos permitis estar particularmente próximos ao Senhor e crescer em uma amizade verdadeira e profunda com Ele. Guardai zelosamente esta amizade no vosso coração, prontos a comprometer-vos, a lutar e dar a vida para que Jesus chegue a todos os homens.” (Papa Bento XVI).

Liturgia – 03/04/2015 – Latim/Português/English

Passio Domini nostri Iesu Christi secundum Ioannem
Ioannes 18:1-40; 19:1-42
In illo tempore: Egressus est Iesus cum discipulis suis trans torrentem Cedron, ubi erat hortus, in quem introivit ipse, et discipuli eius Sciebat autem et Iudas, qui tradebat eum, locum: quia frequenter Iesus convenerat illuc cum discipulis suis. Iudas ergo cum accepisset cohortem, et a pontificibus et pharisaeis ministros, venit illuc cum laternis, et facibus, et armis. Iesus itaque sciens omnia quae ventura erant super eum, processit, et dixit eis: Quem quaeritis? Responderunt ei: Iesum Nazarenum. Dicit eis Iesus: Ego sum. Stabat autem et Iudas, qui tradebat eum, cum ipsis. Ut ergo dixit eis: Ego sum: abierunt retrorsum, et ceciderunt in terram. Iterum ergo interrogavit eos: Quem quaeritis? Illi autem dixerunt, Iesum Nazarenum. Respondit Iesus: Dixi vobis, quia ego sum: si ergo me quaeritis, sinite hos abire. Ut impleretur sermo, quem dixit: Quia quos dedisti mihi, non perdidi ex eis quemquam. Simon ergo Petrus habens gladium eduxit eum: et percussit pontificis servum: et abscidit auriculam eius dexteram. Erat autem nomen servo Malchus. Dixit ergo Iesus Petro: Mitte gladium tuum in vaginam. Calicem, quem didit mihi Pater, non bibam illum? Cohors ergo, et tribunus, et ministri Iudaeorum comprehenderunt Iesum, et ligaverunt eum: et adduxerunt eum ad Annam primum; erat autem socer Caiphae, qui erat pontifex anni illius. Erat autem Caiphas, quo consilium dederat Iudaeis: Quia expedit unum hominem mori pro populo. Sequebatur autem Iesum Simon Petrus, et alius discipulus. Discipulus autem ille erat notus pontifici, et introivit cum Iesu in atrium pontificis. Petrus autem stabat ad ostium foris. Exivit ergo discipulus alius, qui erat notus pontifici, et dixit ostiariae: et introduxit Petrum. Dicit ergo Petro ancilla ostiaria: Numquid et tu ex discipulis es hominis istius? Dicit ille: Non sum. Stabant autem servi, et ministri ad prunas, quia frigus erat, et calefaciebant se. Erat autem cum eis et Petrus stans, et califaciens se. Pontifex ergo interrogavit Iesum de discipulis suis, et de doctrina eius. Respondit ei Iesus: Ego palam locutus sum mundo: ego semper docui in synagoga, et in templo, quo omnes Iudaei conveniunt: et in occulto locutus sum nihil. Quid me interrogas? interroga eos, qui audierunt quid locutus sim ipsis: ecce hi sciunt quae dixerim ego. Haec autem cum dixisset, unus assistens ministrorum dedit alapam Iesu, dicens: Sic respondes pontifici? Respondit ei Iesus: Si male locutus sum, testimonium perhibe de malo: si autem bene, quid me caedis? Et misit eum Annas ligatum ad Caipham pontificem. Erat autem Simon Petrus stans, et calefaciens se. Dixerunt ergo ei: Numquid et tu ex discipulis eius es? Negavit ille, et dixerit: Non sum. Dicit ei unus ex servis pontificis, cognatus eius, cuius abscidit Petrus auriculam: Nonne ego te vidi in horto cum illo? Iterum ergo negavit Petrus: et statim gallus cantavit. Adducunt ergo Iesum a Caipha in praetorium. Erat autem mane: et ipsi non introierunt in praetorium, ut non contaminarentur, sed ut manducarent pascha. Exivit ergo Pilatus ad eos foras, et dixit: Quam accusationem affertis adversus hominem hunc? Responderunt, et dixerunt ei: Si non esset hic malefactor, non tibi tradidissemus eum. Dixit ergo eis Pilatus: Accipite eum vos, et secundum legem vestram iudicate eum. Dixerunt ergo ei Iudaei: Nobis non licet interficere quemquam. Ut sermo Iesu impleretur, quem dixit, significans qua morte esset moriturus. Introivit ergo iterum in praetorium Pilatus et vocavit Iesum, et dixit ei: Tu es Rex Iudaeorum? Respondit Iesus: A temetipso hoc dicis, an alii dixerunt tibi de me? Respondit Pilatus: Numquid ego Iudaeus sum? Gens tua, et pontifices tradiderunt te mihi: quid fecisti? Respondit Iesus: Regnum meum non est de hoc mundo. Si ex hoc mundo esset regnum meum, ministri mei utique decertarent ut non traderer Iudaeis: nun autem regnum meum non est hinc. Dixit itaque est Pilatus: Ergo Rex es tu? Respondit Iesus: Tu dicis quia Rex sum ego. Ego in hoc natus sum, et ad hoc veni in mundum, ut testimonium perhibeam veritati: omnis, qui est ex veritate, audit vocem meam. Dicit ei Pilatus: Quid est veritas? Et cum hoc dixisset, iterum exivit ad Iudaeos, et dicit eis: Ego nullam invenio in eo causam. Est autem consuetudo vobis ut unum dimittam vobis in Pasha: vultis ergo dimittam vobis Regem Iudaeorum? Clamverunt ergo rursum omnes, dicentes: Non hunc, sed Barabbam. Erat autem Barabbas latro. Tunc ergo apprehendit Pilatus Iesum, et flagellavit. Et milites plectentes coronam de spinis, imposuerunt capiti eius: et veste purpurea circumdederunt eum. Et veniebant ad eum, et dicebant: Ave Rex Iudaeorum. Et dabant ei alapas. Exivit ergo iterum Pilatus foras, et dicit eis: Ecce adduco vobis eum foras, ut cognoscatis quia nullam invenio in eo causam. Exivit ergo Iesus portans coronam spineam, et purpureum vestimentum. Et dicit eis: Ecce homo. Cum ergo vidissent cum pontifices et ministri, clamabant, dicentes: Crucifige, crucifige eum. Dicit eis Pilatus: Accpipte eum vos, et crucifigite: ego enim non invenio in eo causam. Responderunt ei Iudaei: Nos legem habemus, et secundum legem debet mori, quia Filium Dei se fecit. Cum ergo audisset Pilatus hunc sermonem, magis timuit. Et ingressus est praetorium iterum: et dixit ad Iesum: Unde es tu? Iesus autem responsum non dedit ei. Dicit ergo ei Pilatus: Mihi non loqueris? Nescis quia potestatem habeo crucifigere te, et potestatem habeo dimittere te? Respondit Iesus: Non haberes potestatem adversum me ullam, nisi tibi datum esset desuper. Propterea qui me tradidit tibi, maius peccatum habet. Et exinde quaerebat Pilatus dimittere eum. Iudaei autem clamabant, dicentes: Si hunc dimittis, non es amicus Caesaris. Omnis enim qui se regem facit, contradicit Caesari. Pilatus autem cum audisset hos sermones, adduxit foras Iesum, et sedit pro tribunali, in loco qui dicitur Lithostrotos, hebraice autem Gabbatha. Erat autem Parasceve Paschae, hora quasi sexta, et dicit Iudaeis: Ecce Rex vester. Illi autem clamabant: Tolle, tolle, crucifige eum. Dicit eis Pilatus: Regem vestrum crucifigam? Responderunt pontifices: Non habemus regem, nisi Caesarem. Tunc ergo tradidit eis illum ut crucifigeretur. Susceperunt autem Iesum, et eduxerunt. Et baiulans sibi crucem, exivit in eum, qui dicitur Calvariae, locum, hebraice autem Golgotha: ubi crucifixerunt eum, et cum eo alios duos hinc et hinc, medium autem Iesum. Scripsit autem et titulum Pilatus: et posuit super crucem. Erat autem scriptum: Iesus Nazarenus, Rex Iudaeorum. Hunc ergo titulum multi Iudaeorum legerunt, quia prope civitatem erat locus ubi crucifixus est Iesus. Et erat scriptum hebraice, graece et latine. Dicebant ergo Pilato pontifices Iudaeorum: Noli scribere, Rex Iudaeorum, sed quia ipse dixit: Rex sum Iudaeorum. Respondit Pilatus: Quod scripsi, scripsi. Milites ergo cum crucifixissent eum, acceperunt vestimenta eius et fecerunt quatuor partes: unicuique militi partem, et tunicam. Erat autem tunica inconsutilis, desuper contexta per totum. Dixerunt ergo ad invicem: Non scindamus eam, sed sortiamur de illa cuius sit. Ut Scriptura impleretur, dicens: Partiti sunt vestimenta mea sibi: et in vestem meam miserunt sortem. Et milites quidem haec fecerunt. Stabant autem iuxta crucem Iesu mater eius, et soror matris eius Maria Cleophae, et Maria Magdalene. Cum videsset ergo Iesus matrem, et discipulum stantem, quem diligebat, dicit matri suae: Mulier, ecce filius tuus. Deinde dicit discipulo: Ecce mater tua. Et ex illa hora accepit eam discipulus in sua. Postea sciens Iesus quia omnia consummata sunt, ut consummaretur Scriptura, dixit: Sitio. Vas ergo erat positum aceto plenum. Illi autem spongiam plenam aceto, hyssopo circumponentes, obtulerunt ori eius. Cum ergo accepisset Iesus acetum, dixit: Consummatum est. Et inclinato capite, tradidit spiritum.
(Here all kneel and pause a few moments)
Iudaei ergo quoniam Parasceve erat ut non remanerent in cruce corpora sabbato erat enim magnus dies ille sabbati) rogaverunt Pilaum, ut frangerentur eorum crura, et tollerentur. Venerunt ergo milites: et primi quidem fregerunt crura, et alterius qui crucifixus est cum eo. Ad Iesum autem cum venissent, ut viderunt eum iam mortuum, non fregerunt eius crura: sed unus militum lancea latus eius aperuit, et continuo exivit sanguis et aqua. Et qui vidit, testimonium perhibuit: et verum est testimonium eius. Et ille scit, quia vera dicit: ut et vos credatis. Facta sunt enim haec ut Scriptura impleretur: Os non comminuetis ex eo. Et iterum alia Scriptura dicit: Videbunt in quem transfixerunt. Post haec autem rogavit Pilatum Ioseph ab Arimathaea eo quod esset discipulus Iesu, occultus autem propter metum Iudaeorum, ut tolleret corpus Iesu. Et permisit Pilatus. Venit ergo, et tulit corpus Iesu. Venit autem et Nicodemus, qui venerat ad Iesum nocte primum, ferens mixturam myrrhae, et aloes, quasi libras centum. Acceperunt ergo corpus Iesu, et ligaverunt illud linteis cum aromatibus, sicut mos est Iudaeis sepelire. Erat autem in loco, ubi crucifixus est, hortus: et in horto monumentum novum, in quo nondum quisquam positus erat. Ibi ergo propter Parasceven Iudaeorum, quia iuxta erat monumentum, posuerunt Iesum.

Passio Domini nostri Iesu Christi secundum Ioannem
João 18:1-40; 19:1-42
Naquele tempo: Jesus saiu com os seus discípulos para além da torrente de Cedron, onde havia um jardim, no qual entrou com os seus discípulos. Judas, o traidor, conhecia também aquele lugar, porque Jesus ia freqüentemente para lá com os seus discípulos. Tomou então Judas a coorte e os guardas de serviço dos pontífices e dos fariseus, e chegaram ali com lanternas, tochas e armas. Como Jesus soubesse tudo o que havia de lhe acontecer, adiantou-se e perguntou-lhes: A quem buscais? Responderam: A Jesus de Nazaré. Sou eu, disse-lhes. (Também Judas, o traidor, estava com eles.) Quando lhes disse Sou eu, recuaram e caíram por terra. Perguntou-lhes ele, pela segunda vez: A quem buscais? Disseram: A Jesus de Nazaré. Replicou Jesus: Já vos disse que sou eu. Se é, pois, a mim que buscais, deixai ir estes. Assim se cumpriu a palavra que disse: Dos que me deste não perdi nenhum (Jo 17,12). Simão Pedro, que tinha uma espada, puxou dela e feriu o servo do sumo sacerdote, decepando-lhe a orelha direita. (O servo chamava-se Malco.) Mas Jesus disse a Pedro: Enfia a tua espada na bainha! Não hei de beber eu o cálice que o Pai me deu? Então a coorte, o tribuno e os guardas dos judeus prenderam Jesus e o ataram. Conduziram-no primeiro a Anás, por ser sogro de Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano. Caifás fora quem dera aos judeus o conselho: Convém que um só homem morra em lugar do povo. Simão Pedro seguia Jesus, e mais outro discípulo. Este discípulo era conhecido do sumo sacerdote e entrou com Jesus no pátio da casa do sumo sacerdote, porém Pedro ficou de fora, à porta. Mas o outro discípulo (que era conhecido do sumo sacerdote) saiu e falou à porteira, e esta deixou Pedro entrar. A porteira perguntou a Pedro: Não és acaso também tu dos discípulos desse homem? Não o sou, respondeu ele. Os servos e os guardas acenderam um fogo, porque fazia frio, e se aqueciam. Com eles estava também Pedro, de pé, aquecendo-se. O sumo sacerdote indagou de Jesus acerca dos seus discípulos e da sua doutrina. Jesus respondeu-lhe: Falei publicamente ao mundo. Ensinei na sinagoga e no templo, onde se reúnem os judeus, e nada falei às ocultas. Por que me perguntas? Pergunta àqueles que ouviram o que lhes disse. Estes sabem o que ensinei. A estas palavras, um dos guardas presentes deu uma bofetada em Jesus, dizendo: É assim que respondes ao sumo sacerdote? Replicou-lhe Jesus: Se falei mal, prova-o, mas se falei bem, por que me bates? (Anás enviou-o preso ao sumo sacerdote Caifás.) Simão Pedro estava lá se aquecendo. Perguntaram-lhe: Não és porventura, também tu, dos seus discípulos? Negou-o, dizendo: Não! Disse-lhe um dos servos do sumo sacerdote, parente daquele a quem Pedro cortara a orelha: Não te vi eu com ele no horto? Mas Pedro negou-o outra vez, e imediatamente o galo cantou. Da casa de Caifás conduziram Jesus ao pretório. Era de manhã cedo. Mas os judeus não entraram no pretório, para não se contaminarem e poderem comer a Páscoa. Saiu, por isso, Pilatos para ter com eles, e perguntou: Que acusação trazeis contra este homem? Responderam-lhe: Se este não fosse malfeitor, não o teríamos entregue a ti. Disse, então, Pilatos: Tomai-o e julgai-o vós mesmos segundo a vossa lei. Responderam-lhe os judeus: Não nos é permitido matar ninguém. Assim se cumpria a palavra com a qual Jesus indicou de que gênero de morte havia de morrer (Mt 20,19). Pilatos entrou no pretório, chamou Jesus e perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus? Jesus respondeu: Dizes isso por ti mesmo, ou foram outros que to disseram de mim? Disse Pilatos: Acaso sou eu judeu? A tua nação e os sumos sacerdotes entregaram-te a mim. Que fizeste? Respondeu Jesus: O meu Reino não é deste mundo. Se o meu Reino fosse deste mundo, os meus súditos certamente teriam pelejado para que eu não fosse entregue aos judeus. Mas o meu Reino não é deste mundo. Perguntou-lhe então Pilatos: És, portanto, rei? Respondeu Jesus: Sim, eu sou rei. É para dar testemunho da verdade que nasci e vim ao mundo. Todo o que é da verdade ouve a minha voz. Disse-lhe Pilatos: Que é a verdade?… Falando isso, saiu de novo, foi ter com os judeus e disse-lhes: Não acho nele crime algum. Mas é costume entre vós que pela Páscoa vos solte um preso. Quereis, pois, que vos solte o rei dos judeus? Então todos gritaram novamente e disseram: Não! A este não! Mas a Barrabás! (Barrabás era um salteador.) Pilatos mandou então flagelar Jesus. Os soldados teceram de espinhos uma coroa e puseram-lha sobre a cabeça e cobriram-no com um manto de púrpura. Aproximavam-se dele e diziam: Salve, rei dos judeus! E davam-lhe bofetadas. Pilatos saiu outra vez e disse-lhes: Eis que vo-lo trago fora, para que saibais que não acho nele nenhum motivo de acusação. Apareceu então Jesus, trazendo a coroa de espinhos e o manto de púrpura. Pilatos disse: Eis o homem! Quando os pontífices e os guardas o viram, gritaram: Crucifica-o! Crucifica-o! Falou-lhes Pilatos: Tomai-o vós e crucificai-o, pois eu não acho nele culpa alguma. Responderam-lhe os judeus: Nós temos uma lei, e segundo essa lei ele deve morrer, porque se declarou Filho de Deus. Estas palavras impressionaram Pilatos. Entrou novamente no pretório e perguntou a Jesus: De onde és tu? Mas Jesus não lhe respondeu. Pilatos então lhe disse: Tu não me respondes? Não sabes que tenho poder para te soltar e para te crucificar? Respondeu Jesus: Não terias poder algum sobre mim, se de cima não te fora dado. Por isso, quem me entregou a ti tem pecado maior. Desde então Pilatos procurava soltá-lo. Mas os judeus gritavam: Se o soltares, não és amigo do imperador, porque todo o que se faz rei se declara contra o imperador. Ouvindo estas palavras, Pilatos trouxe Jesus para fora e sentou-se no tribunal, no lugar chamado Lajeado, em hebraico Gábata. (Era a Preparação para a Páscoa, cerca da hora sexta.) Pilatos disse aos judeus: Eis o vosso rei! Mas eles clamavam: Fora com ele! Fora com ele! Crucifica-o! Pilatos perguntou-lhes: Hei de crucificar o vosso rei? Os sumos sacerdotes responderam: Não temos outro rei senão César! Entregou-o então a eles para que fosse crucificado. Levaram então consigo Jesus. Ele próprio carregava a sua cruz para fora da cidade, em direção ao lugar chamado Calvário, em hebraico Gólgota. Ali o crucificaram, e com ele outros dois, um de cada lado, e Jesus no meio. Pilatos redigiu também uma inscrição e a fixou por cima da cruz. Nela estava escrito: Jesus de Nazaré, rei dos judeus. Muitos dos judeus leram essa inscrição, porque Jesus foi crucificado perto da cidade e a inscrição era redigida em hebraico, em latim e em grego. Os sumos sacerdotes dos judeus disseram a Pilatos: Não escrevas: Rei dos judeus, mas sim: Este homem disse ser o rei dos judeus. Respondeu Pilatos: O que escrevi, escrevi. Depois de os soldados crucificarem Jesus, tomaram as suas vestes e fizeram delas quatro partes, uma para cada soldado. A túnica, porém, toda tecida de alto a baixo, não tinha costura. Disseram, pois, uns aos outros: Não a rasguemos, mas deitemos sorte sobre ela, para ver de quem será. Assim se cumpria a Escritura: Repartiram entre si as minhas vestes e deitaram sorte sobre a minha túnica (Sl 21,19). Isso fizeram os soldados. Junto à cruz de Jesus estavam de pé sua mãe, a irmã de sua mãe, Maria, mulher de Cléofas, e Maria Madalena. Quando Jesus viu sua mãe e perto dela o discípulo que amava, disse à sua mãe: Mulher, eis aí teu filho. Depois disse ao discípulo: Eis aí tua mãe. E dessa hora em diante o discípulo a levou para a sua casa. Em seguida, sabendo Jesus que tudo estava consumado, para se cumprir plenamente a Escritura, disse: Tenho sede. Havia ali um vaso cheio de vinagre. Os soldados encheram de vinagre uma esponja e, fixando-a numa vara de hissopo, chegaram-lhe à boca. Havendo Jesus tomado do vinagre, disse: Tudo está consumado. Inclinou a cabeça e rendeu o espírito. Os judeus temeram que os corpos ficassem na cruz durante o sábado, porque já era a Preparação e esse sábado era particularmente solene. Rogaram a Pilatos que se lhes quebrassem as pernas e fossem retirados. Vieram os soldados e quebraram as pernas do primeiro e do outro, que com ele foram crucificados. Chegando, porém, a Jesus, como o vissem já morto, não lhe quebraram as pernas, mas um dos soldados abriu-lhe o lado com uma lança e, imediatamente, saiu sangue e água. O que foi testemunha desse fato o atesta (e o seu testemunho é digno de fé, e ele sabe que diz a verdade), a fim de que vós creiais. Assim se cumpriu a Escritura: Nenhum dos seus ossos será quebrado (Ex 12,46). E diz em outra parte a Escritura: Olharão para aquele que transpassaram (Zc 12,10). Depois disso, José de Arimatéia, que era discípulo de Jesus, mas ocultamente, por medo dos judeus, rogou a Pilatos a autorização para tirar o corpo de Jesus. Pilatos permitiu. Foi, pois, e tirou o corpo de Jesus. Acompanhou-o Nicodemos (aquele que anteriormente fora de noite ter com Jesus), levando umas cem libras de uma mistura de mirra e aloés. Tomaram o corpo de Jesus e envolveram-no em panos com os aromas, como os judeus costumam sepultar. No lugar em que ele foi crucificado havia um jardim, e no jardim um sepulcro novo, em que ninguém ainda fora depositado. Foi ali que depositaram Jesus por causa da Preparação dos judeus e da proximidade do túmulo.

The Passion of Our Lord Jesus Christ according to St. John.
John 18:1-40; 19:1-42
At that time Jesus went forth with His disciples over the brook Cedron, where there was a garden, into which He entered with His disciples. And Judas also, who betrayed Him, knew the place: because Jesus had often resorted thither together with His disciples. Judas therefore having received a band of soldiers and servants from the chief priests and the Pharisees, cometh thither with lanterns and torches and weapons. Jesus therefore, knowing that all things that should come upon Him, went forth and said to them: Whom seek ye? They answered Him: Jesus of Nazareth. Jesus saith to them: I am He. And Judas also, who betrayed Him, stood with them. As soon therefore as He had said to them: I am He; they went backward and fell to the ground. Again therefore He asked them: Whom seek ye? And they said: Jesus of Nazareth. Jesus answered: I have told you that I am He. If therefore you seek Me, let these go their way; That the word might be fulfilled which He said: Of them whom Thou hast given Me, I have not lost anyone. Then Simon Peter, having a sword, drew it and struck the servant of the high priest and cut off his right ear. And the name of the servant was Malchus. Jesus therefore said to Peter: Put up thy sword in the scabbard. The chalice which My Father hath given Me, shall I not drink it? Then the band and the tribune and the servants of the Jews took Jesus, and bound Him. And they led Him away to Annas first, for he was father-in-law to Caiphas, who was the high priest that year. Now Caiphas was he who had given the counsel to the Jews: that it was expedient that one man should die for the people. And Simon Peter followed Jesus: and so did another disciple. And that disciple was known to the high priest and went in with Jesus into the court of the high priest. But Peter stood at the door without. The other disciple therefore, who was known to the high priest, went out and spoke to the portress and brought in Peter. The maid therefore that was portress saith to Peter: Art not thou also one of this man’s disciples? He saith: I am not. Now the servants and ministers stood at a fire of coals, because it was cold, and warmed themselves. And with them was Peter, also, standing and warming himself. The high priest therefore asked Jesus of His disciples and of His doctrine. Jesus answered him: I have spoken openly to the world. I have always taught in the synagogue and in the temple, whither all the Jews resort: and in secret I have spoken nothing. Why asketh thou Me? Ask them who have heard what I have spoken unto them. Behold they know what things I have said. And when He had said these things, one of the servants, standing by, gave Jesus a blow, saying: Answerest Thou the high priest so? Jesus answered him: If I have spoken evil, give testimony of the evil; but if well, why strikest thou Me? And Annas sent Him bound to Caiphas the high priest. And Simon Peter was standing and warming himself. They said therefore to him: Art not thou also one of His disciples? He denied it and said: I am not. One of the servants of the high priest a kinsman to him whose ear Peter cut off saith to him: Did I not see thee in the garden with Him? Again therefore Peter denied; and immediately the cock crew. Then they led Jesus from Caiphas to the governor’s hall. And it was morning; and they went not into the hall, that they might not be defiled, but that they might eat the Pasch. Pilate therefore went out to them, and said: What accusation bring you against this man? They answered and said to him: If He were not a malefactor, we would not have delivered Him up to thee. Pilate therefore said to them: Take Him you, and judge Him according to your law. The Jews therefore said to him: It is not lawful for us to put any man to death. That the word of Jesus might be fulfilled, which He said, signifying what death He should die. Pilate therefore went into the hall again and called Jesus and said to Him: Art Thou the King of the Jews? Jesus answered: Sayest thou this thing of thyself, or have other told it thee of Me? Pilate answered: Am I a Jew? Thine own nation and the chief priests have delivered Thee up to me. What hast Thou done? Jesus answered: My kingdom is not of this world. If My kingdom were of this world, My servants would certainly strive that I should not be delivered to the Jews: but now My kingdom is not from hence. Pilate therefore said to Him: Art Thou a King then? Jesus answered: Thou sayest I am a king. For this was I born, and for this came I into the world; that I should give testimony of the truth. Every one that is of the truth heareth My voice. Pilate saith to Him: What is truth? And when he had said this, he went out again to the Jews and saith to them: I find no cause in Him. But you have a custom that I should release one unto you at the Pasch. Will you, therefore, that I release unto you the King of the Jews? Then cried they all again, saying: Not this man, but Barabbas. Now Barabbas was a robber. Then therefore Pilate took Jesus and scourged Him. And the soldiers platting a crown of thorns, put it upon His head; and they put on Him a purple garment. And they came to Him and said: Hail, King of the Jews. And they gave Him blows. Pilate therefore went forth again and saith to them: Behold, I bring Him forth unto you, that you may know that I find no cause in Him. Jesus therefore came forth, bearing the crown of thorns and the purple garment. And he saith to them: Behold the man. When the chief priests, therefore, and the servants had seen Him, they cried out, saying: Crucify Him, crucify Him. Pilate saith to them: Take Him you, and crucify Him; for I find no cause in Him. The Jews answered him: We have a law, and according to the law He ought to die, because He made Himself the Son of God. When Pilate, therefore, had heard this saying, he feared the more. And he entered into the hall again; and he said to Jesus: Whence art Thou? But Jesus gave him no answer. Pilate therefore saith to Him: Speakest Thou not to me? Knowest Thou not that I have power to crucify Thee, and I have power to release Thee? Jesus answered: Thou shouldst not have any power against Me, unless it were given thee from above. Therefore, he that hath delivered Me to thee hath a greater sin. And from henceforth Pilate sought to release Him. But the Jews cried out, saying: If thou release this Man, thou art not Caesar’s friend. For whosoever maketh himself a king speaketh against Caesar. Now when Pilate had heard these words, he brought Jesus forth and sat down in the judgment seat, in the place that is called Lithostrotos, and in Hebrew Gabbatha. And it was Parasceve of the Pasch, about the sixth hour; and he saith to the Jews: Behold your King. But they cried out: Away with Him. Away with Him: Crucify Him. Pilate saith to them: Shall I crucify your King? The chief priests answered: We have no king but Caesar. Then, therefore, he delivered Him to them to be crucified. And they took Jesus and led Him forth. And bearing His cross, He went forth to that place which is called Calvary but in Hebrew Golgotha.; where they crucified Him, and with Him two others, one on each side and Jesus in the midst. And Pilate wrote a title also: and he put it upon the cross. And the writing was: Jesus of Nazareth, the King of the Jews. This title therefore many of the Jews did read: because the place where Jesus was crucified was nigh to the city. And it was written in Hebrew, Greek, and in Latin. Then the chief priests of the Jews said to Pilate: Write not: The King of the Jews; but that He said: I am the King of the Jews. Pilate answered: What I have written, I have written. The soldiers therefore, when they had crucified Him, took His garments and they made four parts, to every soldier a part and also His coat. Now the coat was without seam, woven from the top throughout. They said then one to another: Let us not cut it, but let us cast lots for it, whose it shall be: that the Scripture might be fulfilled which saith: They have parted My garemnts among them, and upon My vesture they have cast lots. And the soldiers indeed did these things. Now there stood by the cross of Jesus His Mother, and His Mother’s sister, Mary of Cleophas, and Mary Magdalen. When Jesus therefore had seen His Mother and the disciple standing whom He loved, He saith to His Mother: Woman, behold thy son. After that, He saith to the disciple: Behold thy mother. And from that hour, the disciple took her to his own. Afterwards, Jesus, knowing that all things were now accomplished, that the Scripture might be fulfilled, said: I thirst. Now there was a vessel set there, full of vinegar. And they, putting a sponge full of vinegar about hyssop, put it to His mouth. Jesus therefore, when He had taken the vinegar, said: It is consummated. And bowing His head, He gave up the ghost.
(Here all kneel and pause a few moments)
Then the Jews because it was the Parasceve, that the bodies might not remain upon the cross on the Sabbath day for that was a great Sabbath day, besought Pilate that their legs might be broken and that they might be taken away. The soldiers therefore came, and they broke the legs of the first, and of the other that was crucified with Him. But after they were come to Jesus, when they saw that He was already dead, they did not break His legs. But one of the soldiers with a spear opened His side, and immediately there came out blood and water. And he that saw it hath given testimony: and his testimony is true. And he knoweth that he saith true: that you also may believe. For these things were done that the Scripture might be fulfilled: you shall not break a bone of Him. And again another Scripture saith: They shall look on Him whom they pierced. And after these things, Joseph of Arimathea because he was a disciple of Jesus, but secretly for fear of the Jews besought Pilate that he might take away the Body of Jesus. And Pilate gave leave. He came therefore and took away the Body of Jesus. And Nicodemus also came he who at the first came to Jesus by night, bringing a mixture of myrrh and aloes, about a hundred pound weight. They took therefore the Body of Jesus and bound it in linen cloths, with the spices, as the manner of the Jews is to bury. Now there was in the place where He was crucified a garden: and in the garden a new sepulchre, wherein no man yet had been laid. There, therefore, because of the Parasceve of the Jews, they laid Jesus, because the sepulchre was nigh at hand.

Liturgia – 01/04/2015 – Latim/Português/English

Pássio Dómini nostri Iesu Christi secúndum Lucam
Lucam 22:1-71; 23:1-53
In illo témpore: Appropinquábat dies festus azymórum, qui dícitur Pascha: et quærébant príncipes sacerdótum et scribæ, quómodo Iesum interfícerent: timébant vero plebem. Intrávit autem sátanas in Iudam, qui cognominabátur Iscariótes, unum de duódecim. Et ábiit, et locútus est cum princípibus sacerdótum et magistrátibus, quemádmodum illum tráderet eis. Et gavísi sunt, et pacti sunt pecúniam illi dare. Et spopóndit. Et quærébat opportunitátem, ut tráderet illum sine turbis. Venit autem dies azymórum, in qua necésse erat occídi pascha. Et misit Petrum et Ioánnem, dicens: Eúntes paráte nobis pascha, ut manducémus. At illi dixérunt: Ubi vis parémus? Et dixit ad eos: Ecce, introëúntibus vobis in civitátem, occúrret vobis homo quidam ámphoram aquæ portans: sequímini eum in domum, in quam intrat, et dicétis patrifamílias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversórium, ubi pascha cum discípulis meis mandúcem? Et ipse osténdet vobis cenáculum magnum stratum, et ibi paráte. Eúntes autem invenérunt, sicut dixit illis, et paravérunt pascha. Et cum facta esset hora, discúbuit, et duódecim Apóstoli cum eo. Et ait illis: Desidério desiderávi hoc pascha manducáre vobíscum, ántequam pátiar. Dico enim vobis, quia ex hoc non manducábo illud, donec impleátur in regno Dei. Et accépto cálice, grátias egit, et dixit: Accípite, et divídite inter vos. Dico enim vobis, quod non bibam de generatióne vitis, donec regnum Dei véniat. Et accépto pane, grátias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc fácite in meam commemoratiónem. Simíliter et cálicem, postquam cenávit, dicens: Hic est calix novum Testaméntum in sánguine meo, qui pro vobis fundétur. Verúmtamen ecce manus tradéntis me mecum est in mensa. Et quidem Fílius hóminis, secúndum quod definítum est, vadit: verúmtamen væ hómini illi, per quem tradétur. Et ipsi coepérunt quaerere inter se, quis esset ex eis, qui hoc factúrus esset. Facta est autem et conténtio inter eos, quis eórum viderétur esse maior. Dixit autem eis: Reges géntium dominántur eórum: et qui potestátem habent super eos, benéfici vocántur. Vos autem non sic: sed qui maior est in vobis, fiat sicut minor: et qui præcéssor est, sicut ministrátor. Nam quis maior est, qui recúmbit, an qui minístrat? nonne qui recúmbit? Ego autem in médio vestrum sum, sicut qui minístrat: vos autem estis, qui permansístis mecum in tentatiónibus meis. Et ego dispóno vobis, sicut dispósuit mihi Pater meus regnum, ut edátis et bibátis super mensam meam in regno meo: et sedeátis super thronos, iudicántes duódecim tribus Israël. Ait autem Dóminus: Simon, Simon, ecce, sátanas expetívit vos, ut cribráret sicut tríticum: ego autem rogávi pro te, ut non defíciat fides tua: et tu aliquándo convérsus confírma fratres tuos. Qui dixit ei: Dómine, tecum parátus sum, et in cárcerem et in mortem ire. At ille dixit: Dico tibi, Petre: Non cantábit hódie gallus, donec ter ábneges nosse me. Et dixit eis: Quando misi vos sine saeculo et pera et calceaméntis, numquid aliquid défuit vobis? At illi dixérunt: Nihil. Dixit ergo eis: Sed nunc, qui habet saeculum, tollat simíliter et peram: et qui non habet, vendat túnicam suam, et emat gládium: Dico enim vobis, quóniam adhuc hoc, quod scriptum est, oportet impléri in me: Et cum iníquis deputátus est. Etenim ea, quæ sunt de me, finem habent. At illi dixérunt: Dómine, ecce duo gládii hic. At ille dixit eis: Satis est. Et egréssus ibat secúndum consuetúdinem in montem Olivárum. Secúti sunt autem illum et discípuli. Et cum pervenísset ad locum, dixit illis: Oráte, ne intrétis in tentatiónem. Et ipse avúlsus est ab eis, quantum iactus est lápidis, et pósitis génibus orábat, dicens: Pater, si vis, transfer cálicem istum a me: verúmtamen non mea volúntas, sed tua fiat. Appáruit autem illi Angelus de coelo, ccnfórtans eum. Et factus in agónia, prolíxius orábat. Et factus est sudor eius, sicut guttæ sánguinis decurréntis in terram. Et cum surrexísset ab oratióne, et venísset ad discípulos suos, invénit eos dormiéntes præ tristítia. Et ait illis: I.Quid dormítis? súrgite, oráte, ne intrétis in tentatiónem. Adhuc eo loquénte, ecce turba: et qui vocabátur Iudas, unus de duódecim, antecedébat eos: et appropinquávit Iesu, ut oscularétur eum. Iesus autem dixit illi: Iuda, ósculo Fílium hóminis tradis? Vidéntes autem hi, qui circa ipsum erant, quod futúrum erat, dixérunt ei: Dómine, si percútimus in gladio? Et percússit unus ex illis servum príncipis sacerdótum, et amputávit aurículam eius déxteram. Respóndens autem Iesus, ait: Sínite usque huc. Et cum tetigísset aurículam eius, sanávit eum. Dixit autem Iesus ad eos, qui vénerant ad se, príncipes sacerdótum et magistrátus templi et senióres: Quasi ad latrónem exístis cum gládiis et fústibus? Cum cotídie vobíscum fúerim in templo, non extendístis manus in me: sed hæc est hora vestra et potéstas tenebrárum. Comprehendéntes autem eum, duxérunt ad domum príncipis sacerdótum: Petrus vero sequebátur a longe. Accénso autem igne in médio átrii, et circumsedéntibus illis, erat Petrus in médio eórum. Quem cum vidísset ancílla quædam sedéntem ad lumen, et eum fuísset intúita, dixit: Et hic cum illo erat. At ille negávit eum, dicens: Múlier, non novi illum. Et post pusíllum álius videns eum, dixit: Et tu de illis es. Petrus vero ait: O homo, non sum. Et intervállo facto quasi horæ uníus, álius quidam affirmábat, dicens: Vere et hic cum illo erat: nam et Galilaeus est. Et ait Petrus: Homo, néscio, quid dicis. Et contínuo adhuc illo loquénte cantávit gallus. Et convérsus Dóminus respéxit Petrum. Et recordátus est Petrus verbi Dómini, sicut díxerat: Quia priúsquam gallus cantet, ter me negábis. Et egréssus foras Petrus flevit amáre. Et viri, qui tenébant illum, illudébant ei, cædéntes. Et velavérunt eum et percutiébant fáciem eius: et interrogábant eum, dicéntes: Prophetíza, quis est, qui te percússit? Et alia multa blasphemántes dicébant in eum. Et ut factus est dies, convenérunt senióres plebis et príncipes sacerdótum et scribæ, et duxérunt illum in concílium suum, dicente? Si tu es Christus, dic nobis. Et ait illis: Si vobis díxero, non credétis mihi: si autem et interrogávero, non respondébitis mihi, neque dimítte ti Ex hoc autem erit Fílius hóminis sedens a dextris virtútis Dei. Dixérunt autem omnes: Tu ergo es Fílius Dei? Qui ait: Vos dicitis, quia ego sum. At illi dixérunt: Quid adhuc desiderámus te stimónium ? Ipsi enim audívimus de ore eius. Et surgens omnis multitúdo eórum, duxérunt illum ad Pilátum. Coepérunt autem illum accusáre, dicéntes: Hunc invénimus subverténtem gentem nostram, et prohibéntem tribúta dare Caesari, et dicéntem se Christum regem esse. Pilátus autem interrogávit eum, dicens: Tu es Rex Iudæórum? At ille respóndens, ait: Tu dicis. Ait autem Pilátus ad príncipes sacerdótum et turbas: Nihil invénio causæ in hoc hómine. At illi invalescébant, dicéntes: Cómmovet pópulum, docens per univérsam Iudaeam, incípiens a Galilaea usque huc. Pilátus autem áudiens Galilaeam, interrogávit, si homo Galilaeus esset. Et ut cognóvit, quod de Heródis potestáte esset, remísit eum ad Heródem, qui et ipse Ierosólymis erat illis diébus. Heródes autem, viso Iesu, gavísus est valde. Erat enim cúpiens ex multo témpore vidére eum, eo quod audíerat multa de eo, et sperábat signum áliquod vidére ab eo fíeri. Interrogábat autem eum multis sermónibus. At ipse nihil illi respondébat. Stabant autem príncipes sacerdótum et scribæ, constánter accusántes eum. Sprevit autem illum Heródes cum exércitu suo: et illúsit indútum veste alba, et remísit ad Pilátum. Et facti sunt amíci Heródes et Pilátus in ipsa die: nam ántea inimíci erant ad ínvicem. Pilátus autem, convocátis princípibus sacerdótum et magistrátibus et plebe, dixit ad illos: Obtulístis mihi hunc hóminem, quasi averténtem pópulum, et ecce, ego coram vobis intérrogans, nullam causam invéni in hómine isto ex his, in quibus eum accusátis. Sed neque Heródes: nam remísi vos ad illum, et ecce, nihil dignum morte actum est ei. Emendátum ergo illum dimíttam. Necésse autem habébat dimíttere eis per diem festum, unum. Exclamávit autem simul univérsa turba, dicens: Tolle hunc, et dimítte nobis Barábbam. Qui erat propter seditiónem quandam fáciam in civitáte et homicídium missus in cárcerem. Iterum autem Pilátus locútus est ad eos, volens dimíttere Iesum. At illi succlamábant, dicéntes: Crucifíge, crucifíge eum. Ille autem tértio dixit ad illos: Quid enim mali fecit iste? Nullam causam mortis invénio in eo: corrípiam ergo illum et dimíttam. At illi instábant vócibus magnis, postulántes, ut crucifigerétur. Et invalescébant voces eórum. Et Pilátus adiudicávit fíeri petitiónem eórum. Dimísit autem illis eum, qui propter homicídium et seditiónem missus fúerat in cárcerem, quem petébant: Iesum vero trádidit voluntáti eórum. Et cum dúcerent eum, apprehendérunt Simónem quendam Cyrenénsem, veniéntem de villa: et imposuérunt illi crucem portáre post Iesum. Sequebátur autem illum multa turba pópuli, et mulíerum, quæ plangébant et lamentabántur eum. Convérsus autem ad illas Iesus dixit: Filiæ Ierúsalem, nolíte flere super me, sed super vos ipsas flete et super fílios vestros. Quóniam ecce vénient dies, in quibus dicent: Beátæ stériles, et veníres, qui non genuérunt, et úbera, quæ non lactavérunt. Tunc incípient dícere móntibus: Cádite super nos; et cóllibus: Operíte nos. Quia si in víridi ligno hæc fáciunt, in árido quid fiet? Ducebántur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficeréntur. Et postquam venérunt in locum, qui vocátur Calváriæ, ibi crucifixérunt eum: et latrónes, unum a dextris et álterum a sinístris. Iesus autem dicebat: Pater, dimítte illis: non enim sciunt, quid fáciunt. Dividéntes vero vestiménta eius, misérunt sortes. Et stabat pópulus spectans, et deridébant eum príncipes cum eis, dicéntes: Alios salvos fecit: se salvum fáciat, si hic est Christus Dei electus. Illudébant autem ei et mílites accedéntes, et acétum offeréntes ei, et dicéntes: Si tu es Rex Iudæórum, salvum te fac. Erat autem et superscríptio scripta super eum lítteris græcis et latínis et hebráicis: Hic est Rex Iudæórum. Unus autem de his, qui pendébant, latrónibus, blasphemábat eum, dicens: Si tu es Christus, salvum fac temetípsum, et nos. Respóndens autem alter increpábat eum, dicens: Neque tu times Deum, quod in eadem damnatióne es. Et nos quidem iuste, nam digna factis recípimus: hic vero nihil mali gessit. Et dicebat ad Iesum: Dómine, meménto mei, cum véneris in regnum tuum. Et dixit illi Iesus: Amen, dico tibi: Hódie mecum eris in paradíso. Erat autem fere hora sexta, et ténebræ factæ sunt in univérsam terram usque in horam nonam. Et obscurátus est sol: et velum templi scissum est médium. Et clamans voce magna Iesus, ait: Pater, in manus tuas comméndo spíritum meum. Et hæc dicens, exspirávit. (Hic genuflectitur, et pausatur aliquántulum) Videns autem centúrio quod factum fúerat, glorificávit Deum, dicens: Vere hic homo iustus erat. Et omnis turba eórum, qui simul áderant ad spectáculum istud et vidébant, quæ fiébant, percutiéntes péctora sua revertebántur. Stabant autem omnes noti eius a longe, et mulíeres, quæ secútæ eum erant a Galilaea, hæc vidéntes. Et ecce, vir nómine Ioseph, qui erat decúrio, vir bonus et iustus: hic non consénserat consílio et áctibus eórum, ab Arimathaea civitáte Iudaeæ, qui exspectábat et ipse regnum Dei. Hic accéssit ad Pilátum et pétiit corpus Iesu: et depósitum invólvit síndone, et pósuit eum in monuménto excíso, in quo nondum quisquam pósitus fúerat.

Paixão de Nosso Senhor Jesus Cristo segundo Lucas
Lucas 22:1-71; 23:1-53
Naquele tempo: Aproximava-se a festa dos pães sem fermento, chamada Páscoa. Os príncipes dos sacerdotes e os escribas buscavam um meio de matar Jesus, mas temiam o povo. Entretanto, Satanás entrou em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, um dos Doze. Judas foi procurar os príncipes dos sacerdotes e os oficiais para se entender com eles sobre o modo de lho entregar. Eles se alegraram com isso, e concordaram em lhe dar dinheiro. Também ele se obrigou. E buscava ocasião oportuna para o trair, sem que a multidão o soubesse. Raiou o dia dos pães sem fermento, em que se devia imolar a Páscoa. Jesus enviou Pedro e João, dizendo: Ide e preparai-nos a ceia da Páscoa. Perguntaram-lhe eles: Onde queres que a preparemos? Ele respondeu: Ao entrardes na cidade, encontrareis um homem carregando uma bilha de água; segui-o até a casa em que ele entrar, e direis ao dono da casa: O Mestre pergunta-te: Onde está a sala em que comerei a Páscoa com os meus discípulos? Ele vos mostrará no andar superior uma grande sala mobiliada, e ali fazei os preparativos. Foram, pois, e acharam tudo como Jesus lhes dissera; e prepararam a Páscoa. Chegada que foi a hora, Jesus pôs-se à mesa, e com ele os apóstolos. Disse-lhes: Tenho desejado ardentemente comer convosco esta Páscoa, antes de sofrer. Pois vos digo: não tornarei a comê-la, até que ela se cumpra no Reino de Deus. Pegando o cálice, deu graças e disse: Tomai este cálice e distribuí-o entre vós. Pois vos digo: já não tornarei a beber do fruto da videira, até que venha o Reino de Deus. Tomou em seguida o pão e depois de ter dado graças, partiu-o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que é dado por vós; fazei isto em memória de mim. Do mesmo modo tomou também o cálice, depois de cear, dizendo: Este cálice é a Nova Aliança em meu sangue, que é derramado por vós… Entretanto, eis que a mão de quem me trai está à mesa comigo. O Filho do Homem vai, segundo o que está determinado, mas ai daquele homem por quem ele é traído! Perguntavam então os discípulos entre si quem deles seria o que tal haveria de fazer. Surgiu também entre eles uma discussão: qual deles seria o maior. E Jesus disse-lhes: Os reis dos pagãos dominam como senhores, e os que exercem sobre eles autoridade chamam-se benfeitores. Que não seja assim entre vós; mas o que entre vós é o maior, torne-se como o último; e o que governa seja como o servo. Pois qual é o maior: o que está sentado à mesa ou o que serve? Não é aquele que está sentado à mesa? Todavia, eu estou no meio de vós, como aquele que serve. E vós tendes permanecido comigo nas minhas provações; eu, pois, disponho do Reino a vosso favor, assim como meu Pai o dispôs a meu favor, para que comais e bebais à minha mesa no meu Reino e vos senteis em tronos, para julgar as doze tribos de Israel. Simão, Simão, eis que Satanás vos reclamou para vos peneirar como o trigo; mas eu roguei por ti, para que a tua confiança não desfaleça; e tu, por tua vez, confirma os teus irmãos. Pedro disse-lhe: Senhor, estou pronto a ir contigo tanto para a prisão como para a morte. Jesus respondeu-lhe: Digo-te, Pedro, não cantará hoje o galo, até que três vezes hajas negado que me conheces. Depois ajuntou: Quando vos mandei sem bolsa, sem mochila e sem calçado, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada. Mas agora, disse-lhes ele, aquele que tem uma bolsa, tome-a; aquele que tem uma mochila, tome-a igualmente; e aquele que não tiver uma espada, venda sua capa para comprar uma. Pois vos digo: é necessário que se cumpra em mim ainda este oráculo: E foi contado entre os malfeitores (Is 53,12). Com efeito, aquilo que me diz respeito está próximo de se cumprir. Eles replicaram: Senhor, eis aqui duas espadas. Basta, respondeu ele. Conforme o seu costume, Jesus saiu dali e dirigiu-se para o monte das Oliveiras, seguido dos seus discípulos. Ao chegar àquele lugar, disse-lhes: Orai para que não caiais em tentação. Depois se afastou deles à distância de um tiro de pedra e, ajoelhando-se, orava: Pai, se é de teu agrado, afasta de mim este cálice! Não se faça, todavia, a minha vontade, mas sim a tua. Apareceu-lhe então um anjo do céu para confortá-lo. Ele entrou em agonia e orava ainda com mais instância, e seu suor tornou-se como gotas de sangue a escorrer pela terra. Depois de ter rezado, levantou-se, foi ter com os discípulos e achou-os adormecidos de tristeza. Disse-lhes: Por que dormis? Levantai-vos, orai, para não cairdes em tentação. Ele ainda falava, quando apareceu uma multidão de gente; e à testa deles vinha um dos Doze, que se chamava Judas. Achegou-se de Jesus para o beijar. Jesus perguntou-lhe: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem! Os que estavam ao redor dele, vendo o que ia acontecer, perguntaram: Senhor, devemos atacá-los à espada? E um deles feriu o servo do príncipe dos sacerdotes, decepando-lhe a orelha direita. Mas Jesus interveio: Deixai, basta. E, tocando na orelha daquele homem, curou-o. Voltando-se para os príncipes dos sacerdotes, para os oficiais do templo e para os anciãos que tinham vindo contra ele, disse-lhes: Saístes armados de espadas e cacetes, como se viésseis contra um ladrão. Entretanto, eu estava todos os dias convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim; mas esta é a vossa hora e do poder das trevas. Prenderam-no então e conduziram-no à casa do príncipe dos sacerdotes. Pedro seguia-o de longe. Acenderam um fogo no meio do pátio, e sentaram-se em redor. Pedro veio sentar-se com eles. Uma criada percebeu-o sentado junto ao fogo, encarou-o de perto e disse: Também este homem estava com ele. Mas ele negou-o: Mulher, não o conheço. Pouco depois, viu-o outro e disse-lhe: Também tu és um deles. Pedro respondeu: Não, eu não o sou. Passada quase uma hora, afirmava um outro: Certamente também este homem estava com ele, pois também é galileu. Mas Pedro disse: Meu amigo, não sei o que queres dizer. E no mesmo instante, quando ainda falava, cantou o galo. Voltando-se o Senhor, olhou para Pedro. Então Pedro se lembrou da palavra do Senhor: Hoje, antes que o galo cante, negar-me-ás três vezes. Saiu dali e chorou amargamente. Entretanto, os homens que guardavam Jesus escarneciam dele e davam-lhe bofetadas. Cobriam-lhe o rosto e diziam: Adivinha quem te bateu! E injuriavam-no ainda de outros modos. Ao amanhecer, reuniram-se os anciãos do povo, os príncipes dos sacerdotes e os escribas, e mandaram trazer Jesus ao seu conselho. Perguntaram-lhe: Dize-nos se és o Cristo! Respondeu-lhes ele: Se eu vo-lo disser, não me acreditareis; e se vos fizer qualquer pergunta, não me respondereis. Mas, doravante, o Filho do Homem estará sentado à direita do poder de Deus. Então perguntaram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? Respondeu: Sim, eu sou. Eles então exclamaram: Temos nós ainda necessidade de testemunho? Nós mesmos o ouvimos da sua boca. Levantou-se a sessão e conduziram Jesus diante de Pilatos, e puseram-se a acusá-lo: Temos encontrado este homem excitando o povo à revolta, proibindo pagar imposto ao imperador e dizendo-se Messias e rei. Pilatos perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus? Jesus respondeu: Sim. Declarou Pilatos aos príncipes dos sacerdotes e ao povo: Eu não acho neste homem culpa alguma. Mas eles insistiam fortemente: Ele revoluciona o povo ensinando por toda a Judéia, a começar da Galiléia até aqui. A estas palavras, Pilatos perguntou se ele era galileu. E, quando soube que era da jurisdição de Herodes, enviou-o a Herodes, pois justamente naqueles dias se achava em Jerusalém. Herodes alegrou-se muito em ver Jesus, pois de longo tempo desejava vê-lo, por ter ouvido falar dele muitas coisas, e esperava presenciar algum milagre operado por ele. Dirigiu-lhe muitas perguntas, mas Jesus nada respondeu. Ali estavam os príncipes dos sacerdotes e os escribas, acusando-o com violência. Herodes, com a sua guarda, tratou-o com desprezo, escarneceu dele, mandou revesti-lo de uma túnica branca e reenviou-o a Pilatos. Naquele mesmo dia, Pilatos e Herodes fizeram as pazes, pois antes eram inimigos um do outro. Pilatos convocou então os príncipes dos sacerdotes, os magistrados e o povo, e disse-lhes: Apresentastes-me este homem como agitador do povo, mas, interrogando-o eu diante de vós, não o achei culpado de nenhum dos crimes de que o acusais. Nem tampouco Herodes, pois no-lo devolveu. Portanto, ele nada fez que mereça a morte. Por isso, soltá-lo-ei depois de o castigar. [Acontecia que em cada festa ele era obrigado a soltar-lhes um preso.] Todo o povo gritou a uma voz: À morte com este, e solta-nos Barrabás. (Este homem fora lançado ao cárcere devido a uma revolta levantada na cidade, por causa de um homicídio.) Pilatos, porém, querendo soltar Jesus, falou-lhes de novo, mas eles vociferavam: Crucifica-o! Crucifica-o! Pela terceira vez, Pilatos ainda interveio: Mas que mal fez ele, então? Não achei nele nada que mereça a morte; irei, portanto, castigá-lo e, depois, o soltarei. Mas eles instavam, reclamando em altas vozes que fosse crucificado, e os seus clamores recrudesciam. Pilatos pronunciou então a sentença que lhes satisfazia o desejo. Soltou-lhes aquele que eles reclamavam e que havia sido lançado ao cárcere por causa do homicídio e da revolta, e entregou Jesus à vontade deles. Enquanto o conduziam, detiveram um certo Simão de Cirene, que voltava do campo, e impuseram-lhe a cruz para que a carregasse atrás de Jesus. Seguia-o uma grande multidão de povo e de mulheres, que batiam no peito e o lamentavam. Voltando-se para elas, Jesus disse: Filhas de Jerusalém, não choreis sobre mim, mas chorai sobre vós mesmas e sobre vossos filhos. Porque virão dias em que se dirá: Felizes as estéreis, os ventres que não geraram e os peitos que não amamentaram! Então dirão aos montes: Caí sobre nós! E aos outeiros: Cobri-nos! Porque, se eles fazem isto ao lenho verde, que acontecerá ao seco? Eram conduzidos ao mesmo tempo dois malfeitores para serem mortos com Jesus. Chegados que foram ao lugar chamado Calvário, ali o crucificaram, como também os ladrões, um à direita e outro à esquerda. E Jesus dizia: Pai, perdoa-lhes; porque não sabem o que fazem. Eles dividiram as suas vestes e as sortearam. A multidão conservava-se lá e observava. Os príncipes dos sacerdotes escarneciam de Jesus, dizendo: Salvou a outros, que se salve a si próprio, se é o Cristo, o escolhido de Deus! Do mesmo modo zombavam dele os soldados. Aproximavam-se dele, ofereciam-lhe vinagre e diziam: Se és o rei dos judeus, salva-te a ti mesmo. Por cima de sua cabeça pendia esta inscrição: Este é o rei dos judeus. Um dos malfeitores, ali crucificados, blasfemava contra ele: Se és o Cristo, salva-te a ti mesmo e salva-nos a nós! Mas o outro o repreendeu: Nem sequer temes a Deus, tu que sofres no mesmo suplício? Para nós isto é justo: recebemos o que mereceram os nossos crimes, mas este não fez mal algum. E acrescentou: Jesus, lembra-te de mim, quando tiveres entrado no teu Reino! Jesus respondeu-lhe: Em verdade te digo: hoje estarás comigo no paraíso. Era quase à hora sexta e em toda a terra houve trevas até a hora nona. Escureceu-se o sol e o véu do templo rasgou-se pelo meio. Jesus deu então um grande brado e disse: Pai, nas tuas mãos entrego o meu espírito. E, dizendo isso, expirou. (Genuflexão e fazer uma pausa de alguns instantes) Vendo o centurião o que acontecia, deu glória a Deus e disse: Na verdade, este homem era um justo. E toda a multidão dos que assistiam a este espetáculo e viam o que se passava, voltou batendo no peito. Os amigos de Jesus, como também as mulheres que o tinham seguido desde a Galiléia, conservavam-se a certa distância, e observavam estas coisas. Havia um homem, por nome José, membro do conselho, homem reto e justo. Ele não havia concordado com a decisão dos outros nem com os atos deles. Originário de Arimatéia, cidade da Judéia, esperava ele o Reino de Deus. Foi ter com Pilatos e lhe pediu o corpo de Jesus. Ele o desceu da cruz, envolveu-o num pano de linho e colocou-o num sepulcro, escavado na rocha, onde ainda ninguém havia sido depositado.

Tradução: Bíblia Ave Maria

The Passion of Our Lord Jesus Christ according to Luke
Luke 22:1-71; 23:1-53
Now the feast of unleavened bread, which is called the pasch, was at hand. And the chief priests and the scribes sought how they might put Jesus to death: but they feared the people. And Satan entered into Judas, who was surnamed Iscariot, one of the twelve. And he went, and discoursed with the chief priests and the magistrates, how he might betray him to them. And they were glad, and covenanted to give him money. And he promised. And he sought opportunity to betray him in the absence of the multitude. And the day of the unleavened bread came, on which it was necessary that the pasch should be killed. And he sent Peter and John, saying: Go, and prepare for us the pasch, that we may eat. But they said: Where wilt thou that we prepare? And he said to them: Behold, as you go into the city, there shall meet you a man carrying a pitcher of water: follow him into the house where he entereth in. And you shall say to the goodman of the house: The master saith to thee, Where is the guest chamber, where I may eat the pasch with my disciples? And he will shew you a large dining room, furnished; and there prepare. And they going, found as he had said to them, and made ready the pasch. And when the hour was come, he sat down, and the twelve apostles with him. And he said to them: With desire I have desired to eat this pasch with you, before I suffer. For I say to you, that from this time I will not eat it, till it be fulfilled in the kingdom of God. And having taken the chalice, he gave thanks, and said: Take, and divide it among you: For I say to you, that I will not drink of the fruit of the vine, till the kingdom of God come. And taking bread, he gave thanks, and brake; and gave to them, saying: This is my body, which is given for you. Do this for a commemoration of me. In like manner the chalice also, after he had supped, saying: This is the chalice, the new testament in my blood, which shall be shed for you. But yet behold, the hand of him that betrayeth me is with me on the table. And the Son of man indeed goeth, according to that which is determined: but yet, woe to that man by whom he shall be betrayed. And they began to inquire among themselves, which of them it was that should do this thing. And there was also a strife amongst them, which of them should seem to be the greater. And he said to them: The kings of the Gentiles lord it over them; and they that have power over them, are called beneficent. But you not so: but he that is the greater among you, let him become as the younger; and he that is the leader, as he that serveth. For which is greater, he that sitteth at table, or he that serveth? Is it not he that sitteth at table? But I am in the midst of you, as he that serveth: And you are they who have continued with me in my temptations: And I dispose to you, as my Father hath disposed to me, a kingdom; That you may eat and drink at my table, in my kingdom: and may sit upon thrones, judging the twelve tribes of Israel. And the Lord said: Simon, Simon, behold Satan hath desired to have you, that he may sift you as wheat: But I have prayed for thee, that thy faith fail not: and thou, being once converted, confirm thy brethren. Who said to him: Lord, I am ready to go with thee, both into prison, and to death. And he said: I say to thee, Peter, the cock shall not crow this day, till thou thrice deniest that thou knowest me. And he said to them: When I sent you without purse, and scrip, and shoes, did you want anything? But they said: Nothing. Then said he unto them: But now he that hath a purse, let him take it, and likewise a scrip; and he that hath not, let him sell his coat, and buy a sword. For I say to you, that this that is written must yet be fulfilled in me: And with the wicked was he reckoned. For the things concerning me have an end. But they said: Lord, behold here are two swords. And he said to them, It is enough. And going out, he went, according to his custom, to the mount of Olives. And his disciples also followed him. And when he was come to the place, he said to them: Pray, lest ye enter into temptation. And he was withdrawn away from them a stone’s cast; and kneeling down, he prayed, Saying: Father, if thou wilt, remove this chalice from me: but yet not my will, but thine be done. And there appeared to him an angel from heaven, strengthening him. And being in an agony, he prayed the longer. And his sweat became as drops of blood, trickling down upon the ground. And when he rose up from prayer, and was come to his disciples, he found them sleeping for sorrow. And he said to them: Why sleep you? arise, pray, lest you enter into temptation. As he was yet speaking, behold a multitude; and he that was called Judas, one of the twelve, went before them, and drew near to Jesus, for to kiss him. And Jesus said to him: Judas, dost thou betray the Son of man with a kiss? And they that were about him, seeing what would follow, said to him: Lord, shall we strike with the sword? And one of them struck the servant of the high priest, and cut off his right ear. But Jesus answering, said: Suffer ye thus far. And when he had touched his ear, he healed him. And Jesus said to the chief priests, and magistrates of the temple, and the ancients, that were come unto him: Are ye come out, as it were against a thief, with swords and clubs? When I was daily with you in the temple, you did not stretch forth your hands against me: but this is your hour, and the power of darkness. And apprehending him, they led him to the high priest’s house. But Peter followed afar off. And when they had kindled a fire in the midst of the hall, and were sitting about it, Peter was in the midst of them. Whom when a certain servant maid had seen sitting at the light, and had earnestly beheld him, she said: This man also was with him. But he denied him, saying: Woman, I know him not. And after a little while, another seeing him, said: Thou also art one of them. But Peter said: O man, I am not. And after the space, as it were of one hour, another certain man affirmed, saying: Of a truth, this man was also with him; for he is also a Galilean. And Peter said: Man, I know not what thou sayest. And immediately, as he was yet speaking, the cock crew. And the Lord turning looked on Peter. And Peter remembered the word of the Lord, as he had said: Before the cock crow, thou shalt deny me thrice. And Peter going out, wept bitterly. And the men that held him, mocked him, and struck him. And they blindfolded him, and smote his face. And they asked him, saying: Prophesy, who is it that struck thee? And blaspheming, many other things they said against him. And as soon as it was day, the ancients of the people, and the chief priests and scribes, cane together; and they brought him into their council, saying: If thou be the Christ, tell us. And he saith to them: If I shall tell you, you will not believe me. And if I shall also ask you, you will not answer me, nor let me go. But hereafter the Son of man shall be sitting on the right hand of the power of God. Then said they all: Art thou then the Son of God? Who said: You say that I am. And they said: What need we any further testimony? for we ourselves have heard it from his own mouth. AND the whole multitude of them rising up, led him to Pilate. And they began to accuse him, saying: We have found this man perverting our nation, and forbidding to give tribute to Caesar, and saying that he is Christ the king. And Pilate asked him, saying: Art thou the king of the Jews? But he answering, said: Thou sayest it. And Pilate said to the chief priests and to the multitudes: I find no cause in this man. But they were more earnest, saying: He stirreth up the people, teaching throughout all Judea, beginning from Galilee to this place. But Pilate hearing Galilee, asked if the man were of Galilee? And when he understood that he was of Herod’s jurisdiction, he sent him away to Herod, who was also himself at Jerusalem, in those days. And Herod, seeing Jesus, was very glad; for he was desirous of a long time to see him, because he had heard many things of him; and he hoped to see some sign wrought by him. And he questioned him in many words. But he answered him nothing. And the chief priests and the scribes stood by, earnestly accusing him. And Herod with his army set him at nought, and mocked him, putting on him a white garment, and sent him back to Pilate. And Herod and Pilate were made friends, that same day; for before they were enemies one to another. And Pilate, calling together the chief priests, and the magistrates, and the people, Said to them: You have presented unto me this man, as one that perverteth the people; and behold I, having examined him before you, find no cause in this man, in those things wherein you accuse him. No, nor Herod neither. For I sent you to him, and behold, nothing worthy of death is done to him. I will chastise him therefore, and release him. Now of necessity he was to release unto them one upon the feast day. But the whole multitude together cried out, saying: Away with this man, and release unto us Barabbas: Who, for a certain sedition made in the city, and for a murder, was cast into prison. And Pilate again spoke to them, desiring to release Jesus. But they cried again, saying: Crucify him, crucify him. And he said to them the third time: Why, what evil hath this man done? I find no cause of death in him. I will chastise him therefore, and let him go. But they were instant with loud voices, requiring that he might be crucified; and their voices prevailed. And Pilate gave sentence that it should be as they required. And he released unto them him who for murder and sedition, had been cast into prison, whom they had desired; but Jesus he delivered up to their will. And as they led him away, they laid hold of one Simon of Cyrene, coming from the country; and they laid the cross on him to carry after Jesus. And there followed him a great multitude of people, and of women, who bewailed and lamented him. But Jesus turning to them, said: Daughters of Jerusalem, weep not over me; but weep for yourselves, and for your children. For behold, the days shall come, wherein they will say: Blessed are the barren, and the wombs that have not borne, and the paps that have not given suck. Then shall they begin to say to the mountains: Fall upon us; and to the hills: Cover us. For if in the green wood they do these things, what shall be done in the dry? And there were also two other malefactors led with him to be put to death. And when they were come to the place which is called Calvary, they crucified him there; and the robbers, one on the right hand, and the other on the left. And Jesus said: Father, forgive them, for they know not what they do. But they, dividing his garments, cast lots. And the people stood beholding, and the rulers with them derided him, saying: He saved others; let him save himself, if he be Christ, the elect of God. And the soldiers also mocked him, coming to him, and offering him vinegar, And saying: If thou be the king of the Jews, save thyself. And there was also a superscription written over him in letters of Greek, and Latin, and Hebrew: THIS IS THE KING OF THE JEWS. And one of those robbers who were hanged, blasphemed him, saying: If thou be Christ, save thyself and us. But the other answering, rebuked him, saying: Neither dost thou fear God, seeing thou art condemned under the same condemnation? And we indeed justly, for we receive the due reward of our deeds; but this man hath done no evil. And he said to Jesus: Lord, remember me when thou shalt come into thy kingdom. And Jesus said to him: Amen I say to thee, this day thou shalt be with me in paradise. And it was almost the sixth hour; and there was darkness over all the earth until the ninth hour. And the sun was darkened, and the veil of the temple was rent in the midst. And Jesus crying out with a loud voice, said: Father, into thy hands I commend my spirit. And saying this, he gave up the ghost. (Here kneel, and pause a few moments) Now the centurion, seeing what was done, glorified God, saying: Indeed this was a just man. And all the multitude of them that were come together to that sight, and saw the things that were done, returned striking their breasts. And all his acquaintance, and the women that had followed him from Galilee, stood afar off, beholding these things. And behold there was a man named Joseph, who was a counsellor, a good and just man, The same had not consented to their counsel and doings; of Arimathea, a city of Judea; who also himself looked for the kingdom of God. This man went to Pilate, and begged the body of Jesus. And taking him down, he wrapped him in fine linen, and laid him in a sepulchre that was hewed in stone, wherein never yet any man had been laid.

Fotos – Missa Tridentina em Tupaciguara

Agradecemos ao Padre William pelo gesto generoso e humilde em conceder aos fiéis de sua paróquia a celebração da Missa Tridentina, mostrando ser conhecedor do Motu proprio Summorum pontificum (Art.5, §3) e o colocando-o em prática para o bem dos fiéis e da Santa Igreja. Que a Bem-Aventurada Sempre Virgem Maria conceda graças necessárias para seu apostolado.

Santa Missa Tridentina em Tupaciguara, celebrada dia 27/03/2015, na Matriz Nossa Senhora da Abadia.

Fotos: Henrique Mendes – Pastoral da comunicação


Liturgia – 30/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 12:1-9
A ite sex dies Paschæ venit Iesus Bethániam, ubi Lázarus fúerat mórtuus, quem suscitávit Iesus. Fecérunt autem ei cenam ibi: et Martha ministrábat, Lázarus vero unus erat ex discumbéntibus cum eo. María ergo accépit libram unguénti nardi pístici pretiósi, et unxit pedes Iesu, et extérsit pedes eius capíllis suis: et domus impléta est ex odóre unguénti. Dixit ergo unus ex discípulis eius, Iudas Iscariótes, qui erat eum traditúrus: Quare hoc unguéntum non véniit trecéntis denáriis, et datum est egénis? Dixit autem hoc, non quia de egénis pertinébat ad eum, sed quia fur erat, et lóculos habens, ea, quæ mittebántur, portábat. Dixit ergo Iesus: Sínite illam, ut in diem sepultúræ meæ servet illud. Páuperes enim semper habétis vobíscum: me autem non semper habétis. Cognóvit ergo turba multa ex Iudaeis, quia illic est: et venérunt, non propter Iesum tantum, sed ut Lázarum vidérent, quem suscitávit a mórtuis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 12:1-9
Seis dias antes da Páscoa, foi Jesus a Betânia, onde vivia Lázaro, que ele ressuscitara. Deram ali uma ceia em sua honra. Marta servia e Lázaro era um dos convivas. Tomando Maria uma libra de bálsamo de nardo puro, de grande preço, ungiu os pés de Jesus e enxugou-os com seus cabelos. A casa encheu-se do perfume do bálsamo. Mas Judas Iscariotes, um dos seus discípulos, aquele que o havia de trair, disse: Por que não se vendeu este bálsamo por trezentos denários e não se deu aos pobres? Dizia isso não porque ele se interessasse pelos pobres, mas porque era ladrão e, tendo a bolsa, furtava o que nela lançavam. Jesus disse: Deixai-a; ela guardou este perfume para o dia da minha sepultura. Pois sempre tereis convosco os pobres, mas a mim nem sempre me tereis. Uma grande multidão de judeus veio a saber que Jesus lá estava; e chegou, não somente por causa de Jesus, mas ainda para ver Lázaro, que ele ressuscitara.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 12:1-9
Jesus therefore, six days before the pasch, came to Bethania, where Lazarus had been dead, whom Jesus raised to life. And they made him a supper there: and Martha served: but Lazarus was one of them that were at table with him. Mary therefore took a pound of ointment of right spikenard, of great price, and anointed the feet of Jesus, and wiped his feet with her hair; and the house was filled with the odour of the ointment. Then one of his disciples, Judas Iscariot, he that was about to betray him, said: Why was not this ointment sold for three hundred pence, and given to the poor? Now he said this, not because he cared for the poor; but because he was a thief, and having the purse, carried the things that were put therein. Jesus therefore said: Let her alone, that she may keep it against the day of my burial. For the poor you have always with you; but me you have not always. A great multitude therefore of the Jews knew that he was there; and they came, not for Jesus’ sake only, but that they might see Lazarus, whom he had raised from the dead.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 29/03/2015 – Latim/Português/English

II Domingo da Paixão Nosso Senhor

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem

R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João

R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John

R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 28/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 12:10-36
In illo témpore: Cogitavérunt príncipes sacerdótum, ut et Lázarum interfícerent: quia multi propter illum abíbant ex Iudaeis, et credébant in Iesum. In crastínum autem turba multa, quæ vénerat ad diem festum, cum audíssent, quia venit Iesus Ierosólymam, accepérunt ramos palmárum, et processérunt óbviam ei, et clamábant: Hosánna, benedíctus, qui venit in nómine Dómini, Rex Israël. Et invénit Iesus aséllum, et sedit super eum, sicut scriptum est: Noli timére, fília Sion: ecce, Rex tuus venit sedens super pullum ásinæ. Hæc non cognovérunt discípuli eius primum: sed quando glorificátus est Iesus, tunc recordáti sunt, quia hæc erant scripta de eo: et hæc fecérunt ei. Testimónium ergo perhibébat turba, quæ erat cum eo, quando Lázarum vocávit de monuménto, et suscitávit eum a mórtuis. Proptérea et óbviam venit ei turba: quia audiérunt eum fecísse hoc signum. Pharisaei ergo dixérunt ad semetípsos: Vidétis, quia nihil profícimus? Ecce, mundus totus post eum ábiit. Erant autem quidam gentíles ex his, qui ascénderant, ut adorárent in die festo. Hi ergo accessérunt ad Philíppum, qui erat a Bethsáida Galilaeæ: et rogábant eum, dicéntes: Dómine, vólumus Iesum vidére. Venit Philíppus, et dicit Andréæ: Andréas rursum et Philíppus dixérunt Iesu. Iesus autem respóndit eis, dicens: Venit hora, ut clarificétur Fílius hóminis. Amen, amen, dico vobis, nisi granum fruménti caSabbato post Dominicam de Passione 169 dens in terram mórtuum fúerit, ipsum solum manet: si autem mórtuum fúerit, multum fructum affert. Qui amat ánimam suam, perdet eam: et qui odit ánimam suam in hoc mundo, in vitam ætérnam custódit eam. Si quis mihi minístrat, me sequátur: et ubi sum ego, illic et miníster meus erit. Si quis mihi ministráverit, honorificábit eum Pater meus. Nunc anima mea turbáta est. Et quid dicam? Pater, salvífica me ex hac hora. Sed proptérea veni in horam hanc. Pater, clarífica nomen tuum. Venit ergo vox de coelo: Et clarificávi, et íterum clarificábo. Turba ergo, quæ stabat et audíerat, dicebat tonítruum esse factum. Alii dicébant: Angelus ei locútus est. Respóndit Iesus et dixit: Non propter me hæc vox venit, sed propter vos. Nunc iudícium est mundi, nunc princeps huius mundi eiiciétur foras. Et ego si exaltátus fúero a terra, ómnia traham ad meípsum. – Hoc autem dicebat, signíficans, qua morte esset moritúrus. – Respóndit ei turba: Nos audívimus ex lege, quia Christus manet in ætérnum, et quómodo tu dicis: Oportet exaltári Fílium hominis? Quis est iste Fílius hominis? Dixit ergo eis Iesus: Adhuc módicum lumen in vobis est. Ambuláte, dum lucem habétis, ut non vos ténebræ comprehéndant: et qui ámbulat in ténebris, nescit, quo vadat. Dum lucem habétis, crédite in lucem: ut fílii lucis sitis. Hæc locútus est Iesus: et ábiit, et abscóndit se ab eis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 12:10-36
Naquele tempo: os príncipes dos sacerdotes resolveram tirar a vida também a Lázaro, porque muitos judeus, por causa dele, se afastavam e acreditavam em Jesus. No dia seguinte, uma grande multidão que tinha vindo à festa em Jerusalém ouviu dizer que Jesus se ia aproximando. Saíram-lhe ao encontro com ramos de palmas, exclamando: Hosana! Bendito o que vem em nome do Senhor, o rei de Israel! Tendo Jesus encontrado um jumentinho, montou nele, segundo o que está escrito: Não temas, filha de Sião, eis que vem o teu rei montado num filho de jumenta (Zc 9,9). Os seus discípulos a princípio não compreendiam essas coisas, mas, quando Jesus foi glorificado, então se lembraram de que isto estava escrito a seu respeito e de que assim lho fizeram. A multidão, pois, que se achava com ele, quando chamara Lázaro do sepulcro e o ressuscitara, aclamava-o. Por isso o povo lhe saía ao encontro, porque tinha ouvido que Jesus fizera aquele milagre. Mas os fariseus disseram entre si: Vede! Nada adiantamos! Reparai que todo mundo corre após ele! Havia alguns gregos entre os que subiram para adorar durante a festa. Estes se aproximaram de Filipe (aquele de Betsaida da Galiléia) e rogaram-lhe: Senhor, quiséramos ver Jesus. Filipe foi e falou com André. Então André e Filipe o disseram ao Senhor. Respondeu-lhes Jesus: É chegada a hora para o Filho do Homem ser glorificado. Em verdade, em verdade vos digo: se o grão de trigo, caído na terra, não morrer, fica só; se morrer, produz muito fruto. Quem ama a sua vida, perdê-la-á; mas quem odeia a sua vida neste mundo, conservá-la-á para a vida eterna. Se alguém me quer servir, siga-me; e, onde eu estiver, estará ali também o meu servo. Se alguém me serve, meu Pai o honrará. Presentemente, a minha alma está perturbada. Mas que direi?… Pai, salva-me desta hora… Mas é exatamente para isso que vim a esta hora. Pai, glorifica o teu nome! Nisto veio do céu uma voz: Já o glorifiquei e tornarei a glorificá-lo. Ora, a multidão que ali estava, ao ouvir isso, dizia ter havido um trovão. Outros replicavam: Um anjo falou-lhe. Jesus disse: Essa voz não veio por mim, mas sim por vossa causa. Agora é o juízo deste mundo; agora será lançado fora o príncipe deste mundo. E quando eu for levantado da terra, atrairei todos os homens a mim. Dizia, porém, isto, significando de que morte havia de morrer. A multidão respondeu-lhe: Nós temos ouvido da lei que o Cristo permanece para sempre. Como dizes tu: Importa que o Filho do Homem seja levantado? Quem é esse Filho do Homem? Respondeu-lhes Jesus: Ainda por pouco tempo a luz estará em vosso meio. Andai enquanto tendes a luz, para que as trevas não vos surpreendam; e quem caminha nas trevas não sabe para onde vai. Enquanto tendes a luz, crede na luz, e assim vos tornareis filhos da luz. Jesus disse essas coisas, retirou-se e ocultou-se longe deles.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 12:10-36
At that time, the chief priests planned to put Lazarus to death also. For on his account many of the Jews began to leave them and to believe in Jesus. Now the next day, the great crowd which had come to the feast, when they heard that Jesus was coming to Jerusalem, took the branches of palms and went forth to meet Him. And they cried out, Hosanna! Blessed is He Who comes in the name of the Lord, the King of Israel! And Jesus found a young ass, and sat upon it, as it is written, Fear not, daughter of Sion; behold, your King comes, sitting upon the colt of an ass. These things His disciples did not at first understand. But when Jesus was glorified, then they remembered that these things were written about Him, and that they had done these things to Him. The crowd therefore, which was with Him when He called Lazarus from the tomb and raised him from the dead, bore witness to Him. And the reason why the crowd also went to meet Him was that they heard that He had worked this sign. The Pharisees therefore said among themselves, Do you see that we avail nothing? Behold, the entire world has gone after Him! Now there were certain Gentiles among those who had gone up to worship on the feast. These therefore approached Philip, who was from Bethsaida of Galilee, and asked him, saying, Sir, we wish to see Jesus. Philip came and told Andrew; again, Andrew and Philip spoke to Jesus. But Jesus answered them, The hour has come for the Son of Man to be glorified. Amen, amen, I say to you, unless the grain of wheat falls into the ground and dies, it remains alone. But if it dies, it brings forth much fruit. He who loves his life, loses it; and he who hates his life in this world keeps it unto life everlasting. If anyone serves Me, let him follow Me; and where I am there also shall My servant be. If anyone serves Me, My Father will honor him. Now my soul is troubled. And what shall I say? Father, save Me from this hour! No, this is why I came to this hour. Father, glorify Your name! There came therefore a voice from heaven, I have both glorified it, and I will glorify it again. Then the crowd which was standing round and had heard, said that it had thundered. Others said, An angel has spoken to Him. Jesus answered and said, Not for Me did this voice come, but for you. Now is the judgment of the world; now will the prince of the world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all things to Myself. Now He said this signifying by what death He was to die. The crowd answered Him, We have heard from the Law that the Christ abides forever. And how can You say, ‘The Son of Man must be lifted up’? Who is this Son of Man? Jesus therefore said to them, Yet a little while the light is among you. Walk while you have the light, that darkness may not overtake you. He who walks in the darkness does not know where he goes. While you have the light, believe in the light, that you may become sons of light. These things Jesus spoke, and He went away and hid Himself from them.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 27/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 11:47-54
In illo témpore: Collegérunt pontífices et pharisaei concílium advérsus Iesum, et dicébant: Quid fácimus, quia hic homo multa signa facit? Si dimíttimus eum sic, omnes credent in eum: et vénient Románi, et tollent nostrum locum et gentem. Unus autem ex ipsis, Cáiphas nómine, cum esset póntifex anni illíus, dixit eis: Vos nescítis quidquam, nec cogitátis, quia expédit vobis, ut unus moriátur homo pro pópulo, et non tota gens péreat. Hoc autem a semetípso non dixit: sed cum esset póntifex anni illíus, prophetávit, quod Iesus moritúrus erat pro gente, et non tantum pro gente, sed ut fílios Dei, qui erant dispérsi, congregáret in unum. Ab illo ergo die cogitavérunt, ut interfícerent eum. Iesus ergo iam non in palam ambulábat apud Iudaeos: sed ábiit in regiónem iuxta desértum, in civitátem, quæ dícitur Ephrem, et ibi morabátur cum discípulis suis.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 11:47-54
Naquele tempo: Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho contra Jesus e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres. Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação. Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada! Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação. E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação, e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos. E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida. Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 11:47-54
At that time, the chief priests and Pharisees gathered together a council against Jesus, and said, What are we doing? for this man is working many signs. If we let Him alone as He is, all will believe in Him, and the Romans will come and take away both our place and our nation. But one of them, Caiphas, being high priest that year, said to them, You know nothing at all; nor do you reflect that it is expedient for us that one man die for the people, instead of the whole nation perishing. This, however, he said not of himself; but being high priest that year, he prophesied that Jesus was to die for the nation; and not only for the nation, but that He might gather into one the children of God who were scattered abroad. So from that day forth their plan was to put Him to death. Jesus therefore no longer went about openly among the Jews, but withdrew to the district near the desert, to a town called Ephrem; and there He stayed with His disciples.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 26/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Lucam.
R. Gloria tibi, Domine!
Lucam 7:36-50
In illo témpore: Rogábat Iesum quidam de pharisaeis, ut manducáret cum illo. Et ingréssus domum pharisaei, discúbuit. Et ecce múlier, quæ erat in civitáte peccátrix, ut cognóvit, quod accubuísset in domo pharisaei, áttulit alabástrum unguénti: et stans retro secus pedes eius, lácrimis coepit rigáre pedes eius, et capíllis cápitis sui tergébat, et osculabátur pedes eius, et unguénto ungébat. Videns autem pharisaeus, qui vocáverat eum, ait intra se, dicens: Hic si esset Prophéta, sciret útique, quæ et qualis est múlier, quæ tangit eum: quia peccátrix est. Et respóndens Iesus, dixit ad illum: Simon, hábeo tibi áliquid dícere. At ille ait: Magíster, dic. Duo debitóres erant cuidam fæneratóri: unus debébat denários quingéntos, et álius quinquagínta. Non habéntibus illis, unde rédderent, donávit utrísque. Quis ergo eum plus díligit? Respóndens Simon, dixit: Æstimo, quia is, cui plus donávit. At ille dixit ei: Recte iudicásti. Et convérsus ad mulíerem, dixit Simóni: Vides hanc mulíierem? Intrávi in domum tuam, aquam pédibus meis non dedísti: hæc autem lácrimis rigávit pedes meos et capíllis suis tersit. Osculum mihi non dedísti: hæc autem, ex quo intrávit, non cessávit osculári pedes meos. Oleo caput meum non unxísti: hæc autem unguénto unxit pedes meos. Propter quod dico tibi: Remittúntur ei peccáta multa, quóniam diléxit multum. Cui autem minus dimíttitur, minus díligit. Dixit autem ad illam: Remittúntur tibi peccáta. Et coepérunt, qui simul accumbébant, dícere intra se: Quis est hic, qui étiam peccáta dimíttit? Dixit autem ad mulíerem: Fides tua te salvam fecit: vade in pace.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Lucas.
R. Glória a Vós Senhor!
Lucas 7:36-50
Naquele tempo: Um fariseu convidou Jesus a ir comer com ele. Jesus entrou na casa dele e pôs-se à mesa. Uma mulher pecadora da cidade, quando soube que estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro cheio de perfume; e, estando a seus pés, por detrás dele, começou a chorar. Pouco depois suas lágrimas banhavam os pés do Senhor e ela os enxugava com os cabelos, beijava-os e os ungia com o perfume. Ao presenciar isto, o fariseu, que o tinha convidado, dizia consigo mesmo: Se este homem fosse profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que o toca, pois é pecadora. Então Jesus lhe disse: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Fala, Mestre, disse ele. Um credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários e o outro, cinqüenta. Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos a sua dívida. Qual deles o amará mais? Simão respondeu: A meu ver, aquele a quem ele mais perdoou. Jesus replicou-lhe: Julgaste bem. E voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa e não me deste água para lavar os pés; mas esta, com as suas lágrimas, regou-me os pés e enxugou-os com os seus cabelos. Não me deste o ósculo; mas esta, desde que entrou, não cessou de beijar-me os pés. Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta, com perfume, ungiu-me os pés. Por isso te digo: seus numerosos pecados lhe foram perdoados, porque ela tem demonstrado muito amor. Mas ao que pouco se perdoa, pouco ama. E disse a ela: Perdoados te são os pecados. Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer, então: Quem é este homem que até perdoa pecados? Mas Jesus, dirigindo-se à mulher, disse-lhe: Tua fé te salvou; vai em paz.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Luke.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Luke 7:36-50
At that time, one of the Pharisees asked Jesus to dine with him; so He went into the house of the Pharisee and reclined at table. And behold, a woman in the town who was a sinner, upon learning that He was at table in the Pharisee’s house, brought an alabaster jar of ointment; and standing behind Him at His feet, she began to bathe His feet with her tears, and wiped them with the hair of her head, and kissed His feet, and anointed them with ointment. Now when the Pharisee, who had invited Him, saw it, he said to himself, This man, were He a prophet, would surely know who and what manner of woman this is who is touching Him, for she is a sinner. And Jesus answered and said to him, Simon, I have something to say to you. And he said, Master, speak. A certain money-lender had two debtors; the one owed five hundred denarii, the other fifty. As they had no means of paying, he forgave them both. Which of them, therefore, will love him more? Simon answered and said, He, I suppose, to whom he forgave more. And He said to him, You have judged rightly. And turning to the woman, He said to Simon, Do you see this woman? I came into your house; you gave Me no water for My feet; but she has bathed My feet with tears, and has wiped them with her hair. You gave Me no kiss; but she, from the moment she entered, has not ceased to kiss My feet. You did not anoint my head with oil; but she has anointed My feet with ointment. Wherefore I say to you, her sins, many as they are, shall be forgiven her, because she has loved much. But he to whom little is forgiven, loves little. And He said to her, Your sins are forgiven. And they who were at table with Him began to say within themselves, Who is this man, who even forgives sins? But He said to the woman, Your faith has saved you; go in peace.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 25/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Lucam.
R. Gloria tibi, Domine!
Lucam 1:26-38
In illo témpore: Missus est Angelus Gábriel a Deo in civitátem Galilaeæ, cui nomen Názareth, ad Vírginem desponsátam viro, cui nomen erat Ioseph, de domo David. et nomen Vírginis María. Ei ingréssus Angelus ad eam, dixit: Ave, grátia plena; Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus. Quæ cum audísset, turbáta est in sermóne eius: et cogitábat, qualis esset ista salutátio. Et ait Angelus ei: Ne tímeas, María, invenísti enim grátiam apud Deum: ecce, concípies in útero et páries fílium, et vocábis nomen eius Iesum. Hic erit magnus, et Fílius Altíssimi vocábitur, et dabit illi Dóminus Deus sedem David, patris eius: et regnábit in domo Iacob in aetérnum, et regni eius non erit finis. Dixit autem María ad Angelum: Quómodo fiet istud, quóniam virum non cognósco? Et respóndens Angelus, dixit ei: Spíritus Sanctus supervéniet in te, et virtus Altíssimi obumbrábit tibi. Ideóque et quod nascétur ex te Sanctum, vocábitur Fílius Dei. Et ecce, Elísabeth, cognáta tua, et ipsa concépit fílium in senectúte sua: et hic mensis sextus est illi, quæ vocátur stérilis: quia non erit impossíbile apud Deum omne verbum. Dixit autem María: Ecce ancílla Dómini, fiat mihi secúndum verbum tuum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Lucas.
R. Glória a Vós Senhor!
Lucas 1:26-38
Naquele tempo: o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré, a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria. Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo. Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação. O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus. Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus. Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó, e o seu reino não terá fim. Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem? Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus. Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril, porque a Deus nenhuma coisa é impossível. Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Luke.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Luke 1:26-38
At that time, the angel Gabriel was sent from God to a town of Galilee called Nazareth, to a virgin betrothed to a man named Joseph, of the house of David, and the virgin’s name was Mary. And when the angel had come to her, he said, Hail, full of grace, the Lord is with you. Blessed are you among women. When she had heard him she was troubled at his word, and kept pondering what manner of greeting this might be. And the angel said to her, Do not be afraid, Mary, for you have found grace with God. Behold, you shall conceive in your womb and shall bring forth a Son; and you shall call His name Jesus. He shall be great, and shall be called the Son of the Most High; and the Lord God will give Him the throne of David His father, and He shall be king over the house of Jacob forever; and of His kingdom there shall be no end. But Mary said to the angel, How shall this happen, since I do not know man? And the angel answered and said to her, The Holy Spirit shall come upon you, and the power of the Most High shall overshadow you; and therefore the Holy One to be born shall be called the Son of God. And behold, Elizabeth your kinswoman also has conceived a son in her old age, and she who was called barren is now in her sixth month; for nothing shall be impossible with God. But Mary said, Behold the handmaid of the Lord; be it done to me according to your word.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Comunicado – Missa Anunciação à Bem-Aventurada Virgem Maria

Amanhã, dia 25/03/2015, Santa Missa Anunciação à Bem-Aventurada Virgem Maria, será celebrada na residência do sra Maria Angélica.

Endereço: Rua Otávio Rodrigues da Cunha, 626 – Bairro: Karaíba
Horário: 19:30


Gravuras - Missal Annunciation

Esta festa, preparada pelo anuncio de São Gabriel, lembra do maior evento na história, a Encarnação de nosso Senhor no ventre de uma virgem.

Neste dia o Verbo se fez carne, e uniu a si para sempre a humanidade de Jesus.

O mistério da Encarnação ganhou para Maria Santíssima o título mais glorioso, o de “Mãe de Deus”. “No limiar da divindade”, uma vez que ela deu para a Palavra de Deus a carne em que Ele foi hipostaticamente Unido, a Virgem sempre foi honrada por um eminentíssimo culto, o de hiperdulia. “O Filho do Pai e o Filho da Virgem, naturalmente, tornou-se um filho único e idêntico”, diz Santo Anselmo: assim Maria é a rainha da raça humana e está a ser venerada por todos.

Para março 25 corresponderá, nove meses depois, 25 de dezembro, dia em que irá se manifestar ao mundo o milagre que ainda era conhecido apenas pelo céu e pela humilde Virgem. O título de Mãe de Deus faz de Maria toda poderosa com seu Filho, vamos recorrer à sua intercessão com Ele, de modo que pelos méritos da Sua paixão e crucificação possamos ter parte na glória da Sua ressurreição.

Liturgia – 24/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 7:1-13
In illo témpore: Ambulábat Iesus in Galilaeam, non enim volébat in Iudaeam ambuláre, quia quærébant eum Iudaei interfícere. Erat autem in próximo dies festus Iudæórum, Scenopégia. Dixérunt autem ad eum fratres eius: Transi hinc, et vade in Iudaeam, ut et discípuli tui vídeant ópera tua, quæ facis. Nemo quippe in occúlto quid facit, et quærit ipse in palam esse: si hæc facis, manifesta teipsum mundo. Neque enim fratres eius credébant in eum. Dixit ergo eis Iesus: Tempus meum nondum advénit: tempus autem vestrum semper est parátum. Non potest mundus odísse vos: me autem odit: quia ego testimónium perhíbeo de illo, quod ópera eius mala sunt. Vos ascéndite ad diem festum hunc, ego autem non ascénde ad diem festum istum: quia meum tempus nondum implétum est. Hæc cum dixísset, ipse mansit in Galilaea. Ut autem ascendérunt fratres eius, tunc et ipse ascéndit ad diem festum non maniféste, sed quasi in occúlto. Iudaei ergo quærébant eum in die festo, et dicébant: Ubi est ille? Et murmur multum erat in turba de eo. Quidam enim dicébant: Quia bonus est. Alii autem dicébant: Non, sed sedúcit turbas. Nemo tamen palam loquebátur de illo, propter metum Iudæórum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 7:1-13
Naquele tempo: Jesus percorria a Galiléia. Ele não queria deter-se na Judéia, porque os judeus procuravam tirar-lhe a vida. Aproximava-se a festa dos judeus chamada dos Tabernáculos. Seus irmãos disseram-lhe: Parte daqui e vai para a Judéia, a fim de que também os teus discípulos vejam as obras que fazes. Pois quem deseja ser conhecido em público não faz coisa alguma ocultamente. Já que fazes essas obras, revela-te ao mundo. Com efeito, nem mesmo os seus irmãos acreditavam nele. Disse-lhes Jesus: O meu tempo ainda não chegou, mas para vós a hora é sempre favorável. O mundo não vos pode odiar, mas odeia-me, porque eu testemunho contra ele que as suas obras são más. Subi vós para a festa. Quanto a mim, eu não irei, porque ainda não chegou o meu tempo. Dito isto, permaneceu na Galiléia. Mas quando os seus irmãos tinham subido, então subiu também ele à festa, não em público, mas despercebidamente. Buscavam-no os judeus durante a festa e perguntavam: Onde está ele? E na multidão só se discutia a respeito dele. Uns diziam: É homem de bem. Outros, porém, diziam: Não é; ele seduz o povo. Ninguém, contudo, ousava falar dele livremente com medo dos judeus.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 7:1-13
At that time, Jesus went about in Galilee, for He did not wish to go about in Judea because the Jews were seeking to put Him to death. Now the Jewish feast of Tabernacles was at hand. His brethren therefore said to Him, Leave here and go into Judea that Your disciples also may see the works that You do; for no one does a thing in secret if he wants to be publicly known. If You do these things, manifest yourself to the world. For not even His brethren believed in Him. Jesus therefore said to them, My time has not yet come, but your time is always at hand. The world cannot hate you, but it hates Me because I bear witness concerning it, that its works are evil. As for you, go up to the feast, but I do not go up to this feast, for My time is not yet fulfilled. When He had said these things He stayed on in Galilee. But as soon as His brethren had gone up to the feast, then He also went up, not publicly, but as it were privately. The Jews therefore were looking for Him at the feast, and were saying, Where is He? And there was much whispered comment among the crowd concerning Him. For some were saying, He is a good man. But others were saying, No, rather He seduces the crowd. Yet for fear of the Jews no one spoke openly of Him.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 23/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 7:32-39
In illo témpore: Misérunt príncipes et pharisaei minístros, ut apprehénderent Iesum. Dixit ergo eis Iesus: Adhuc módicum tempus vobíscum sum: et vado ad eum, qui me misit. Quærétis me, et non inveniétis: et ubi ego sum, vos non potéstis veníre. Dixérunt ergo Iudaei ad semetípsos: Quo hic itúrus est, quia non inveniémus eum? numquid in dispersiónem géntium itúrus est, et doctúrus gentes? Quis est hic sermo, quem dixit: Quærétis me, et non inveniétis: et ubi sum ego, vos non potéstis veníre In novíssimo autem die magno festivitátis stabat Iesus, et clamábat, dicens: Siquis sitit, véniat ad me et bibat. Qui credit in me, sicut dicit Scriptúra, flúmina de ventre eius fluent aquæ vivæ. Hoc autem dixit de Spíritu, quem acceptúri erant credéntes in eum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 7:32-39
Naquele tempo: os príncipes dos sacerdotes enviaram guardas para prender Jesus. Disse Jesus: Ainda por um pouco de tempo estou convosco e então vou para aquele que me enviou. Buscar-me-eis sem me achar, nem podereis ir para onde estou. Os judeus perguntavam entre si: Para onde irá ele, que o não possamos achar? Porventura irá para o meio dos judeus dispersos entre os gregos, para tornar-se o doutor dos estrangeiros? Que significam essas palavras que nos disse: Buscar-me-eis sem me achar, e onde estou para lá não podereis ir? No último dia, que é o principal dia de festa, estava Jesus de pé e clamava: Se alguém tiver sede, venha a mim e beba. Quem crê em mim, como diz a Escritura: Do seu interior manarão rios de água viva (Zc 14,8; Is 58,11). Dizia isso, referindo-se ao Espírito que haviam de receber os que cressem nele.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 7:32-39
At that time, the rulers and Pharisees sent attendants to seize Jesus. Jesus then said, Yet a little while I am with you, and then I go to Him Who sent Me. You will seek Me and will not find Me; and where I am you cannot come. The Jews therefore said among themselves, Where is He going that we shall not find Him? Will He go to those dispersed among the Gentiles , and teach the Gentiles? What is this statement that He has made, ‘You will seek Me and will not find Me, and where I am you cannot come’? Now on the last, the great day of the feast, Jesus stood and cried out, saying, If anyone thirst, let him come to Me and drink. He who believes in Me, as the Scripture says, ‘From within him there shall flow rivers of living waters.’ He said this, however, of the Spirit Whom they who believed in Him were to receive.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 22/03/2015 – Latim/Português/English

I Domingo da Paixão Nosso Senhor

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 8:46-59
In illo témpore: Dicébat Iesus turbis Iudæórum: Quis ex vobis árguet me de peccáto? Si veritátem dico vobis, quare non créditis mihi? Qui ex Deo est, verba Dei audit. Proptérea vos non audítis, quia ex Deo non estis. Respondérunt ergo Iudaei et dixérunt ei: Nonne bene dícimus nos, quia Samaritánus es tu, et dæmónium habes? Respóndit Iesus: Ego dæmónium non hábeo, sed honorífico Patrem meum, et vos inhonorástis me. Ego autem non quæro glóriam meam: est, qui quærat et iúdicet. Amen, amen, dico vobis: si quis sermónem meum serváverit, mortem non vidébit in ætérnum. Dixérunt ergo Iudaei: Nunc cognóvimus, quia dæmónium habes. Abraham mórtuus est et Prophétæ; et tu dicis: Si quis sermónem meum serváverit, non gustábit mortem in ætérnum. Numquid tu maior es patre nostro Abraham, qui mórtuus est? et Prophétæ mórtui sunt. Quem teípsum facis? Respóndit Iesus: Si ego glorífico meípsum, glória mea nihil est: est Pater meus, qui gloríficat me, quem vos dícitis, quia Deus vester est, et non cognovístis eum: ego autem novi eum: et si díxero, quia non scio eum, ero símilis vobis, mendax. Sed scio eum et sermónem eius servo. Abraham pater vester exsultávit, ut vidéret diem meum: vidit, et gavísus est. Dixérunt ergo Iudaei ad eum: Quinquagínta annos nondum habes, et Abraham vidísti? Dixit eis Iesus: Amen, amen, dico vobis, antequam Abraham fíeret, ego sum. Tulérunt ergo lápides, ut iácerent in eum: Iesus autem abscóndit se, et exívit de templo.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 8:46-59
Naquele tempo: disse Jesus aos judeus: Quem de vós me acusará de pecado? Se vos falo a verdade, por que me não credes? Quem é de Deus ouve as palavras de Deus, e se vós não as ouvis é porque não sois de Deus. Responderam então os judeus: Não dizemos com razão que és samaritano, e que estás possesso de um demônio? Respondeu-lhes Jesus: Eu não estou possesso de demônio, mas honro a meu Pai. Vós, porém, me ultrajais! Não busco a minha glória. Há quem a busque e ele fará justiça. Em verdade, em verdade vos digo: se alguém guardar a minha palavra, não verá jamais a morte. Disseram-lhe os judeus: Agora vemos que és possuído de um demônio. Abraão morreu, e também os profetas. E tu dizes que, se alguém guardar a tua palavra, jamais provará a morte… És acaso maior do que nosso pai Abraão? E, entretanto, ele morreu… e os profetas também. Quem pretendes ser? Respondeu Jesus: Se me glorifico a mim mesmo, a minha glória não é nada; meu Pai é quem me glorifica, aquele que vós dizeis ser o vosso Deus e, contudo, não o conheceis. Eu, porém, o conheço e, se dissesse que não o conheço, seria mentiroso como vós. Mas conheço-o e guardo a sua palavra. Abraão, vosso pai, exultou com o pensamento de ver o meu dia. Viu-o e ficou cheio de alegria. Os judeus lhe disseram: Não tens ainda cinqüenta anos e viste Abraão!… Respondeu-lhes Jesus: Em verdade, em verdade vos digo: antes que Abraão fosse, eu sou. A essas palavras, pegaram então em pedras para lhas atirar. Jesus, porém, se ocultou e saiu do templo.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 8:46-59
At that time, Jesus said to the crowds of the Jews: Which of you can convict Me of sin? If I speak the truth, why do you not believe Me? He who is of God hears the words of God. The reason why you do not hear is that you are not of God. The Jews therefore in answer said to Him, Are we not right in saying that You are a Samaritan, and have a devil? Jesus answered, I have not a devil, but I honor My Father, and you dishonor Me. Yet, I do not seek My own glory; there is One Who seeks and Who judges. Amen, amen, I say to you, if anyone keep My word, he will never see death. The Jews therefore said, Now we know that You have a devil. Abraham is dead, and the prophets, and You say, ‘If anyone keep My word he will never taste death.’ Are You greater than our father Abraham, who is dead? And the prophets are dead. Whom do You make Yourself? Jesus answered, If I glorify Myself, My glory is nothing. It is My Father Who glorifies Me, of Whom you say that He is your God. And you do not know Him, but I know Him. And if I say that I do not know Him, I shall be like you, a liar. But I know Him, and I keep His word. Abraham your father rejoiced that he was to see My day. He saw it and was glad. The Jews therefore said to Him, You are not yet fifty years old, and have You seen Abraham? Jesus said to them, Amen, amen, I say to you, before Abraham came to be, I am. They therefore took up stones to cast at Him; but Jesus hid Himself, and went out from the temple.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 21/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 8:12-20
In illo témpore: Locútus est Iesus turbis Iudæórum, dicens: Ego sum lux mundi: qui séquitur me, non ámbulat in ténebris, sed habébit lumen vitæ. Dixérunt ergo ei pharisaei: Tu de te ipso testimónium pérhibes: testimónium tuum non est verum. Respóndit Iesus et dixit eis: Et si ego testimónium perhíbeo de meípso, verum est testimónium meum: quia scio, unde veni et quo vado: vos autem nescítis, unde vénio aut quo vado. Vos secúndum carnem iudicátis: ego non iúdico quemquam: et si iúdico ego, iudícium meum verum est, quia solus non sum: sed ego et, qui misit me, Pater. Et in lege vestra scriptum est, quia duórum hóminum testimónium verum est. Ego sum, qui testimónium perhíbeo de meípso: et testimónium pérhibet de me, qui misit me, Pater. Dicébant ergo ei: Ubi est Pater tuus? Respóndit Iesus: Neque me scitis neque Patrem meum: si me sciretis, fórsitan et Patrem meum scirétis. Hæc verba locútus est Iesus in gazophylácio, docens in templo: et nemo apprehéndit eum, quia necdum vénerat hora eius.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 8:12-20
Naquele tempo: falou Jesus aos judeus: : Eu sou a luz do mundo; aquele que me segue não andará em trevas, mas terá a luz da vida. A isso, os fariseus lhe disseram: Tu dás testemunho de ti mesmo; teu testemunho não é digno de fé. Respondeu-lhes Jesus: Embora eu dê testemunho de mim mesmo, o meu testemunho é digno de fé, porque sei de onde vim e para onde vou; mas vós não sabeis de onde venho nem para onde vou. Vós julgais segundo a aparência; eu não julgo ninguém. E, se julgo, o meu julgamento é conforme a verdade, porque não estou sozinho, mas comigo está o Pai que me enviou. Ora, na vossa lei está escrito: O testemunho de duas pessoas é digno de fé (Dt 19,15). Eu dou testemunho de mim mesmo; e meu Pai, que me enviou, o dá também. Perguntaram-lhe: Onde está teu Pai? Respondeu Jesus: Não conheceis nem a mim nem a meu Pai; se me conhecêsseis, certamente conheceríeis também a meu Pai. Estas palavras proferiu Jesus ensinando no templo, junto aos cofres de esmola. Mas ninguém o prendeu, porque ainda não era chegada a sua hora.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 8:12-20
At that time, Jesus spoke to the multitudes of the Jews, saying, I am the light of the world. He who follows Me does not walk in the darkness, but will have the light of life. The Pharisees therefore said to Him, You bear witness to Yourself. Your witness is not true. Jesus answered and said to them, Even if I bear witness to Myself, My witness is true, because I know where I came from and where I go. But you do not know where I came from or where I go. You judge according to the flesh; I judge no one. And even if I do judge, My judgment is true, because I am not alone, but with Me is He Who sent Me, the Father. And in your Law it is written that the witness of two persons is true. It is I Who bear witness to Myself, and He Who sent Me, the Father, bears witness to Me. They therefore said to Him, Where is your Father? Jesus answered, You know neither Me nor My Father. If you knew Me, you would then know My Father also. Jesus spoke these words in the treasury, while teaching in the temple. And no one seized Him, because His hour had not yet come.
R. Praise be to Thee, O Christ.

Liturgia – 20/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Gloria tibi, Domine!
Ioánnem 11:1-45
In illo témpore: Erat quidam languens Lázarus a Bethánia, de castéllo Maríæ et Marthæ, soróris eius. (María autem erat, quæ unxit Dóminum unguento, et extérsit pedes eius capíllis suis: cuius frater Lázarus infirmabátur.) Misérunt ergo soróres eius ad eum, dicéntes: Dómine, ecce, quem amas infirmátur. Audiens autem Iesus, dixit eis: Infírmitas hæc non est ad mortem, sed pro glória Dei, ut glorificétur Fílius Dei per eam. Diligébat autem Iesus Martham et sorórem eius, Maríam, et Lázarum. Ut ergo audívit, quia infirmabátur, tunc quidem mansit in eódem loco duóbus diébus. Déinde post hæc dixit discípulis suis: Eámus in Iudaeam íterum. Dicunt ei discípuli: Rabbi, nunc quærébant te Iudaei lapidáre, et íterum vadis illuc? Respóndit Iesus: Nonne duódecim sunt horæ diéi? Si quis ambuláverit in die, non offéndit, quia lucem huius mundi videt: si autem ambuláverit in nocte, offéndit, quia lux non est in eo. Hæc ait, et post hæc dixit eis: Lázarus, amícus noster, dormit: sed vado, ut a somno éxcitem eum. Dixérunt ergo discípuli eius: Dómine, si dormit, salvus erit. Díxerat autem Iesus de morte eius: illi autem putavérunt, quia de dormitióne somni díceret. Tunc ergo Iesus dixit eis maniféste: Lazarus mórtuus est: et gáudeo propter vos, ut credátis, quóniam non eram ibi: sed eámus ad eum. Dixit ergo Thomas, qui dícitur Dídymus, ad condiscípulos: Eámus et nos, ut moriámur cum eo. Venit itaque Iesus, et invénit eum quátuor dies iam in monuménto habéntem. (Erat autem Bethánia iuxta Ierosólymam quasi stádiis quíndecim.) Multi autem ex Iudaeis vénerant ad Martham et Maríam, ut consolaréntur eas de fratre suo. Martha ergo, ut audívit quia Iesus venit, occúrrit illi: María autem domi sedébat. Dixit ergo Martha ad Iesum: Dómine, si fuísses hic, frater meus non fuísset mórtuus: sed et nunc scio, quia, quæcúmque popósceris a Deo, dabit tibi Deus. Dicit illi Iesus: Resúrget frater tuus. Dicit ei Martha: Scio, quia resúrget in resurrectióne in novíssimo die. Dixit ei Iesus: Ego sum resurréctio et vita: qui credit in me, etiam si mórtuus fúerit, vivet: et omnis, qui vivit et credit in me, non moriétur in ætérnum. Credis hoc? Ait illi: Utique, Dómine, ego crédidi, quia tu es Christus, Fílius Dei vivi, qui in hunc mundum venísti. Et cum hæc dixísset, ábiit et vocávit Maríam, sorórem suam, siléntio, dicens: Magíster adest, et vocat te. Illa ut audívit, surgit cito, et venit ad eum: nondum enim vénerat Iesus in castéllum; sed erat adhuc in illo loco, ubi occúrrerat ei Martha. Iudaei ergo, qui erant cum ea in domo et consolabántur eam, cum vidíssent Maríam, quia cito surréxit et éxiit, secúti sunt eam, dicéntes: Quia vadit ad monuméntum, ut ploret ibi. María ergo, cum venísset, ubi erat Iesus, videns eum, cécidit ad pedes eius, et dicit ei: Dómine, si fuísses hic, non esset mórtuus frater meus. Iesus ergo, ut vidit eam plorántem, et Iudaeos, qui vénerant cum ea, plorántes, infrémuit spíritu, et turbávit seípsum, et dixit: Ubi posuístis eum? Dicunt ei: Dómine, veni et vide. Et lacrimátus est Iesus. Dixérunt ergo Iudaei: Ecce, quómodo amábat eum. Quidam autem ex ipsis dixérunt: Non póterat hic, qui apéruit óculos cæci nati, facere, ut hic non morerétur? Iesus ergo rursum fremens in semetípso, venit, ad monuméntum. Erat autem spelúnca, et lapis superpósitus erat ei. Ait Iesus: Tóllite lápidem. Dicit ei Martha, soror eius, qui mórtuus fuerat: Dómine, iam fetet, quatriduánus est enim. Dicit ei Iesus: Nonne dixi tibi, quóniam, si credíderis, vidébis glóriam Dei? Tulérunt ergo lápidem: Iesus autem, elevátis sursum óculis, dixit: Pater, grátias ago tibi, quóniam audísti me. Ego autem sciébam, quia semper me audis, sed propter pópulum, qui circúmstat, dixi: ut credant, quia tu me misísti. Hæc cum dixísset, voce magna clamávit: Lázare, veni foras. Et statim pródiit, qui fúerat mórtuus, ligátus pedes et manus ínstitis, et fácies illíus sudário erat ligáta. Dixit eis Iesus: Sólvite eum, et sínite abíre. Multi ergo ex Iudaeis, qui vénerant ad Maríam et Martham, et víderant quæ fecit Iesus, credidérunt in eum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo João.
R. Glória a Vós Senhor!
João 11:1-45
Naquele tempo: Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta. Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão. Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo. A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus. Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro. Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar. Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia. Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá? Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo. Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz. Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo. Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar. Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal. Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu. Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele. A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele. À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro. Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios. Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão. Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa. Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido! Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá. Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá. Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia. Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá. E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto? Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo. A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama. Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele. (Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.) Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar. Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido! Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção, perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver. Jesus pôs-se a chorar. Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava! Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse? Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra. Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí… Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra. Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste. Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste. Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora! E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir. Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to John.
R. Glory be to Thee, O Lord.
John 11:1-45
At that time, a certain man was sick, Lazarus of Bethany, the village of Mary and her sister Martha. Now it was Mary who anointed the Lord with ointment, and wiped His feet dry with her hair, whose brother Lazarus was sick. The sisters therefore sent to Him, saying, Lord, behold, he whom You love is sick. But when Jesus heard this, He said to them, This sickness is not unto death, but for the glory of God, that through it the Son of God may be glorified. Now Jesus loved Martha and her sister Mary, and Lazarus. So when He heard that he was sick, He remained two more days in the same place. Then afterwards He said to His disciples, Let us go again into Judea. The disciples said to Him, Rabbi, just now the Jews were seeking to stone You; and do You go there again? Jesus answered, Are there not twelve hours in the day? If a man walks in the day, he does not stumble, because he sees the light of this world. But if he walks in the night, he stumbles, because the light is not in him. These things He spoke, and after this He said to them, Lazarus, our friend, sleeps. But I go that I may wake him from sleep. His disciples therefore said, Lord, if he sleeps, he will be safe. Now Jesus had spoken of his death, but they thought He was speaking of the repose of sleep. So then Jesus said to them plainly, Lazarus is dead; and I rejoice on your account that I was not there, that you may believe. But let us go to him. Thomas, who is called the Twin, said therefore to his fellow-disciples, Let us also go, that we may die with Him. Jesus therefore came and found him already four days in the tomb. Now Bethany was close to Jerusalem, some fifteen stadia distant. And many of the Jews had come to Martha and Mary, to comfort them on account of their brother. When, therefore, Martha heard that Jesus was coming, she went to meet Him. But Mary remained at home. Martha therefore said to Jesus, Lord, if You had been here my brother would not have died. But even now I know that whatever You shall ask of God, God will give it to You. Jesus said to her, Your brother shall rise. Martha said to Him, I know that he will rise at the resurrection, on the last day. Jesus said to her, I am the resurrection and the life; he who believes in Me, even if he die, shall live; and whoever lives and believes in Me, shall never die. Do you believe this? She said to Him, ‘Yes, Lord, I believe that You are the Christ, the Son of God, Who have come into the world. And when she had said this, she went away and quietly called Mary her sister, saying, The Master is here and calls you. As soon as she heard this, she rose quickly and came to Him, for Jesus had not yet come into the village, but was still at the place where Martha had met Him. When, therefore, the Jews who were with her in the house and were comforting her, saw Mary rise up quickly and go out, they followed her, saying, She is going to the tomb to weep there. When, therefore, Mary came where Jesus was, and saw Him, she fell at His feet, and said to him, Lord, if You had been her, my brother would not have died. When, therefore, Jesus saw her weeping, and the Jews who had come with her weeping, He groaned in spirit and was troubled, and said, Where have you laid him? They said to Him, Lord, come and see. And Jesus wept. The Jews therefore said, See how He loved him. But some of them said, Could not He Who opened the eyes of the blind, have caused that this man should not die? Jesus therefore, again groaning in Himself, came to the tomb. Now it was a cave and a stone was laid against it. Jesus said, Take away the stone. Martha, the sister of him who was dead, said to Him, Lord, by this time he is already decayed, for he is dead four days. Jesus said to her, Have I not told you that if you believe you shall behold the glory of God? They therefore removed the stone. And Jesus, raising His eyes, said, Father, I give You thanks that You have heard Me. Yet I knew that You always hear Me; but because of the people who stand round, I spoke, that they may believe that You have sent Me. When He had said this, He cried out with a loud voice, Lazarus, come forth! And at once he who had been dead came forth, bound feet and hands with bandages, and his face was tied up with a cloth. Jesus said to them, Unbind him, and let him go. Many therefore of the Jews who had come to Mary, and had seen what He did, believed in Him.
R. Praise be to Thee, O Christ.

São José

São José, esposo da Bem-Aventurada Virgem Maria, Patrono da Igreja.

A devoção a São José na Igreja Católica é antiquíssima. A Igreja do Oriente celebra-lhe a festa desde o século IX, tendo os Carmelitas introduzido tal festa na Igreja ocidental. Os Franciscanos em 1399 já festejavam a comemoração do santo Patriarca. Sisto IV inseriu-a no breviário e no Missal; Gregório XV generalizou-a em toda a Igreja. Clemente XI compôs o ofício com os hinos para o dia 19 de março e colocou as missões da China sob a proteção de São José. Pio IX introduziu, em 1847, a festa do Patrocínio de São José e, em 1871 declarou-o PADROEIRO DA IGREJA CATÓLICA; Leão XIII e Bento XV recomendaram aos fiéis a devoção a São José de um modo particular, chegando este último Papa a inserir no Missal um prefácio próprio.SaoJose_06_Mar-19

Nada sabemos a respeito da infância de São José, tampouco da vida que levou, até o casamento com Maria Santíssima. Os santos Evangelhos não nos dizem coisa alguma a respeito; limitam-se apenas a afirmar que José era justo, o que quer dizer: José era cumpridor da lei, homem santo.Que a virtude e santidade de São José foram extraordinárias, vemos pela grande missão que Deus lhe confiou. Segundo a Doutrina de São Tomás de Aquino, Deus confere as graças e privilégios à medida da dignidade e da elevação do estado, a que destina o indivíduo. Pode imaginar-se dignidade maior que a de São José que, pelos desígnios de Deus, devia ser esposo de Maria Santíssima e pai adotivo de seu divino Filho? Maria Santíssima, consentindo no enlace com o santo descendente de Davi, não podia ter outra coisa em mira senão uma garantia para o futuro, uma defesa de sua virtude e uma satisfação perante a sociedade, visto que no Antigo Testamento não era conhecida, e muito menos considerada, a vida celibatária. Celebrando o contrato, Maria Santíssima certamente o fez com a garantia absoluta da pureza virginal, que por inspiração divina votara a Deus.

Ao realizar-se a grandiosa obra da Encarnação do Verbo, o Arcanjo Gabriel comunicou-se o grande mistério, que nela se havia de realizar e, após pronunciar o “fiat”, consentindo sua maternidade operada pelo Espírito Santo, deixou São José em completa ignorância. Com esse consentimento, dirigiu-se à casa de Isabel, onde se demorou três meses e, de volta para casa, seu estado causou no espírito de São José as mais graves preocupações e cruéis dúvidas. A virtude e a santidade da esposa estavam acima de qualquer suspeita, não lhe permitindo explicação menos favorável.

Nesta perplexidade invencível, resolveu abandonar a esposa e, quando tudo já estivesse providenciado para a partida, um Anjo do Senhor lhe aparece em sonhos e lhe diz: “José, filho de Davi, não temas admitir Maria, tua Esposa, porque o que nela se operou é obra do Espírito Santo”. Foram assim de vez dissipadas as negras nuvens do espírito de José. Com quanto respeito, com quanta atenção não teria tratado aquela que pela fé sabia ser o tabernáculo vivo do Messias.

Ignora-se quando São José morreu. Há razões que fazem supor que o desenlace se tenha dado antes da vida pública de Jesus Cristo. Certamente não se achava mais vivo quando seu Filho morreu na cruz; do contrário não se explicaria porque Jesus recomendou a Mãe a São João Evangelista, não havendo razão para isto se estivesse vivo São José.

Que morte santa terá tido o pai nutrício de Jesus! Que felicidade morrer nos braços do próprio Jesus Cristo, tendo à cabeceira a Mãe de Deus! Mortal algum teve igual ventura. A Igreja, com muita razão, invoca São José como padroeiro dos moribundos, e os cristãos se lhe dirigem com confiança, para alcançar a graça de uma boa morte.SaoJose_05_Mar-19

Não existem relíquias de São José, tampouco sabe-se algo do lugar onde foi sepultado. Homens ilustrados e versados nas ciências teológicas houve e há que defendem a opinião que São José, em atenção a sua alta posição e grande santidade, foi, como São João Batista, santificado antes do nascimento e já gozava de corpo e alma da glória de Deus no céu, em companhia de Jesus, seu Filho e Maria, sua Santíssima esposa.

Grande deve ser a nossa confiança na intercessão de São José. Não há pessoa nem classe que não possa, que não deva se lhe dirigir. Santa Teresa, a grande propagandista da devoção a São José, chegou a dizer: “Não me lembro de ter-me dirigido a São José sem que tivesse obtido tudo que pedira”.

Fonte: Página Oriente

Liturgia – 19/03/2015 – Latim/Português/English

Sequéntia Sancti Evangélii secúndum Matthaeum.
R. Gloria tibi, Domine!
Matthaeum 1:18-21
Cum esset desponsáta Mater Iesu María Ioseph, ántequam convenírent, invénta est in útero habens de Spíritu Sancto. Ioseph autem, vir eius, cum esset iustus et nollet eam tradúcere, vóluit occúlte dimíttere eam. Hæc autem eo cogitánte, ecce, Angelus Dómini appáruit in somnis ei, dicens: Ioseph, fili David, noli timére accípere Maríam cóniugem tuam: quod enim in ea natum est, de Spíritu Sancto est. Páriet autem fílium, et vocábis nomen eius Iesum: ipse enim salvum fáciet pópulum suum a peccátis eórum.
R. Laus tibi, Christe!

Sequência Santo Evangelho segundo Mateus.
R. Glória a Vós Senhor!
Mateus 1:18-21
Estava desposada com José, Maria, Mãe de Jesus. Antes de coabitarem, aconteceu que ela concebeu por virtude do Espírito Santo. José, seu esposo, que era homem de bem, não querendo difamá-la, resolveu rejeitá-la secretamente. Enquanto assim pensava, eis que um anjo do Senhor lhe apareceu em sonhos e lhe disse: José, filho de Davi, não temas receber Maria por esposa, pois o que nela foi concebido vem do Espírito Santo. Ela dará à luz um filho, a quem porás o nome de Jesus, porque ele salvará o seu povo de seus pecados.
R. Louvor a vós ó Cristo!

Tradução: Bíblia Ave Maria

Continuation of the Holy Gospel according to Matthew.
R. Glory be to Thee, O Lord.
Matthew 1:18-21
When Mary the Mother of Jesus had been betrothed to Joseph, before they came together, she was found to be with child by the Holy Spirit. But Joseph her husband, being a just man, and not wishing to expose her to reproach, was minded to put her away privately. But while he thought on these things, behold, an angel of the Lord appeared to him in a dream, saying, Do not be afraid, Joseph, son of David, to take to you Mary your wife, for that which is begotten in her is of the Holy Spirit. And she shall bring forth a Son, and you shall call His name Jesus; for He shall save His people from their sins.
R. Praise be to Thee, O Christ.